Έχω τρέλα με την Εθνική

* ΑΤΤΑΛΕΙΑ

Ο Ευθύμης Ρεντζιάς έχει χορτάσει χρυσάφι στις «μικρές» εθνικές ομάδες και τώρα θέλει να γευτεί τη χαρά μίας διάκρισης με την εθνική ανδρών. Ιδού η Ρόδος…

Καθισμένος μπροστά στη βεράντα του ξενοδοχείου αγναντεύει τη θάλασσα της
Μεσογείου. Η αφόρητη ζέστη (που γίνεται πιο ανυπόφορη συνδυαζόμενη με την
απίστευτη υγρασία) τον αναγκάζει να προτιμήσει να μείνει μέσα στη σιγουριά του
κλιματιστικού και να κοιτά από το τζάμι τη σαγηνεύτρα θάλασσα.

Η εικόνα θυμίζει αρκετά στον Ευθύμη Ρεντζιά την πανέμορφη Βαρκελώνη, αλλά τόσο
αυτός όσο και οι συμπαίκτες του δεν έχουν έρθει για τουρισμό στο καλύτερο
θέρετρο της Τουρκίας, την Αττάλεια.

Έχοντας «χορτάσει» χρυσάφι στις «μικρές» εθνικές ομάδες (Παγκόσμιος
Πρωταθλητής με την εφήβων το 1995 και Πρωταθλητής Ευρώπης με τους παίδες το
1993, σε δύο διοργανώσεις που αναδείχθηκε και πολυτιμότερος παίκτης) ο
«Καταλανός» ψάχνει τη μεγάλη διάκριση και με τους άντρες, όπου ως τώρα έχει
μείνει 4ος σε δύο Πανευρωπαϊκά (1995 και 1997) και ένα Παγκόσμιο (1998).

Αν του μιλήσεις για μετάλλιο, μπορεί και να σε… φάει, αφού στο μυαλό του
όπως και των περισσοτέρων είναι μόνο η Ιταλία, αλλά εκεί που τον βλέπεις πως
αλλάζει όψη είναι όταν τον ρωτάς για την Εθνική.

«ΔΕΝ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΕΛΕΙΨΑ»

«Η Εθνική είναι η τρέλα μου, το πάθος μου, πώς να το πω; Είναι κάτι που με
γεμίζει σαν άνθρωπο και χαίρομαι που είμαι και πάλι εδώ μαζί της. Δεν ένοιωσα
ποτέ ότι έλειψα από κοντά της και όταν λόγω τραυματισμού δεν μπόρεσα να δώσω
το “παρών”, ήμουν σαν τρελός», λέει στην «ΟΜΑΔΑ» και το πάθος του δεν
κρύβεται, ενώ είναι φανερό πως δεν ξεχνά τα υπονοούμενα που βγήκαν εις βάρος
του από ανθρώπους της ομοσπονδίας, όταν λόγω του σοβαρού τραυματισμού του δεν
ήρθε στην ομάδα στο Πανευρωπαϊκό της Γαλλίας, δύο χρόνια πριν.

«Στην Εθνική παίζω επειδή το νιώθω πάνω απ’ όλα μέσα μου. Αν δεν με ενδιέφερε,
δεν θα ήμουν τώρα εδώ.

Δεν έχω ανάγκη να παίξω για να κλείσω ένα μεγάλο συμβόλαιο ή κάτι άλλο, απλά
είναι για μένα ό,τι καλύτερο και λυπάμαι που όταν έμεινα πίσω, από δύο
σοβαρούς τραυματισμούς, κάποιοι θεώρησαν πως δεν αγαπάω την ομάδα», συνεχίζει
και κλείνει αυτό το κεφάλαιο, αφού «… εδώ δεν είμαστε για να κλαιγόμαστε,
αλλά για να πετύχουμε τους στόχους μας».

– Δηλαδή ένα μετάλλιο ή έστω την πρόκριση στο Παγκόσμιο;

«Πολύ προχώρησες. Η Ιταλία και μόνο είναι στο μυαλό μας αυτήν τη στιγμή και
από το βράδυ, θα μπει η Ρωσία και ούτω καθεξής. Προχωράμε με αργά και σταθερά βήματα».

– Τι σημαίνει αυτό το πρώτο ματς;

«Πάρα πολλά πράγματα. Πρώτον, όπως λέει και η παροιμία “η αρχή είναι το ήμισυ
του παντός”. Στη συνέχεια αν κερδίσεις μία ομάδα σαν την Ιταλία κάνεις ιδανική
αρχή και μόνο το ότι έχεις κερδίσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης ανεβάζεις
απίστευτα την ψυχολογία σου. Είναι ματς κλειδί όπως και να το κάνεις».

– Πάντως στο «Ακρόπολις» χάσαμε. Άλλο ματς όμως αυτό.

«Μα φυσικά. Εκεί ήταν τεστ δοκιμών και εδώ αρχίζεις τις εξετάσεις. Άλλο
επίπεδο εντελώς. Αν παίξουμε όπως μπορούμε, είμαι αισιόδοξος πως θα τους
κερδίσουμε. Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος μας. Όμως θα πρέπει να μπορέσουμε να
επιβάλλουμε τον δικό μας ρυθμό».

