ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τουριστικές επιχειρήσεις

Βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι η κυριούλα που μας νοίκιασε το δωμάτιο των
διακοπών με κουζινάκι – ψυγειάκι μέσα στην τιμή και δίπλα στο προ-σκέφαλο, δεν
έχει σπουδάσει στα ΤΕΙ Τουρι-στικών Επιχει-ρήσεων. Την καθοδηγεί το ένστικτο,
ή μάλλον το λαχείο που έπεσε στο νησί της πριν από μερικές δεκαετίες με την
έλευση του τουρισμού και η αίσθηση οικονομίας που έχει. Αγόρασε το φτηνότερο
δυνατό εξοπλισμό, που φαίνεται λαμπερός και καινούργιος μόλις πρωτοδείς το
δωμάτιο ­ συμβάλλει και το λεγόμενο ελληνικό φως ­ αλλά αποδεικνύεται
διαλυμένος σε μερικές ώρες. Οι βρύσες στάζουν, οι γυαλιστερές επιφάνειες
μαζεύουν σκόνη, τα ντουλάπια σου στέλνουν μυρωδιές σαπίλας μόλις τα ανοίγεις,
τα νερά τρέχουν σε λάθος κατεύθυνση, τα παράθυρα τρίζουν, ο θόρυβος του δρόμου
ακούγεται πανοραμικά, καθώς έχουν κοπεί όλα τα δέντρα. Σκέφτεται να ανοίξει
πισίνα στο μεγάλο της κτήμα, έφερε μάλιστα τον ειδικό, γι’ αυτό έκοψε και τα
δέντρα, όμως οι πετσέτες της μοιάζουν να έχουν αγκάθια, κι ενώ έχει καφετιέρα
για γαλλικό καφέ, δεν μπορεί να σου βρει ένα βαθύ πιάτο σε ολόκληρο το
συγκρότημα.

Ίσως ένα ΤΕΙ δεν αρκεί, οι τουριστικές επιχειρήσεις είναι μεγάλη επιστήμη,
τουριστικές τέχνες και επιστήμες θα έπρεπε να λέγονται, αλλά θα ήταν δύσκολο
να βρουν τους μαθητές με κλίση. Η σπιτονοικοκυρά μας ας πούμε ονειρευόταν να
σπουδάσει την κόρη της, αλλά όχι σε ΤΕΙ. Ούτε καν Τουριστικών Επιχειρήσεων. Ο
τουρισμός οφείλει να μένει ασπούδαχτος για να είναι γνήσιος, ακριβώς όπως το
πλυντήριό της έμενε αμόλυντο από μαλακτικό και ο νεροχύτης από σφουγγάρι. Το
αληθινό ταλέντο για τουριστική ανάπτυξη το έχουν ακόμα οι θάλασσες κι οι
αμμουδιές, το αεράκι και τα λοιπά στοιχεία της φύσης. Δεν έχει περάσει στους ανθρώπους.