Λύνει τα χέρια του Ρεχάγκελ

Η διαφαινόμενη επιστροφή του Ντέμη Νικολαΐδη στην Εθνική ομάδα, ασφαλώς δεν
λύνει τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, λύνει όμως τα χέρια του Ότο
Ρεχάγκελ.

*** Η ΕΠΟ στο πρόσωπο του Γερμανού τεχνικού βρίσκει το άλλοθι για το…«ένοχο»
παρελθόν και επιθυμεί να κάνει νέο ξεκίνημα. Όχι μόνο με την πρόσληψη του Ότο,
αλλά και επιδιώκοντας να τεθούν όλα τα όπλα στη φαρέτρα του προπονητή.

*** Το στόρι εξελίχθηκε όπως θα ήθελε ο Ντέμης και φυσικά κανένας παράγοντας ή
ο Χρυσόστομος δεν θα ήταν σε θέση να πείσουν τον επιθετικό αν δεν ήταν δική
του επιθυμία η επιστροφή. Αλίμονο… Ο Νικολαΐδης δεν πιέστηκε, η προσέγγιση
έγινε με «κυριλέ» τρόπο, τα πρόσωπα που αναμείχθηκαν ήταν τα εντελώς…
απαραίτητα, έτσι πρέπει να αναμένουμε τις προσκλήσεις του Ρεχάγκελ στο μέλλον.

*** Λόγω του προβλήματος τραυματισμού, ενός προβλήματος που τον άφησε εκτός
για ορισμένα παιχνίδια, πιθανολογείται πως η επανεμφάνιση του Νικολαΐδη στο
διεθνές στερέωμα και σε επίπεδο εθνικής ομάδας θα γίνει στην Αγγλία. Ο Ντέμης,
να τονιστεί αυτό, την προπαραμονή του αγώνα με την Γκρεβενμάχερ δήλωνε
πανέτοιμος, αλλά ο Σάντος προτίμησε να τον αφήσει στην Αθήνα. Να ήξερε ότι
επίκειται ραντεβού με Ρεχάγκελ; Το θέμα είναι ότι ο Νικολαΐδης «έχασε» κάποια
γκολ στο Λουξεμβούργο, τον κερδίζει όμως ξανά η Εθνική.

*** Ανέκαθεν τα ευρωπαϊκά ραντεβού λειτουργούσαν σαν μαγνήτης στο μυαλό του
Νικολαΐδη. Το πρεστίζ είναι μεγαλύτερο, τα αφιερώματα του Τύπου εκτενέστερα, η
προβολή σημαντική, το κίνητρο αυξημένο, οι αντίπαλοι με υψηλότερες δυνατότητες
και φιλοδοξίες. Όλα αυτά έχασε εδώ και περίπου δύο χρόνια ο Ντέμης με την
(ηθελημένη) αποχή και όχι φυσικά κάποια εκατομμύρια που για τους διεθνείς δεν
είναι λίγα. Δεν είναι χρηματικό το θέμα…

*** Η επάνοδος στην κεντρική ποδοσφαιρική σκηνή αποτελεί μία από τις
προκλήσεις για τον «κοντά στα 28» Νικολαΐδη.

*** Ο Ντέμης δεν έκρυψε ποτέ τη δυσφορία του για τα τεκταινόμενα στο ελληνικό
ποδόσφαιρο. Χτύπησε το καμπανάκι με την αποχώρησή του και το γεγονός πήρε
έκταση ακόμη και στο εξωτερικό. Με τους άλλους παίκτες της Εθνικής δεν
φαίνεται να είχε αντιπαλότητα και πάντα δήλωνε κοντά τους, ακόμη και στα
άσχημα, όταν για παράδειγμα τα… άκουγαν στην επιστροφή μετά την ήττα στην
Αλβανία. Μονίμως υπέρ των παικτών και κατά των παραγόντων.

*** Το τι θα γίνει στη συνέχεια, θα το δείξει το μέλλον. Απλά θα σημειώσουμε
πως το καλύτερο όλων θα ήταν να επέστρεφε ή να επιστρέψει στην Εθνική δίχως
όρους. Το «γυρίζω και βλέπουμε» δεν ηχεί τόσο… γλυκά, όταν είναι
πανθομολογούμενο πως οι λόγοι της αποχής δεν έχουν εκλείψει. Δεν πρέπει να
μιλάμε για συμβιβασμό, πιθανές τιμωρίες ή επιπτώσεις, αλλά για ανάγκη της
Εθνικής να δει τον Νικολαΐδη με τη γαλανόλευκη. ‘Η δεν είναι έτσι;

Παρακολουθώντας τη χθεσινή τηλεοπτική μετάδοση του αγγλικού ματς Άστον Βίλα –
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τα βλέμματα όλων έπεσαν ­ φυσιολογικά ­ στον Πέτερ
Σμάιχελ. Τον Δανό «κίπερ» που στα 36 του έφυγε από το «Ολντ Τράφορντ»
επικαλούμενος κόπωση ψυχολογικής μορφής, πήγε στην Πορτογαλία, αλλά δύο χρόνια
μετά επέστρεψε στην… αγχωτική Πρέμιερ Λιγκ.

*** Με τη φανέλα των «Βίλανς». Στην πρώτη του κόντρα με τους «μπέμπηδες»
ενήργησε ως μεσογειακός τύπος. Πανηγύρισε σαν… παλαβός το 1-0, έκανε…
καθυστερήσεις, λυπήθηκε στο 1-1 που δέχθηκε… όρθιος, έβρισε, γκρίνιαξε.
Πολλοί θα πουν «μπράβο στον επαγγελματία» Σμάιχελ.

*** Δεν υποκρίθηκε, δεν δήλωσε «αιώνια πίστη και αγάπη». Άλλοι όμως θα
θυμηθούν ότι έφυγε σαν φίλος από το «θέατρο των ονείρων, με τιμές και δόξα,
ενώ τη συμβολή του στη «χρονιά του τρεμπλ» όλοι την αναγνώρισαν; Προς τι,
λοιπόν, τέτοιο εκχειλίζον πάθος που ξένισε τους αρκετούς ρομαντικούς;