Στο στόχαστρο όχι πια οι πόρνες, αλλά οι πελάτες τους

Στη βιτρίνα. Ιερόδουλος προσπαθεί να προσελκύσει πελάτες

Οδός Μάλμσκιλναντ, μία η ώρα το πρωί. Φορώντας μίνι φούστα, ψηλά τακούνια και
ψεύτικη γούνα, η Τατιάνα πηγαινοέρχεται στο πεζοδρόμιο κάτω από το θαμπό φως
των προβολέων. Καθισμένος πολύ αναπαυτικότερα στη μαύρη Βόλβο του, ο
επιθεωρητής Αντερς Γκρίπενλεφ παρατηρεί με τα υπέρυθρα κιάλια του. Στο
στόχαστρό του δεν είναι η μικροσκοπική μελαχρινή, αλλά ο πενηντάρης άνδρας
πλάι της, που βγάζει το πορτοφόλι του.

Από την 1η Ιανουαρίου 1999, η σουηδική νομοθεσία δεν κυνηγά τις πόρνες, αλλά
τους πελάτες τους, τους «τορσκάρ» (μπακαλιάροι, στη σουηδική αργκό). Ο νόμος
για την «αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών», μοναδικός του είδους στην Ευρώπη,
προβλέπει ποινή φυλάκισης ώς και έξι μηνών. «Χάρις σ’ αυτόν τον νόμο, η
πορνεία στους δρόμους μειώθηκε στο μισό», λέει η Αγκνέτα Μποργκ, επικεφαλής
του τμήματος κοινωνικών υπηρεσιών τής Στοκχόλμης. «Πριν ψηφιστεί ο νόμος, η
Σουηδία είχε 2.000 πόρνες, από τις οποίες οι 600 δούλευαν στους δρόμους.
Σήμερα, δεν κυκλοφορούν πάνω από 300 με 350».

Η Μίγια Μπέργκμαν, διευθύντρια του κέντρου αστέγων γυναικών «Κλαραγκάρντεν»,
δεν είναι τόσο ενθουσιώδης. «Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση καθάρισε τους
δρόμους. Δεν έκανε τίποτα όμως για να βοηθήσει τις πόρνες, ούτε για να
καταργήσει αυτό το εμπόριο». Κάθε πρωί, εξήντα γυναίκες ­ δύο φορές
περισσότερες απ’ όσες πριν από τρία χρόνια ­ κτυπούν την πόρτα του κέντρου.
«Είναι όλο και πιο νέες», λέει η Μπέργκμαν. «Σχεδόν όλες παίρνουν ναρκωτικά,
και οι περισσότερες είναι άρρωστες».