Μια μέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ

Όλα ξεκίνησαν με το τηλεφώνημα μιας φίλης μου δημοσιογράφου η οποία τη στιγμή
που έγινε το πρώτο χτύπημα στους «Δίδυμους Πύργους» βρισκόταν σε διακοπές σε
μια ελληνική παραλία. «Έγινε κάτι φρικτό στη Νέα Υόρκη. Κάποιο αεροπλάνο έπεσε
επάνω στο World Trade Center. Πάρε να δεις εάν είναι όντως αλήθεια». Έμεινα
άφωνη. Σίγουρα είναι λάθος, δεν μπορεί, σκέφθηκα.

Σε δευτερόλεπτα μιλούσα με την αδελφή μου η οποία ζει στη γειτονική πολιτεία
του Νιου Τζέρσεϊ. Η φωνή της έτρεμε. Ήταν πρωί, είχε ξυπνήσει πριν από λίγο,
και κατάλαβα αμέσως ότι πρόκειται για κάτι πολύ κακό, πολύ μεγάλο. Στην άλλη
τηλεφωνική της γραμμή προσπαθούσε να επιβεβαιώσει ότι τα παιδιά της και τα
άλλα μας ανίψια ήταν εντάξει. «You just can’t believe it, you just can’t
believe it», έλεγε ξανά και ξανά. Δεν μπορώ να περιγράψω τι συναισθήματα είχα
εκείνη τη στιγμή.

Ισχυρό σοκ

Μάλλον δεν είχα συναισθήματα. Μόνο η παράλυση του σοκ περνούσε από μέσα μου.
Όλοι οι δικοί μου, συγγενείς και φίλοι, ευτυχώς ήταν καλά. Για αυτό νοιάζεται
κανείς αμέσως, είναι η ανθρώπινη αντίδραση του κάθε μεγάλου χτυπήματος στη
ζωή. Πήρα τον καρδιακό μου φίλο, τον Ανδρέα, ο οποίος παρατηρούσε την όλη
καταστροφή από την ταράτσα του. «Να ευχαριστείς τον Θεό που δεν είσαι εδώ»,
μου έλεγε, καθώς και ο ίδιος, που ζει στην Ευρώπη, στην ξενιτιά δηλαδή, κατά
τύχη βρισκόταν στη Νέα Υόρκη αυτές τις ημέρες. Ένας γνωστός μας, όπως μου
είπε, είδε το πρώτο χτύπημα από τον καθρέφτη του αμαξιού του την ώρα που
πάρκαρε. Καθώς μιλούσα με τους δικούς μου ξανά ­ ύστερα από αλλεπάλληλες
προσπάθειες να τους τηλεφωνήσω ­ έβλεπα με τον άνδρα μου την κατάρρευση
ζωντανά στην τηλεόραση. Ακόμα δεν έχω πιστέψει ότι συνέβησαν όλα αυτά στην
γενέτειρά μου, στους δρόμους που έχω περπατήσει αμέτρητες φορές, σε ένα μέρος
τόσο οικείο, τόσο αγαπημένο.

Με e-mail

Μια ώρα μετά ήταν αδύνατον να πιάσω άλλη γραμμή. Ο τηλεφωνητής ενός φίλου
μισοδούλευε και έτσι μπόρεσα κι άφησα μήνυμα. Επικοινώνησε κάποιες ώρες μετά
με e-mail. Λιτό το μήνυμά του. «Όλοι είμαστε εντάξει. Όλα είναι απίστευτα
εδώ».

Σήμερα τα χαράματα τους ξαναπήρα, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά σε περιπτώσεις
τόσο ακραίες ενστικτωδώς θέλεις να μοιραστείς το σοκ με τους δικούς σου
ανθρώπους. Θα θυμάμαι την ημέρα αυτή για όλη μου τη ζωή, 11 του Σεπτέμβρη
2001, πού ήμουν και τι έκανα τη στιγμή που το πρωτόμαθα. Ακόμα δεν μπορώ να το
πιστέψω.

Καθώς έβλεπα τηλεόραση αργά τα μεσάνυχτα, γύρισε ο Βασίλης μισοξύπνιος. «Κάνε
μια προσευχή να μην είναι η αρχή κάποιου πολύ κακού πολέμου. Μόνο αυτό. Κάνε
μια προσευχή». Έκλεισα την τηλεόραση, και όταν ξύπνησα τρεις ώρες μετά ήθελα
όσο τίποτα άλλο να πιστέψω ότι όλα αυτά ήταν ένα κακό όνειρο, κι όμως
εξακολουθεί να είναι ένας αληθινός εφιάλτης.