«Βρισκόμουν στον 7ο όροφο, πρόλαβα και βγήκα!»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΕΡΕΜΕΣ – Μηχανικός των «Twins»

«Έτρεχα σαν χαμένος. Προσπαθούσα να καλύψω το κεφάλι μου γιατί ένιωθα πίσω μου
τζάμια να σπάνε και να πέφτουν. Δεν τολμούσα να γυρίσω να κοιτάξω πίσω
μου…».

Ο κ. Γιάννης Τζερεμές είναι ένας από τους Έλληνες που εργάζονταν στους
δίδυμους πύργους του Μανχάταν. Τη στιγμή του χτυπήματος βρισκόταν στον έναν
ουρανοξύστη. Μέσα σε δευτερόλεπτα ξύπνησαν οι μνήμες του από τη βομβιστική
ενέργεια εννέα χρόνια πριν. Και τότε ο 34χρονος Γιάννης Τζερεμές, που ξεκίνησε
από την Κάσο για τη Νέα Υόρκη πριν από 16 χρόνια, ήταν εκεί. Στη θέση του. Στη
δουλειά του!

«Βρισκόμουν στον έβδομο όροφο», λέει στα «ΝΕΑ», με φωνή που δηλώνει άνθρωπο
σοκαρισμένο, αλλά που προσπαθεί να ανακτήσει την αυτοκυριαρχία του και να
συνέλθει.

«Ήμουν μόνος μου σε ένα δωμάτιο του ορόφου. Ένιωσα ένα πολύ δυνατό τράνταγμα.
Αμέσως το μυαλό μου πήγε σε μια νέα βομβιστική επίθεση, όπως τότε, πριν από
εννέα χρόνια».

Είχε… εμπειρία

Η προηγούμενη εμπειρία μάλλον βοήθησε τον Γιάννη Τζερεμέ, αφού μέσα σε
ελάχιστα δευτερόλεπτα, άρχισε να κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες των επτά
ορόφων για να βγει έξω, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο. «Βρέθηκα μαζί με άλλους
τρεις τέσσερις συναδέλφους μου. Ήμασταν όλοι καλά. Τρέχαμε προς την έξοδο του
ουρανοξύστη. Όταν βγήκα έξω, επικρατούσε κιόλας το χάος, κι ας μην είχαν
περάσει παρά ελάχιστα λεπτά.

Σώθηκε δεύτερη φορά. Ο Γιάννης Τζερεμές από την Κάσο βρισκόταν στον 7ο όροφο του ουρανοξύστη που χτυπήθηκε πρώτος. Είχε τραυματισθεί όμως στη βομβιστική ενέργεια του 1993

Θυμάμαι πως έτρεχα με τα χέρια μου στο κεφάλι για να καλυφθώ από τα τζάμια του
κτιρίου που έπεφταν συνεχώς. Δεν τολμούσα να κοιτάξω πίσω μου. Άκουγα φωνές,
ουρλιαχτά, αλλά συνέχιζα να τρέχω. Όταν ένιωσα πως είχα απομακρυνθεί αρκετά,
τότε σταμάτησα. Γύρισα και κοίταξα το κτίριο να φλέγεται. Ακόμη και τότε δεν
μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί. Δεν μπορούσα να διανοηθώ πως ένα
αεροπλάνο, γεμάτο ανθρώπους, είχε καρφωθεί στον πύργο». Ο νεαρός μηχανικός
συστημάτων κλιματισμού του ουρανοξύστη αποφάσισε να κάνει βήματα προς τα πίσω.

«Έπρεπε να ειδοποιήσω τη γυναίκα μου πως ήμουν καλά», λέει στα «ΝΕΑ» και
συνεχίζει: «Γύρισα λοιπόν πίσω και μπήκα σε ένα ελληνικό εστιατόριο που
βρίσκεται δίπλα στους δίδυμους πύργους. Μου έδωσαν τηλέφωνο και έτσι πολύ
γρήγορα μίλησα μαζί της στο σπίτι μας».

Όμως, στο μεταξύ, είχαν περάσει δεκαοκτώ λεπτά. Η δεύτερη πτήση θανάτου
πλησίαζε τον άλλο πύργο. Κανείς πλέον δεν πίστευε τι συνέβαινε.

«Όλοι τα είχαμε χάσει. Ήταν σαν να μη συνέβαινε στ’ αλήθεια, σαν να είχαμε
μπει όλοι μαζί σε μια ταινία, σε έναν εφιάλτη».

Ο Γιάννης Τζερεμές, που στην βομβιστική επίθεση του ’93 είχε τραυματισθεί,
παρέμεινε με εκατοντάδες άλλους ανθρώπους, που είτε είχαν προλάβει να βγουν
είτε είχαν στο μεταξύ φτάσει, έξω από τους ουρανοξύστες.