– Ποιο είναι το σύνθημά σας;

«Θα έλεγα το σύνθημα των τριών σωματοφυλάκων. Όλοι για έναν και ένας για
όλους. Θέλουμε να παίξουμε αυτό που μπορούμε και τότε είμαστε αισιόδοξοι.
Κάναμε καλή προετοιμασία, δόξα τον Θεό δεν είχαμε απώλειες και απομένει να
βγάλουμε το ταλέντο μας στο γήπεδο».

– Ναι αλλά από ψηλούς πως πάμε;

«Ευτυχώς δεν διαβάζω εφημερίδες και έτσι δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό. Πάντως
αν οι αντίπαλοί μας με βλέπουν για κοντό ίσως είναι καλύτερο. Άλλωστε όποτε
μου δοθεί η ευκαιρία βγαίνω και σουτάρω και από πιο έξω».

– Έχεις δει το όνειρο να κερδίσετε ματς με δικό σου τρίποντο στην εκπνοή δηλαδή;

«Όχι βέβαια, αλλά εμένα με ενδιαφέρει να κερδίσουμε και ας είναι και με
“αυτοκαλάθι”. Αν βάλω 20 πόντους και χάσουμε τι να το κάνεις. Μεγάλη ομάδα για
μένα είναι αυτή που μπορεί σε τέτοιες διοργανώσεις να κερδίζει και στην κακή
της μέρα. Εδώ μετράνε οι νίκες και ξεχνιούνται γρήγορα οι εμφανίσεις».

– Πάντως τα «αστέρια» λείπουν σε αυτό το Ευρωμπάσκετ.

«Αναμφίβολα το μπάσκετ έχει αλλάξει. Βλέπεις πλέον περισσότερο ομάδες συνόλου.
Δεν έχεις έναν Γκάλη, έναν Πέτροβιτς, έναν Κούκοτς να λες πως ξεκινάς με +25
πόντους. Τώρα μετράει το σύνολο και η δική μας ομάδα δίνει μεγάλη βάση στην
ομαδικότητα. Πάντως έχουμε περιθώρια βελτίωσης και πάντα θα έχουμε ακόμα και
μετά από κάθε παιχνίδι».

– Φόβος υπάρχει, ή απλά σεβασμός για τον αντίπαλο;

«Ο φόβος πάντα υπάρχει μέσα σου μέχρι το σημείο όμως να μην σε κάνει ηττοπαθή.
Από εκεί και πέρα είναι ο σεβασμός στον κάθε αντίπαλο είτε αυτός είναι η
Πρωταθλήτρια Ευρώπης Ιταλία, είτε η Βοσνία που πολλοί έχουν βιαστεί να την
βγάλουν τελευταία. Όσο για ομάδες που παρουσιάζονται με προβλήματα όπως η
Ρωσία, από εκεί και αν πρέπει να φυλάγεσαι. Όταν μία ομάδα έχει πέντε παίκτες
που μπορούν να παίξουν και να σουτάρουν από όλες τις πλευρές ­ αν μη τι άλλο ­
είναι υπολογίσιμη»”.

– Άρα ξεκινάμε από το μηδέν;

«Μα καμία νίκη δεν είναι σίγουρη, για κανέναν και κανείς δεν θα σου χαρίσει
ένα παιχνίδι, αλλά θα πρέπει να παλέψεις γι’ αυτό και εμείς είμαστε έτοιμοι να
τα δώσουμε όλα αρχής γενομένης από το ματς της πρεμιέρας με την Ιταλία».

Λίγο πιο δίπλα η πλάκα που δέχεται από τα φιλαράκια του και πρώην συμπαίκτες
του στον ΠΑΟΚ, Γιάννη Γιαννούλη και Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς είναι ανελέητη,
αφού δεν σταματάνε στιγμή να τον πειράζουν, αλλά αυτός με ευρωπαϊκό πλέον αέρα
τους αντιμετωπίζει με χιούμορ και ψυχραιμία.

ΑΛΛΑΞΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ

«Είναι αλήθεια πως άλλαξα πολύ νοοτροπία αυτά τα χρόνια στη Βαρκελώνη. Είχα
αρχίσει να αλλάζω από την τελευταία χρονιά στον ΠΑΟΚ αλλά η εμπειρία της
Ισπανίας με βοήθησε πάρα πολύ σε πολλά πράγματα. Βλέπεις κάποιες καταστάσεις
από εντελώς διαφορετικό πρίσμα και αναθεωρείς κάποιες απόψεις» λέει ο
«Ισπανός» σέντερ της Εθνικής μας που από τον Σεπτέμβριο περιμένει με
ανυπομονησία και τον Νίκο Οικονόμου, ο οποίος εκδιώχθηκε από τον Ολυμπιακό ως
αποτυχημένος και ο ίδιος θα προσπαθήσει να κερδίσει ένα νέο στοίχημα και πάλι
στο εξωτερικό.

«Θα είναι η καλύτερη παρέα και σίγουρα θα τον μυήσω στα μυστικά της πόλης, αν
και έχει παίξει και στην Ιταλία οπότε θα προσαρμοστεί πιο εύκολα. Παράλληλα θα
είναι και μεγάλη βοήθεια για την ομάδα μου. Μην τρελαθούμε κιόλας. Πότε ξέχασε
ο Νικόλας το μπάσκετ; Αντίθετα ίσως κάποιοι ξέχασαν την προσφορά του στο άθλημα».