Εκτός κλίματος

* ΑΤΤΑΛΕΙΑ

Κακιούζης, Ντικούδης, Αλβέρτης και Παπανικολάου στον πάγκο της Εθνικής. Η απογοήτευση εμφανής στα πρόσωπά τους

«Η Εθνική δεν χρειάζεται ήρωες, αλλά άμεση αλλαγή νοοτροπίας για να έχουμε
ελπίδες. Πίστευα πως ύστερα από μία δυνατή προετοιμασία στην οποία πήγαμε καλά
και από τα στοιχεία που δείξαμε ώς και τον αγώνα με την Ιταλία ότι κάτι είχε
αλλάξει στη νοοτροπία μας, για να έρθει το παιχνίδι με τη Ρωσία και να μας
προσγειώσει».

Τα λόγια του καλύτερού μας παίκτη και αρχηγού της ομάδας, Γιώργου Σιγάλα
αμέσως μετά τον διασυρμό από τη Ρωσία (106-81) στη δεύτερη αγωνιστική του
Ευρωμπάσκετ δείχνουν εύγλωττα την εικόνα του παιχνιδιού, στο οποίο η ελληνική
ομάδα υπέστη πλήρη αιχμαλωσία από τον καλύτερό της αντίπαλο.

Μπορεί ο Στάνισλαβ Ερέμιν κόουτς της ρωσικής ομάδας να παραδέχθηκε πως έκαναν
το καλύτερό τους παιχνίδι την τελευταία διετία, αλλά σε αυτό βάλαμε και εμείς
λίγο το χεράκι μας. Δηλαδή τι λίγο και τα δύο μας χέρια για τα καλά βάλαμε και
βγάλαμε τα μάτια μας.

Το μυαλό των παικτών (όσο… υπήρχε) είχε αναλωθεί στον τρόπο με τον οποίο
κερδίσαμε την Ιταλία και δεν μπήκαν ποτέ στο κλίμα του αγώνα με τη Ρωσία που
ήταν για μας… τελικός, αφού με νίκη είχαμε πάρει από το Σάββατο το εισιτήριο
για τα προημιτελικά, χωρίς ψυχοφθόρα μπαράζ, στα οποία, μάλιστα, δεν είσαι
καθόλου σίγουρος για την εξέλιξή τους.

Αντίθετα, οι Ρώσοι ήξεραν τι ζητούσαν και έπαιξαν παθιασμένα μέχρι το τέλος
επιζητώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερη διαφορά, βάζοντας γερές βάσεις για την
πρώτη θέση του ομίλου ακόμα και σε τριπλή ισοβαθμία.

«ΥΠΝΩΤΙΣΜΕΝΟΙ»

Προσπάθεια του Φώτση απέναντι σε… όλη τη Ρωσία. Η Εθνική μας ήταν απογοητευτική απέναντι στην καλύτερη ομάδα του ομίλου

Οι διεθνείς μας υπνωτισμένοι σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού παραδόθηκαν
στις… ορέξεις της ρωσικής αρκούδας και έμειναν απλοί θεατές ενός
προαναγγελθέντος θανάτου.

Οι 37 πόντοι που δεχθήκαμε στο πρώτο δεκάλεπτο τα λένε όλα. Άμυνα… σουρωτήρι
με τους αντιπάλους μας να ξεκινούν από την επαναφορά με την πρώτη πάσα και οι
γκαρντ τους εναλλάξ να φτάνουν εύκολα στο καλάθι διανύοντας σχεδόν ανενόχλητοι
το παρκέ από τη μία άκρη στην άλλη.

Ο Αλβέρτης ως «κούκος» στην επίθεση δεν έφερε την… άνοιξη, ενώ όσα έβαζε τα
έτρωγε και με… τόκο στην άμυνα, αφού το μαρκάρισμα πάνω στον ταλαντούχο
Αντρέι Κιριλένκο δεν έβγαινε με τίποτα. Ο Κώστας Πετρόπουλος δίστασε να
δοκιμάσει τον μοναδικό που μπορούσε να τον κοντράρει σωματομετρικά, τον Αντώνη
Φώτση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο νεαρός θα τον περιόριζε οπωσδήποτε. Απλά
σε ένα ματς που φαινόταν από νωρίς χαμένο δεν θα έχανε τίποτε εάν δοκίμαζε.

Ο παθιασμένος Γιώργος Σιγάλας προσπαθούσε να δώσει πνοή και ο θετικότατος
Θοδωρής Παπαλουκάς μοίραζε ασίστ βοηθώντας και στο σκοράρισμα, αλλά αυτά δεν
ήταν αρκετά κόντρα σε μία ομάδα που μπορεί σε κάθε προετοιμασία να παρουσιάζει
προβλήματα, αλλά μέσα στο γήπεδο είναι… στρατιώτες.