Η στιγμή της κατάρρευσης ήταν γι’ αυτόν η χειρότερη ώρα. «Μας κάλυψε όλους ένα
κύμα σκόνης. Δεν μπορούσα ν’ αναπνεύσω. Τρέχαμε για ν’ απομακρυνθούμε, αλλά
ένιωθα τη σκόνη να με πνίγει. Πέρασε απ’ το μυαλό μου να πέσω στο ποτάμι, να σωθώ…».

Πήτερ Παπαμάνιουαλ

Έτρεχα χωρίςνα ξέρω πού πηγαίνω

«Έβλεπα παντού γύρω μου χτυπημένους ανθρώπους. Κάποιοι ήταν ήδη νεκροί». Ο
Πήτερ Παπαμάνιουαλ, γεννημένος στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς, δεν θα
πίστευε ποτέ ότι θα γιόρταζε τα 28α γενέθλιά του με τον τρόμο μίας τέτοιας
επίθεσης. Η εταιρεία στην οποία δουλεύει βρίσκεται στη Γουώλ Στρητ, απέναντι
από το Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης και μόλις πέντε λεπτά από τους «Δίδυμους
Πύργους». «Από το γραφείο μου έβλεπα τους δύο Πύργους. Το σοκ ήρθε όταν είδαμε
τα αεροπλάνα να πέφτουν πάνω τους, το ένα μετά το άλλο. Όλα έγιναν τόσο
ξαφνικά, χωρίς να προλάβουμε να το συνειδητοποιήσουμε».

Τους ειδοποίησαν να βγουν από το κτίριο. «Είχα το αυτοκίνητό μου σε ένα γκαράζ
λίγο πιο κάτω. Δεν με άφησαν να πλησιάσω. Κομμάτια του πύργου είχαν πέσει σε
αυτό το σημείο». Έμεινε εκεί για ελάχιστα λεπτά. «Περίμενα να δω αν θα μπορέσω
να πάρω το αυτοκίνητο. Κανείς μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε καταλάβει το
μέγεθος αυτών των γεγονότων. Κοίταξα προς τα πάνω…».

Δεν πρόλαβε όμως να κάνει τίποτα άλλο. Οι δύο πύργοι άρχισαν να καταρρέουν.
«Δεκάδες άνθρωποι άρχισαν να τρέχουν. Έτρεχα και εγώ μαζί τους χωρίς να ξέρω
πού πηγαίνω. Το μόνο που μπορούσα να καταλάβω ήταν οι φωνές και τα ουρλιαχτά
των ανθρώπων που προσπαθούσαν έντρομοι να γλιτώσουν».

«Δεν πρέπει να προχώρησα πολύ», λέει συνεχίζοντας την αφήγησή του, «πήδηξα σε
ένα υπόγειο γκαράζ. Εκεί ήταν μαζεμένοι περίπου 100 άνθρωποι. Σε λίγο όλα
σκοτείνιασαν. Μέρα μεσημέρι και φαινόταν σαν νύχτα. Καπνός και χώματα γέμισαν
όλον το χώρο. Έβλεπα γύρω μου ανθρώπους χτυπημένους. Κάποιοι άλλοι δεν
κουνιόνταν καθόλου. Ήταν πεθαμένοι…».

* Ο Άρης Παπαθανασίου, ένας Έλληνας που εργαζόταν στην εταιρεία Μόργκαν
Στάνλεϊ, στον 64ο όροφο του 2ου πύργου του Κέντρου, πρόλαβε να εγκαταλείψει το
γραφείο του λίγα λεπτά πριν από την κατάρρευση του πύργου.

ΝΙΚΟΣ ΗΛΙΑΚΩΣΤΑΣ – Χρηματιστής στο Μανχάταν

«Είδα το αεροπλάνο να διαπερνά τον πύργο»

Ο Νίκος Ηλιακώστας με την αδελφή του Μαίρη

Πήγε στο γραφείο του όπως κάθε πρωί. Την ώρα που έπινε τον καφέ του αισθάνθηκε
ότι το κτίριο κουνιέται. Δεν έδωσε σημασία γιατί «αυτά συμβαίνουν συχνά στο
κτίριο». Όταν, όμως, κοίταξε από το παράθυρο, δεν πίστευε ότι αυτό που έβλεπε
είναι πραγματικότητα.

Ο Νίκος Ηλιακώστας, χρηματιστής στην Τράπεζα Μπέρκλεϊς, η οποία βρίσκεται πολύ
κοντά στους Δίδυμους Πύργους, άναψε αμέσως την τηλεόραση για να δει τι είχε
συμβεί. «Στην αρχή δεν καταλάβαμε, νομίζαμε ότι πρόκειται για κάτι άλλο.
Κοιτάξαμε πάλι έξω από το παράθυρο και τότε είδα το δεύτερο αεροπλάνο να
διαπερνά τους Δίδυμους Πύργους και τη φωτιά», αφηγείται συγκλονισμένος.

