ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στάχτη η κουλτούρα…

«Σιγά καλέ, βλέπεις εσύ κανέναν;». Η απάντηση της «κυρίας» που καθόταν ακριβώς
πίσω μου, με έκανε πιο έξαλλη από το αναμμένο τσιγάρο που κρατούσε στα χέρια
της. Όλη την προηγούμενη ώρα ­ θέλοντας και μη ­ άκουγα τις κουλτουριάρικες
αναλύσεις της για την παράσταση που επρόκειτο να παρακο-λουθήσουμε στην
Επίδαυρο, καθώς και διάφορα κουτσομπολιά για τις ερμηνείες των ηθοποιών, που
όπως υποστήριζε ήταν συμφοιτητές της στην τάδε δραματική σχολή.

Κι έλεγε, κι έλεγε, ώσπου κι εγώ, που καμία σχέση δεν έχω με το λακωνίζειν,
αγανάκτησα. Και βέβαια, όσο έλεγε προσπαθώντας να πείσει για το… επίπεδό
της, τόσο εκείνο το τσιγάρο τη διέψευδε. Μιλούσε ανάμεσα στις βαθιές ρουφηξιές
και κάθε τόσο ένιωθα τη γόβα της να συνθλίβει με μανία μια γόπα στην κερκίδα
του θεάτρου – μνημείου. Στον χώρο, που ένας άνθρωπος με την κουλτούρα που
εκείνη ήθελε να πείσει ότι είχε, όφειλε πρωτίστως σεβασμό. Δεν ήταν η μόνη που
αγνοούσε τη μονότονα επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση πως το κάπνισμα απαγορεύεται.
Όλοι όμως οι καπνιστές, για μένα είχαν το δικό της πρόσωπο. Κι όταν ακόμη και
ο συνοδός της φάνηκε πως ντράπηκε για λογαριασμό της, εκείνη νόμισε πως ο
καημένος φοβήθηκε μήπως τους κάνουν… παρατήρηση. «Σιγά, καλέ», του είπε,
«βλέπεις εσύ κανέναν;».

Ε, εκεί ήταν που παρανόησα εντελώς. Αυτό είναι λοιπόν το πρόβλημα; Η
παρατήρηση; Η αστυνόμευση; Ακόμη και σε ένα τόσο απλό ­ και αυτονόητο ­
πράγμα, όπως το να κρατηθείς δύο ώρες και να μην καπνίσεις, όταν μάλιστα εσύ
διάλεξες να βρεθείς σε έναν τέτοιο χώρο και κανένας δεν στο επέβαλε; Ε,
λοιπόν, βάλτε με τον νου σας πόσους αστυνομικούς χρειαζόμαστε για τα υπόλοιπα…