Και αφού, μάλιστα, ο Ερέμιν κατάφερε να απαλλαγεί από τις κακομαθημένες
βεντέτες του (Καράσεφ, Φετίσοφ και Ντομάνι απείχαν συνειδητά από την Εθνική)
τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο εύκολα. Απέναντί του, μάλιστα, βρήκε μία ομάδα
απείθαρχη, χωρίς αρχή και τέλος, με πολλές επιπολαιότητες όχι μόνο από τους
παίκτες και από τον πάγκο, αλλά και από τους ανθρώπους που βρίσκονται (;) πίσω
από αυτόν…

Η εξωτερική βοήθεια (είτε από τον τεχνικό σύμβουλο Γιάννη Ιωαννίδη είτε από
τους… συνεργάτες του) ήταν ανύπαρκτη και δεν ξέρουμε τελικά γιατί η ίδια η
ομοσπονδία δεν φρόντισε να ξεκαθαρίσει κάποιους ρόλους από την αρχή και άφησε
εκτεθειμένο τον Κώστα Πετρόπουλο και τους παίκτες του. Τουλάχιστον αυτοί είχαν
το θάρρος (και πιστεύουμε πως θα το έχουν ακόμα περισσότερο σε περίπτωση ­ ω
μη γένοιτο ­ αποκλεισμού από τα προημιτελικά) να παραδεχθούν τις ευθύνες τους
και δεν τις άφησαν να αιωρούνται στην ατμόσφαιρα…

Και λίγα τεχνικά στοιχεία γι’ αυτό το απίστευτο σε έκταση 106-81: Η Εθνική μας
δέχθηκε πάρα πολλούς αιφνιδιασμούς (η στατιστική αναφέρει μόνο 13 πόντους ότι
φάγαμε από αιφνιδιασμό, αλλά είναι σίγουρο πως έχει… αιφνιδιαστεί) πήρε τα
μισά ριμπάουντ (16 έναντι 32) και γενικά με 37 πόντους παθητικό στο δεκάλεπτο
δεν έχεις τύχη κόντρα σε μία ομάδα που μας δίδαξε μπάσκετ την ημέρα όπου
γιόρταζαν στη Ρωσία τη διδασκαλία.

Η ΕΒΔΟΜΗ ΚΑΤΟΣΤΑΡΑ

Ήταν η πρώτη κατοστάρα που δέχεται το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ύστερα
από πέντε χρόνια (!) και 88 αγώνες (τελευταία φορά είχε χάσει 103-62 από την
Αυστραλία στους Ολυμπιακούς της Ατλάντα το 1996!), ενώ ήταν η μόλις 7η
κατοστάρα σε 230 παιχνίδια μας (!).

«Δεν μπορέσαμε να μπούμε σε κανένα σημείο στο παιχνίδι και όλοι κάναμε του
κεφαλιού μας. Ήταν τελικός για μας, αλλά δεν μπήκαμε ποτέ στο κλίμα του. Δεν
ήμασταν συγκεντρωμένοι και το μυαλό μας ήταν πάνω από το κεφάλι μας.

Ρωσία (27/42δ, 11/25τρ, 19/23β, 19-13ρ, 16λ, 23 ασ, 17κλ, 3κοψ):
Μπασμίνοφ 7, Πανόφ 14 (5/6δ, 0/1τρ, 4/5β, 9-2ρ, 7 ασ, 3κλ), Κουντέλιν 3,
Τσικάλκιν 27 (4/7δ, 5/8τρ, 4/4β), Μοργκούνοφ 12, Ε. Πασούτιν 6, Ζ. Πασούτιν
12, Κιριλένκο 23 (6/8δ, 1/1τρ, 8/8β, 2-4ρ, 4ασ, 5 κλ, 3 κοψ), Σαμοϊλένκο 2.

Ελλάδα (19/43δ, 6/11τρ, 25/35β, 12-4ρ, 21λ, 13 ασ, 9 κλ, 1 κοψ):
Καλαϊτζής 2, Χατζηβρέτας 3, Παπαλουκάς 17 (4/6δ, 1/1τρ, 6/7β, 5ασ, 3κλ),
Παπανικολάου, Σιγάλας 12 (3/6δ, 2/2τρ), Φώτσης 4, Αλβέρτης 20 (4/4δ, 2/5τρ,
6/8β), Ντικούδης 2, Κακιούζης 2, Παπαδόπουλος 2, Ρεντζιάς 9, Γιαννούλης 8.