[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυτό μάλιστα ήταν είδηση. Ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Υγείας
αισθάνθηκε ζαλάδες και πήγε ως ασθενής, χωρίς να δηλώσει την ιδιότητά του, στα
εξωτερικά ιατρεία του Ευαγγελισμού. Φυσικά την… απερισκεψία του την πλήρωσε:
χρειάστηκε να περιμένει τέσσερις ώρες για ένα απλούστατο πρόβλημα υγείας.
Ακόμα χειρότερα όμως, όπως ο ίδιος αφηγήθηκε στο «Έθνος», έπαθε σοκ από το
χάος, την κάκιστη εξυπηρέτηση των ασθενών και την απόλυτη αδιαφορία των
γιατρών και του νοσηλευτικού προσωπικού. Έπρεπε λοιπόν να αδιαθετήσει ο κύριος
Γενικός για να μάθει επιτέλους ποια είναι η κατάσταση στα ελληνικά νοσοκομεία.
Πριν τον πιάσουν οι ζαλάδες άραγε τι έκανε; Ας είναι… Επειδή κατά τα
φαινόμενα όμως αναζητά εμπειρίες, ιδού άλλη μία του γράφοντος που συνόδευσε
στενό του φίλο για ημερήσια θεραπεία σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών. Το
ραντεβού για τις 8 το πρωί. Ο γιατρός γράφει το παραπεμπτικό και ο ασθενής ή ­
αν έχει ­ ο συνοδός του κατεβαίνει τέσσερις ορόφους για να κόψει το
ονομαζόμενο «εισιτήριο». (Γιατί χρειάζεται «εισιτήριο» και γιατί η κλινική δεν
ενημερώνει απευθείας το λογιστήριο του νοσοκομείου κανείς δεν μπόρεσε να μου
εξηγήσει…). Η ουρά έξω από το αρμόδιο γραφείο περί τα δέκα με δεκαπέντε
άτομα. Σε καλές ημέρες κρατά περίπου 20 με 30 λεπτά. Σε κακές ­ όπως η ημέρα
του γράφοντος ­ ξεπερνά την ώρα. Φυσικά, όρθιοι σε ένα διάδρομο χωρίς
κλιματισμό. Έκπληξη πρώτη, κανένας «αρμόδιος», κανένας γιατρός και κανένας
συνδικαλιστής δεν σκέφτηκε να βάλει έστω μια καρέκλα να περιμένουν οι ασθενείς
καθιστοί. Έκπληξη δεύτερη, στην ουρά και καρκινοπαθείς ­ κάποιοι μετά βίας
στέκονταν στα πόδια τους ­ με την αγωνία να μη χάσουν το ραντεβού τους για τη
χημειοθεραπεία εξαιτίας της καθυστέρησης. Οι πιο ηλικιωμένοι παρακαλούσαν
άλλους να τους κρατάνε τη θέση για να ακουμπήσουν λίγο στον τοίχο(!) να
ξαποστάσουν. Έκπληξη τρίτη, όταν άνοιγε η πόρτα του γραφείου ­ να περάσει ο
επόμενος ­ ένα κύμα δροσιάς έβγαινε στον διάδρομο. Η πόρτα όμως ξανάκλεινε για
ευνόητους λόγους. Έκπληξη τέταρτη, μετά την πρωινή ταλαιπωρία η διαδικασία
επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια το μεσημέρι για το ονομαζόμενο «εξιτήριο». Νέες
ουρές, με τους καρκινοπαθείς να βαρυγγωμούν και πάλι ­ έχετε δα ακούσει πώς
νιώθουν μετά τη χημειοθεραπεία… Μια μικρή ελάχιστη εικόνα καθημερινής
ταλαιπωρίας, σταγόνα στον ωκεανό των τεράστιων προβλημάτων του ΕΣΥ. Μια
ταλαιπωρία όμως χωρίς λόγο, μια ταλαιπωρία που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί
αν κάποιοι έδειχναν έστω και το ελάχιστο ενδιαφέρον. Να ελπίζουμε άραγε στην
επόμενη ζαλάδα του κυρίου Γενικού;