ΓΝΩΜΗ Παγκοσμιοποίηση της ανασφάλειας

Αυτό που κατέρρευσε προχθές δεν ήταν δύο δίδυμοι πύργοι στη Νέα Υόρκη (όχι
ακριβώς, ο ένας ήταν λίγο ψηλότερος) ούτε το άτρωτο της Αμερικής στο έδαφός
της (οι Άγγλοι είχαν κάψει την Ουάσιγκτον το 1812). Κατέρρευσε ένα ηθικό
φράγμα.

Η επίθεση στο Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ είναι η πρώτη τρομοκρατική ενέργεια με
ολοκληρωτικό χαρακτήρα, με δεδηλωμένο στόχο τη μαζική εξόντωση δεκάδων
χιλιάδων ανθρώπων.

Μέχρι προχθές τρομοκρατικές επιθέσεις σε πόλεις με χημικά, πυρηνικά, βιολογικά
όπλα αφορούσαν σενάρια του Ζεράρ ντε Βιλιέ και ταινίες με τον Πιρς Μπρόσναν.

Από τη στιγμή όμως που 50.000 μέχρι 80.000 νεκροί γίνονται αποδεκτοί (τόσοι
εργαζόμενοι και επισκέπτες βρίσκονταν σε μια κανονική εργάσιμη ημέρα στο
Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ), γιατί όχι και 200.000 ή 500.000; Και γιατί να μη
γίνει η επίθεση οπουδήποτε στη Δύση;

Ο Γκάντι πίστευε ότι ο αγώνας κατά του ιμπεριαλισμού κερδίζεται στο εσωτερικό
μέτωπο, με τη σύμμαχο κοινή γνώμη.

Η αμερικανική κοινή γνώμη είναι πλέον σύμμαχος της κυβέρνησής της.

Οι Αμερικανοί αισθάνονται έχθρα ­ το, κατά Κλαούζεβιτς, απαραίτητο κίνητρο για
τον πόλεμο.

Όσο ο νέος κύκλος βίας θα μετατρέπει τις δυτικές μητροπόλεις σε οχυρά, οι
τρομοκράτες θα καταφεύγουν στην περιφέρεια για να συνεχίσουν τον “δίκαιο”
αγώνα τους.

Κανείς δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Μια νέα μορφή παγκοσμιοποίησης
προκύπτει, αυτή της ανασφάλειας.