ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μαθήματα ανοχής και κατανόησης

«Κράτησε έναν κατάλογο από τις ανοησίες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα», έγραφε
κάποτε πικραμένος ο Γιώργος Σεφέρης. «Πρόσεξε τον επιδερμισμό των ανθρώπων,
την αμάθειά τους, την κακεντρέχεια, την ασυνειδησία τους. Οι διανοούμενοί μας
καταβροχθίζουν την τέχνη, όπως οι κατσίκες την πρασινάδα. Η τέχνη δεν αγγίζει
παρά τα πεπτικά τους όργανα. Κι αν κάποτε βάζουν τις φωνές, είναι γιατί έχουν
κολικόπονο. Ας χρωστάμε, ωστόσο, χάρη στους δασκάλους μας. Σ’ αυτούς που μας
άσκησαν για να μπορούμε ν’ αντέχουμε και να ελπίζουμε ακόμη και σε τούτη την
ερημιά…».

Δασκάλους συναντάμε, αν είμαστε τυχεροί, σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Ανθρώπους που όχι πάντα με τις γνώσεις τους, αλλά με τη στάση ζωής, τις
εμπειρίες ή απλώς το καθαρό τους συναίσθημα μάς βοηθάνε να πάμε παρακάτω. Αλλά
σίγουρα αξέχαστοι μας μένουν οι πρώτοι. Αυτοί που αύριο θα υποδεχθούν στα
σχολεία όλης της χώρας από πρωτάκια έως τελειόφοιτους.

Η γνώση είναι απέραντη. Και πέρα από τη διδακτέα ύλη, κάθε δάσκαλος πρέπει να
αποφασίσει βαθιά μέσα του ποια είναι εκείνα τα «άλλα» σημαντικά που πρέπει να
μεταφέρει στα παιδιά. Πρόσφατα συζητούσα με μια δασκάλα του Δημοτικού που
παραπονιόταν πως η εκπαίδευση έχει αλλάξει, επειδή πλέον στις τάξεις δεν
βρίσκονται μόνο Ελληνάκια αλλά και παιδιά από άλλες χώρες. «Μας καθυστερούν»,
έλεγε, «δεν προλαβαίνουμε την ύλη».

Μήπως, είναι πιο σημαντικό τα παιδιά να συναντηθούν με άλλες κουλτούρες και
λαούς, από το να μάθουν πρόσθεση και αφαίρεση με μία εβδομάδα καθυστέρηση;
Μήπως, η ανοχή και η κατανόηση που είναι η καλύτερη πρόληψη για τον ρατσισμό,
ξεκινά από το πώς τα «πρωτάκια» θα διδαχθούν όχι το αλφάβητο αλλά το να
μοιράζονται το παιχνίδι και τη μάθηση με παιδιά ξένων θεών;