ΝΙΚΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗΣ Όχι μικροπαροχές σε πολλούς, αλλά ενισχύσεις που να μετράνε

Μια νέα κοινωνική πολιτική, που δεν θα βασίζεται στη λογική των
μικροπαροχών και των επιδομάτων, αλλά σε ισχυρές ενισχύσεις συγκεκριμένων
κοινωνικών συνόλων, ώστε να αλλάξει ουσιαστικά η κατάστασή τους, πρεσβεύει ο
υπουργός Ανάπτυξης κ. Νίκος Χριστοδουλάκης. “Όχι ψίχουλα σε πολλούς χωρίς
κριτήρια”, λέει χαρακτηριστικά ο στενός συνεργάτης του Πρωθυπουργού και η
άποψή του έχει σημασία, καθώς θα τη μοιραστεί ασφαλώς με τον κ. Σημίτη, τόσο
εν όψει της ομιλίας του στη ΔΕΘ όσο και εν όψει του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Στη
συνέντευξή του, ο κ. Χριστοδουλάκης τονίζει ακόμη: * “Δεν πρέπει να
πριονίσουμε το δέντρο της ΟΝΕ” που καρπίζει για να επωφελούνται όλοι οι
Έλληνες. Υποστηρίζει, άλλωστε, ότι το Συνέδριο θα συμφωνήσει στη “σωστή
δοσολογία” μεταξύ αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής. * Μετά τις
ιδιωτικοποιήσεις και τις απελευθερώσεις αγορών, πρέπει να έρθει μια “νέα
γενιά” διαρθρωτικών αλλαγών. Αυτή πρέπει να περιλαμβάνει την ενδυνάμωση της
τεχνολογικής ικανότητας όλου του παραγωγικού συστήματος, την ανάπτυξη γνώσεων,
που να μετατρέπονται σε παραγωγικό πλεονέκτημα, αλλά και την ενίσχυση των
συγχωνεύσεων. “Αυτό που χρειάζεται το ελληνικό παραγωγικό σύστημα είναι ένα
μεγάλο κύμα συγχω-νεύσεων”.

«Μέρισμα» από την ΟΝΕ χωρίς να την υπονομεύουμε

Ο κ. Χριστοδουλάκης υποστηρίζει ότι οι εργαζόμενοι δικαιούνται να πάρουν
“μέρισμα” από την ΟΝΕ. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι θα υπάρχει το μέρισμα αυτό,
ότι δεν θα τεθεί σε κίνδυνο η βάση της οικονομικής πολιτικής σταθερότητας που
το εξασφάλισε.

Όπως λέει, το μέρισμα της ΟΝΕ είναι κοινωνικό και αναπτυξιακό και έχει ήδη
αρχίσει να αποδίδει από τα μέσα του 1999, τόσο με τη ραγδαία αποκλιμάκωση των
επιτοκίων όσο και με το γνωστό πακέτο Σημίτη το 1999.

Ακριβώς όμως επειδή είναι πακέτο διαρκείας, υποστηρίζει ο υπουργός Ανάπτυξης,
η κυβέρνηση πρέπει να είναι πολύ προσεκτική και να μην πριονίσει τη μελλοντική
του δυναμική με βιαστικές και υπερβολικές κινήσεις.

Το δένδρο της ΟΝΕ

“Το δένδρο της ΟΝΕ”, τονίζει ο κ. Χριστοδουλάκης, “καρπίζει για τη χώρα μας
και θα πρέπει από τους καρπούς αυτούς να ωφελούνται οι Έλληνες πολίτες, οι
εργαζόμενοι, όλα τα κοινωνικά στρώματα. Αλλά για να καρπίσει το δένδρο, δεν θα
πρέπει να πειράξουμε το έδαφος πάνω στο οποίο καλλιεργήθηκε. Να μην
υπονομεύσουμε αυτή την καλλιέργεια. Κατά συνέπεια, πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ θα
πρέπει να συνεχίσει την προώθηση αυτής της δίδυμης στρατηγικής ανάπτυξης και
κοινωνικής ανταπόδοσης. Να συνεχίσει και να επιταχύνει τους ρυθμούς ανάπτυξης
και ταυτόχρονα να συνεχίσει τη διανομή και αναδιανομή ως βασική συνιστώσα της
πολιτικής του, αξιοποιώντας ακριβώς το όφελος της ΟΝΕ”.

