ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το μίξερ, λοιπόν…

Κάπου εκεί μέσα στον Δεκαπενταύγουστο και την ερημιά χάλασε η τηλεόραση.
Τίποτε σοβαρό, απλά δεν παίζει. Καθόλου. Και μέσα στον Δεκαπενταύγουστο και
την ερημιά δεν υπάρχει ψυχή να την φτιάξει. Πήραμε δυο τρία τηλέφωνα –
τηλεφωνητής. «Κλειστόν λόγω διακοπών» και τα γνωστά. Βαρεθήκαμε, μετά το
αποφασίσαμε.

Δεν μπορείς, χωρίς; Πώς δεν μπορώ! του λέω. Δοκίμασέ με. Τόσες και τόσες φορές
έχω πάρει αποφασιστικά μέτρα και έχω πει «ώς εδώ», τον Αύγουστο θα φοβηθώ, που
το σπορ της τηλε-αποχής είναι πιο εύκολο για όλους; Όλες οι τηλεοράσεις μήνα
Αύγουστο, σκόνη μαζεύουν.

Στην αρχή, ομολογώ, έριχνα κάτι κλεφτές ματιές στην οθόνη. Σκοτεινό τοπίο,
αμίλητο. Είχαν αρχίσει και τα αστεία από τους φίλους «τυχερή! χωρίς
τηλεόραση!», «γιατί δεν την κάνετε λαμπατέρ;», «γιατί δεν την ανοίγετε να
φυτέψετε μέσα τον κάκτο;». Τον κάκτο; Δεν είναι κακή ιδέα ο κάκτος.

Μετά της άλλαξα θέση. Την πήγα στην άκρη. Τι νόημα είχε να είναι στη μέση,
έτσι μίζερη, χωρίς κάτι να ανάβει μέσα της; Στην άκρη και πολύ τής είναι.

Άρχισα να διαβάζω το πρόγραμμα. Όλων των καναλιών, διαγώνια, ή μόνο τις
ταινίες. Το πρόγραμμα ως ανάγνωσμα λοιπόν, πολύ καλύτερο ενίοτε από το
πρόγραμμα στον πρώτο ρόλο. Σου λείπει, βέβαια, λίγο εκείνο το χλωμό φως αργά
το βράδυ, αλλά κερδίζεις τα κουνούπια. Ζαλισμένες σκνίπες ψάχνουν να βρουν
σημείο αναφοράς στο νυχτερινό δελτίο ειδήσεων, καμία αναφορά από το σκούρο
τζάμι, καμία είδηση. Σκέφτεσαι μήπως και σαν έπιπλο δεν λέει και πολλά ­ δεν
λέει, έτσι δεν είναι; Ψυχρό, μουντό, πληκτικό. Άκομψο. Απορώ, γιατί το έκανα
θέμα εγώ. Απορώ, ενώ θα μπορούσα να σας πω πως μέσα στον Δεκαπενταύγουστο και
την ερημιά, χάλασε το μίξερ. Και κανείς δεν αστειεύτηκε μ’ αυτό.