[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Να και ένα «άλλοθι» που έψαχνε χρόνια να βρει τον δικαιούχο του! Δεν εξηγείται
αλλιώς η είδηση που αποκαλύφθηκε προ ημερών διά στόματος του Έλληνα δικηγόρου
τού Παναγιώτη Κράμπη. Ο πελάτης του, λέει, επιθυμεί διακαώς να εκδοθεί στη
χώρα μας, προκειμένου να προβάλει ­ όσο το δυνατόν συντομότερα ­ το άλλοθι που
θα τον απαλλάξει από τις βαριές κατηγορίες.

Αφού εξάντλησε όλα τα μέσα αποφυγής της έκδοσής του, αφού κόντεψε να
διαταράξει τις σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Μεγάλης Βρετανίας, αφού έφθασε στο
σημείο να ζητήσει πολιτικό άσυλο με το επιχείρημα ότι οι δικαστές της πατρίδας
του τον περιμένουν για να τον… κατασπαράξουν, τώρα ­ εντελώς ξαφνικά ­
θυμήθηκε πως όταν τελέστηκε ο διπλός φόνος για τον οποίο κατηγορείται, εκείνος
ήταν κρατούμενος στην Ιταλία!

«Σε ποια φυλακή;» ερωτάται ο συνήγορος. Η μνήμη του δεν τον βοηθάει να
θυμηθεί. Ίσως δεν ήταν φυλακή, αλλά κρατητήριο αστυνομικού τμήματος, απαντά
αβέβαια. «Ποιας πόλης;». Αυτή τη λεπτομέρεια δεν την έχει συγκρατήσει. «Για
ποιο αδίκημα;». Μα είναι δυνατόν να του υποβάλλουν τέτοιες ασήμαντες
ερωτήσεις… Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Άλλωστε, στα τηλεοπτικά δελτία
ειδήσεων «έπαιξε» μόνο η βαρύγδουπη περί τού άλλοθι δήλωση, η οποία
δημιούργησε και τις ανάλογες εντυπώσεις.

«Περιμέναμε τα απαραίτητα έγγραφα» θα μας αντιτάξει ο Κράμπης, τα οποία, όπως
είπε ο δικηγόρος του, θα αποσταλούν εντός των ημερών από τις ιταλικές αρχές.
Και γιατί δεν το έλεγαν τόσο καιρό; Γιατί δεν προέβαλλαν αυτό ως λόγο
καθυστέρησης της έκδοσης; Θα ήταν ίσως το μόνο λογικοφανές επιχείρημα. Θα
βοηθούσε μάλιστα και στην άμβλυνση του κακού για τον κατηγορούμενο κλίματος,
που αναπόφευκτα καλλιεργήθηκε, όχι μόνο λόγω της βαρύτητας των εγκλημάτων για
τα οποία κατηγορείται, αλλά και της μετέπειτα συμπεριφοράς του.

Η έκδοση του Παναγιώτη Κράμπη φαίνεται πως αυτή τη φορά θα πραγματοποιηθεί.
Εκτός απροόπτου βεβαίως. Αλλά απ’ ό,τι δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις, ο
φερόμενος ως βασικός δράστης της φρικτής δολοφονίας του επιχειρηματία Γιώργου
Νικολαΐδη και της κομμώτριας Σούλας Καλαθάκη θα καταστεί και πάλι αντικείμενο
διακρατικής συνεργασίας. Για ένα… ξεχασμένο άλλοθι που ζητάει εκδίκηση!