Όχι ψίχουλα σε πολλούς

Η αναδιανομή του εισοδήματος έχει για τον υπουργό Ανάπτυξης διαφορετικό
περιεχόμενο απ’ αυτό που έχουμε συνηθίσει να του δίνουμε. Απαντώντας σε
σχετική ερώτηση, υποστηρίζει: “Η αναδιανομή και η κοινωνική δικαιοσύνη σήμερα
δεν πρέπει να γίνεται μόνο με όρους επιδοματικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο
δεν γίνεται μόνο με όρους ισοπεδωτικής επιδοματικής πολιτικής. Όχι ψίχουλα σε
πολλούς χωρίς κριτήρια, αλλά ισχυρές ενισχύσεις σε συγκεκριμένα κοινωνικά
σύνολα με συγκεκριμένες επιδιώξεις. Δηλαδή, μια κοινωνική κατηγορία να μπορεί
να αλλάξει κατάσταση και από ένα χαμηλό επίπεδο που βρίσκεται σήμερα σε όρους
διαβίωσης, ασφάλειας και προοπτικής, να μεταβεί με έναν φανερό τρόπο σε μια
καλύτερη κατάσταση.

Να μπορούμε να πούμε: “Να, αυτό το βήμα κάναμε και έτσι βελτιώσαμε ένα
πρόβλημα κοινωνικής ανισότητας, ένα πρόβλημα αρνητικής κατάστασης”. Τι να το
κάνει ο νέος επιστήμονας ή ο νέος αγρότης ή ο νέος τεχνίτης ένα επίδομα
ανεργίας και να του τάζει μια κυβέρνηση ότι θα το βελτιώσει; Βέβαια, καλό
είναι και αυτό σε μια κατάσταση ανάγκης, αλλά για ένα σύντομο χρονικό
διάστημα.

Η κοινωνική πολιτική απέναντι σ’ αυτόν τον νέο είναι πώς θα του ανοίξεις
ευκαιρίες και δυνατότητες. Πώς θα διευρύνεις την ικανότητά του να αξιοποιήσει
τις νέες προοπτικές που δίνει η οικονομία της γνώσης, η ευρωπαϊκή προοπτική”.

Αυτό τον στόχο εξυπηρετούν, όπως ο ίδιος λέει, τα προγράμματα για τη νεανική
επιχειρηματικότητα, για την επιχειρηματικότητα γυναικών, όπως επίσης και τα
ειδικά προγράμματα επιχειρηματικότητας που απευθύνονται σε μειονεκτούσες
ομάδες, που προκήρυξε το υπουργείο Ανάπτυξης.

Σωστή δοσολογία κοινωνικής-αναπτυξιακής πολιτικής στο Συνέδριο

Ο κ. Χριστοδουλάκης υποστηρίζει την ανάγκη να συνεχισθεί η σημερινή οικονομική
πολιτική σταθεροποίησης, αλλά είναι προφανές ότι δεν συμμερίζονται την ίδια
άποψη όλα τα μέλη του κόμματός του. Οπότε, τίθεται το ερώτημα αν και τι
διακυβεύεται στο επικείμενο Συνέδριο. Ο ίδιος εμφανίζεται ψύχραιμος, θεωρώντας
ότι όλα είναι θέμα δοσολογίας.

“Νομίζω”, λέει, “ότι όλοι στο ΠΑΣΟΚ συμμεριζόμαστε την ανάγκη μιας δίδυμης
στρατηγικής, που να συνδυάζει την ανάπτυξη και την κοινωνική ανταπόδοση.
Κοινωνική ανταπόδοση εννοώ και την ενίσχυση κοινωνικού κράτους, την
απασχόληση, την υπηρέτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Από εκεί και πέρα βεβαίως, πάντα γίνεται μια συζήτηση για τη δοσολογία του
ενός ή του άλλου. Στο παρελθόν η Ελλάδα γνώρισε περιόδους που το βάρος έπεφτε
δυσανάλογα στη μια ή στην άλλη κατεύθυνση. Πιστεύω ότι όλοι έχουμε μάθει και η
δοσολογία ­ αυτή που επικρατεί σήμερα και αυτή που ενδεχομένως θα ήθελε να
αναζητήσει το Συνέδριο ­ θα είναι σε τέτοια επίπεδα, τα οποία δεν θα πλήξουν
την αρμονική συνέχιση του ενός και του άλλου”. Προσαρμογές στην πολιτική πάντα
γίνονται, καταλήγει ο κ. Χριστοδουλάκης, αλλά με τον όρο ότι δεν θα πληγεί η
αναπτυξιακή πορεία της χώρας, διότι αυτός είναι ο όρος μιας βιώσιμης και
επεκτεινόμενης πολιτικής-κοινωνικής δικαιοσύνης.