Έπεφτε ο πύργος

Αμέσως μετά μπήκε στο κτίριο η ασφάλεια της Τράπεζας και διέταξε τους
υπαλλήλους να εκκενώσουν άμεσα τον χώρο. «Συναντηθήκαμε λίγο πιο κάτω με τους
συναδέλφους για να μάθουμε τι έγινε, αλλά δεν μας έλεγε κανείς. Μέχρι εκείνη
την ώρα δεν είχα φοβηθεί, γιατί δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει»,
λέει. Αργότερα, όμως, όταν ξαναγύρισε στο γραφείο, «έπεφτε ο ένας Πύργος
κάτω». Τότε μόνο συνειδητοποίησε το μέγεθος της τραγωδίας. «Αν δεν το έχεις
ζήσει, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Δεν έβλεπες τίποτα από τη σκόνη, οι
τζαμαρίες έπεφταν από το κτίριο, ο κόσμος έτρεχε προς όλες τις κατευθύνσεις.
Το άλλο κτίριο καιγόταν. Είναι τρομακτικό θέαμα να βλέπεις ένα τόσο ψηλό
κτίριο να καίγεται».

Έτρεξε και εκείνος για να γλιτώσει. Λίγο αργότερα, όμως, ξαναγύρισε. Εκείνη τη
στιγμή κατέρρεε και ο δεύτερος Πύργος. «Έτρεμε η γη, σαν να γινόταν σεισμός.
Έτρεχα για να σωθώ. Παντού υπήρχε σκόνη και καπνός και τρόμος. Δεν μπορούσες
να δεις τίποτα».

ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ελπίζω να άντεξε η εκκλησία

Πατήρ Ιωάννης Ρώμας: Μέχρι χθες βράδυ δεν γνώριζε τίποτα για την τύχη του ναού

Δράμα. Η λέξη έρχεται ξανά και ξανά στα χείλη του πατέρα Ιωάννη Ρώμα, του
ιερέα της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου, η οποία βρίσκεται στο νότιο τμήμα των
Δίδυμων Πύργων που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι προχθές το πρωί.

Ο ίδιος βρισκόταν στο γραφείο του εκείνη την ώρα και «ευτυχώς που η εκκλησία
ήταν κλειστή». «Προσπάθησα να κατέβω στους Δίδυμους Πύργους μόλις έμαθα τι
έγινε, αλλά δε με άφησαν», λέει συγκλονισμένος στα «ΝΕΑ» ο πατέρας Ιωάννης
Ρώμας. Θυμάται ότι λίγο μετά την κατάρρευση του πρώτου κτιρίου «τα πράγματα
ήταν πολύ τραγικά. Κόσμος, πολύς κόσμος, παντού. Χιλιάδες κόσμου έτρεχαν
πανικόβλητοι με τα τηλέφωνα στα χέρια».

Τέτοια εικόνα χάους δεν έχει ξαναδεί στη Νέα Υόρκη στα 17 χρόνια που βρίσκεται
στην ενορία του Αγίου Νικολάου στο Μανχάταν. «Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι
ασθενοφόρα και οχήματα της αστυνομίας. Και ο κόσμος έτρεχε συνέχεια, χωρίς να
σταματά», αφηγείται. Τώρα φοβάται για την τύχη των Ελλήνων μήπως βρίσκονται
ανάμεσα στους νεκρούς, αφού κι εκείνος, όπως και άλλοι, γνωρίζει ότι πολλοί
δούλευαν στους Δίδυμους Πύργους. «Όλος ο κόσμος πρέπει να πενθεί σήμερα και να
προσεύχεται να αναπαυθούν οι ψυχές αυτών που έφυγαν τόσο τραγικά»,
επαναλαμβάνει συνέχεια.

Για την εκκλησία δεν γνώριζε τίποτα μέχρι χθες το απόγευμα. Ούτε αν έπεσε,
ούτε αν άντεξε το φοβερό τράνταγμα που προκάλεσε η κατάρρευση των πολυώροφων
Δίδυμων Πύργων. «Ελπίζω ο ναός να έμεινε όρθιος, όπως μένει όρθιος ο Άγιος
Νικόλαος στα λιμάνια», λέει και η φωνή του τρέμει.

Γραμμή για τους ομογενείς

Ειδική γραμμή επείγουσας τηλεφωνικής επικοινωνίας λειτουργεί στο Γενικό
Προξενείο Νέας Υόρκης σε 24ωρη βάση.

Οι συγγενείς των αγνοουμένων ή τραυματιών Ελλήνων ομογενών από τις
τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, μπορούν να δίνουν πληροφορίες ή να
υποβάλουν σχετικά ερωτήματα στο τηλέφωνο: 001-212-9885500 εσωτερικό 0.