ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στην Κυψέλη και πάλι

Αρκετούς μήνες μετά την εξαφάνισή του ο διάσημος κατάδικος Χρήστος
Παπαδόπουλος βρέθηκε στην Κυψέλη. Πού αλλού θα μπορούσε να βρεθεί: Η Κυψέλη
είναι η καλύτερη κρυψώνα, η μόνη γειτονιά της Αθήνας που θυμίζει γνήσια
μεγαλούπολη, Ανατολής και Δύσης ταυτοχρόνως. Πολυσχιδής, ανεξάντλητη, με
πτυχές που δεν υποπτεύονται ούτε οι πιο παλιοί της κάτοικοι. Ποικίλη τόσο που
δεν προλαβαίνεις τις εναλλαγές της, ενώ νομίζεις ότι βλέπεις συνεχώς τα ίδια.
Κάτω από τα σπίτια κρύβει άλλα σπίτια. Πίσω από τα διαμερίσματα διατηρεί
αυλές, ως φαντάσματα ανεξολόθρευτα του παρελθόντος. Με πυκνότητα αντίστοιχη
του Χονγκ Κονγκ, το οποίο μπορεί και να αραίωσε αφότου ανήκει στην Κίνα,
εγγυάται τη δυνατότητα συνύπαρξης με κάθε καρυδιάς καρύδι και μεταμορφώνει
τους πάντες σε άκακους μέσους πολίτες. Μετά από μακρά παραμονή στην Κυψέλη ο
Παπαδόπουλος βγήκε με γένια παπά, φωνή ψάλτη και γαλήνη ερημίτη να μιλήσει με
το πιο ήρεμο ύφος του κόσμου για τις περιπέτειές του. Απογοήτευση. Θα περίμενε
κανείς κάτι πιο δυναμικό, πονηρό, ή φορτσάτο. Αλλά έτσι είναι η Κυψέλη, σε
ισοπεδώνει. Ο χώρος είναι λίγος για όλους, είτε είσαι μάγειρας αιθιοπικών
σπεσιαλιτέ, προμηθευτής πολωνέζικων λουκάνικων, προπονητής πακιστανικής ομάδας
κρίκετ επί τσιμέντου, θα χρειαστεί να κάνεις χωριό με πολλούς άλλους και
διαφόρους. Με ξεχασμένους συνταξιούχους που αμπαρώνονται πίσω από την πόρτα
τους, ή άλλους πιο ευχάριστους, που ανακατεύονται στο πολύχρωμο πλήθος και
μαθαίνουν τη γεωγραφία της περιοχής. Στην Κυψέλη μαθαίνεις να ζεις με λίγα και
με πολλούς. Για λίγο τρομάζεις, όταν οι εφημερίδες την αναφέρουν ως κρυψώνα
εγκληματιών, ύστερα την ξαναβρίσκεις απαθή και μπανάλ όπως πάντα. Ακόμα κι ο
Παπαδόπουλος όταν τον έπιασαν είχε στυλ κοσμοκαλόγερου, παρά δραπέτη.