ΠΡΟΣΩΠΑ Ο Ισραηλινός φίλος

ΟΑμός Τατζούρι ήταν ένας από τους ελάχιστους Ισραηλινούς που συνέχιζαν να
πηγαίνουν μόνοι τους, άοπλοι και χαμογελαστοί, στα παλαιστινιακά χωριά.

Αμός Τατζούρι. Θύμα της Χαμάς και του Σαρόν

Ο Αμός, 60 χρόνων, έμπορος και Ισραηλινός, είχε δανείσει στον Μουρσί Αμίρα, 45
χρόνων, άνεργο και Παλαιστίνιο, τα χρήματα για να ανοίξει ένα μικρό σνακ –
μπαρ στο Νααλίν, στη Δυτική Όχθη. Το Νααλίν βρίσκεται στα αυτόνομα
παλαιστινιακά εδάφη, δύο βήματα από το ισραηλινό Μοντιίν, και ο Ισραηλινός
Αμός πήγαινε σχεδόν καθημερινά από το Μοντιίν στο Νααλίν για να κάνει τα ψώνια
του, αφού τα προϊόντα είναι εκεί φθηνότερα. Και μαζί με τα ψώνια του, έκανε κι
ένα σωρό φίλους ­ έγινε κάτι σαν μεσάζοντας ανάμεσα στους κατοίκους του Ναλίν
και το Ισραήλ, τακτοποιούσε υποθέσεις τους, φρόντιζε να πλήττονται όσο το
δυνατόν λιγότερο από τους αποκλεισμούς, πήγαινε τα παιδιά του χωριού για
μπάνιο με το αυτοκίνητό του, έφερνε Ισραηλινούς πελάτες για τα καταστήματα των
γονιών τους και πωλούσε τα αυγά και τα σύκα τους στην ισραηλινή αγορά.

Ο Αμός ήταν φίλος των κατοίκων του Νααλίν κι όταν ξέσπασε η ιντιφάντα, ούτε
που σκέφτηκε να σταματήσει να πηγαίνει στους Παλαιστίνιους φίλους του. Πήγαινε
πρώτα στον Μουρσί, έτρωγε μια ομελέτα για πρωινό και μετά έκανε τα ψώνια του.
Το ίδιο έκανε και την περασμένη Πέμπτη. “Μόλις είχα μπει στην κουζίνα για να
του τηγανίσω την ομελέτα και άκουσα τους πυροβολισμούς”, λέει ο ιδιοκτήτης του
μικρού σνακ – μπαρ. “Αμέσως έτρεξα έξω και είδα τον Αμός σε μια λίμνη αίματος.
Δίπλα του στεκόταν ένας μασκοφόρος, που τον είχε πυροβολήσει εξ επαφής. Πήρα
μια καρέκλα και την πέταξα στον φονιά… Εκείνος έριξε άλλη μια σφαίρα πάνω
από το κεφάλι μου. Μετά έφυγε”.

Τα παιδιά στο Νααλίν φώναζαν τον Αμός “Λουλούδι” ­ όπως τα φώναζε κι αυτός,
ευγενικός πάντα και χαμογελαστός μαζί τους. “Δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να
κινδυνεύσει εδώ”, λέει ο Μουρσί, στο μαγαζί του οποίου μαζεύτηκαν κάτοικοι του
χωριού για να θρηνήσουν τον Ισραηλινό φίλο τους. “Ήταν σαν τα πόδια του
χωριού, μας βοηθούσε σε ό,τι χρειαζόμασταν… Μας είχε εμπιστοσύνη, γι’ αυτό
μπόρεσε κάποιος να τον σκοτώσει. Είναι ντροπή για όλο το χωριό”. Στο Ισραήλ
διαδίδεται όλο και περισσότερο αυτό που η “Λε Μοντ” ονομάζει “θεωρία του
τείχους”: μονομερής και στεγανός χωρισμός του εβραϊκού κράτους από τα
παλαιστινιακά εδάφη, η ήττα της ιδέας ότι οι άνθρωποι μπορούν να συμβιώσουν. Ο
Σαρόν και η Χαμάς, δηλαδή η μισαλλοδοξία, αναδεικνύονται σε νικητές της
ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης.