[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Από το βράδυ είχε ανησυχίες. Στριφογύριζε στο κρεβάτι. Σχεδόν ξενυχτισμένος
σηκώθηκε και πήγε στην Εθνική. Από τις 7.30 στήθηκε στην ουρά. Μπήκε στην
τράπεζα φουριόζος. Η φόρα του κόπηκε όταν διαπίστωσε ότι θα περίμενε. Δεν τον
ενόχλησε. Άλλωστε έχει συνηθίσει να περιμένει. Βαριεστημένα πήρε το χαρτάκι με
το νούμερο 24 και με αργά βήματα κάθησε στην καρέκλα. Από αμηχανία ξεφύλλισε
νευρικά όλα τα διαφημιστικά φυλλάδια της τράπεζας. Ευτυχώς που το αιρ
κοντίσιον έδινε λύσεις στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της αναμονής. Έστριβε από
άγχος το χαρτάκι με το νούμερο αναμονής. Το δίπλωσε, το έκανε τσιγάρο, το
σιάλωσε, το «έστριψε», το βασάνισε. Η αγωνία του δεν κρυβόταν. Έβλεπε και τους
άλλους γύρω του και «φούντωνε». Ποτισμένα μάτια. Συνταξιούχοι που
προσμονούσαν, που περίμεναν. Η ώρα περνούσε και το νούμερό του έφθασε.
Σηκώθηκε, σαν ελατήριο, με το χαρτί στο χέρι σηκωμένο σαν χαρταετό. Το
κατέθεσε επιδεικτικά στο ταμείο, με γδούπο. Και ο ταμίας άρχισε την
καταμέτρηση. 100, 200, 300, 400, 500 ευρώ. Τα πήρε διστακτικά στα χέρια του.
Ξεροκατάπιε. Απορημένος τα κοίταξε και τα ξαναμέτρησε. Η σύνταξή του ήταν μόνο
500 ευρώ. Άνοιξε η γη να τον καταπιεί. Πήγε στον διευθυντή της τράπεζας και
ζήτησε εξηγήσεις. Φώναζε δυνατά. Τόσοι κόποι, τόσος ιδρώτας για 500 ευρώ. Άντε
να ζήσεις με τόσα λεφτά, μονολογούσε. Έφυγε από την τράπεζα με σκυμμένο το
κεφάλι. Πήγε σπίτι και ζήτησε από τον γείτονά του τον μαθηματικό να του δώσει
εξηγήσεις. Άρχισε να καταλαβαίνει, αλλά η απορία τού έμεινε. Και σίγουρα θα
τον βασανίζει για πάντα. Μετά το μετρό και το ευρώ μπαίνει στη ζωή μας. Το
ερώτημα όμως εξακολουθεί να παραμένει: Η ζωή μας πού είναι;