Χριστόδουλος και δημοκρατική νομιμότητα

Για το θέμα Χριστόδουλου, που ανέκυψε τις τελευταίες ημέρες, ο υπουργός
Ανάπτυξης αρνείται να χρησιμοποιήσει τον όρο αντιπαράθεση, αλλά επισημαίνει:

“Πιστεύω ότι ο Έλληνας πολίτης θίγεται από όποιον θέλει να προσβάλει το
θρησκευτικό του συναίσθημα, αλλά επίσης και από όποιον θέλει να προσβάλει το
δημοκρατικό του συναίσθημα.

Ο Έλληνας πολίτης έχει ενσωματώσει πλέον στα γονίδιά του την απόλυτη
νομιμότητα της εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας, οποιαδήποτε και να είναι αυτή.
Και δεν θέλει με κανένα τρόπο, με κανένα πρόσχημα και για καμιά σκοπιμότητα,
αυτή η νομιμότητα, η δημοκρατική νομιμότητα πολιτεύματος, να θίγεται κατ’
οιονδήποτε τρόπο. Αυτό πιστεσύω ότι εξυπηρετεί και το συμφέρον της ελληνικής
κοινωνίας αλλά, πιστεύω, και το συμφέρον της Εκκλησίας”.

Όχι ιδιωτικά μονοπώλια στη θέση των κρατικών

Ο κ. Χριστοδουλάκης δεν πιστεύει ότι έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια
ιδιωτικοποιήσεων. Αντίθετα, πιστεύει ότι υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια.
Αναφέρει, μάλιστα, χαρακτηριστικά σειρά ιδιωτικοποιήσεων επιχειρήσεων
αρμοδιότητας του υπουργείου Ανάπτυξης, που βρίσκονται σε εξέλιξη: ΔΕΗ, ΕΛΠΕ,
Καζίνο Πάρνηθας, ΕΤΒΑ, Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, ΔΕΠΑ, αλλά και άλλα καζίνα,
μαρίνες και άλλες τουριστικές υποδομές, κεντρικές αγορές και οι αλυκές.
Μάλιστα, προσθέτει ότι θα ακολουθήσει και μία δεύτερη δέσμη, η οποία
περιλαμβάνει την αξιοποίηση ιαματικών πηγών και τα χιονοδρομικά κέντρα.

Η συνεργασία της ΔΕΗ

Ο ίδιος αναφέρει επίσης τη συνεργασία της ΔΕΗ με την ιταλική Wind για την
ανάπτυξη τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών στην χώρα μας, ως ένα είδος
ιδιωτικοποίησης, με την έννοια ότι η κρατική ΔΕΗ συνεργάζεται σε μια
επιχειρηματική δραστηριότητα με ξένη επιχείρηση.

“Από τη συγκεκριμένη συνεργασία”, λέει, “αναμένεται να εισρεύσουν για τα
επόμενα χρόνια επενδύσεις στη χώρα μας ύψους 300 δισεκατομμυρίων δραχμών,
αποτελώντας έτσι μία από τις μεγαλύτερες νέες επενδύσεις που έχουν γίνει τα
τελευταία χρόνια στην Ελλάδα”.

Σημειώνει, επίσης, ότι για τα ΕΛΠΕ, για την ιδιωτικοποίηση των οποίων λήγει
σήμερα η προθεσμία εκδήλωσης ενδιαφέροντος, “αναμένεται να υπάρξει ένα ζωηρό
επενδυτικό ενδιαφέρον από σπουδαίους ενεργειακούς ομίλους”. Επικαλείται,
τέλος, το Συνεδριακό Κέντρο Αθηνών, για το οποίο έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον 18
διεθνείς επενδυτικοί όμιλοι.

“Δεν υπάρχει τομέας ο οποίος απελευθερώνεται και απευθύνεται με όρους καθαρούς
και ξάστερους στο εγχώριο και διεθνές επενδυτικό κοινό, ο οποίος να μην
προσελκύει πολύ σημαντικό ενδιαφέρον”, υποστηρίζει ο κ. Χριστοδουλάκης.” Αυτός
πιστεύω ότι είναι ο δρόμος που θα πρέπει να συνεχίσουμε, δημιουργώντας έτσι
τις προϋποθέσεις επενδύσεων ανάπτυξης και απασχόλησης”.

Παράδειγμα για το όφελος

Για τον καταναλωτή, όμως, υπάρχουν αποδείξεις ότι επωφελείται από τις
ιδιωτικοποιήσεις και την απελευθέρωση αγορών; τον ρωτάμε.

Η απάντηση είναι θετική, και επικαλείται το παράδειγμα της κινητής τηλεφωνίας.
“Η απελευθέρωση μιας αγοράς κρίνεται επιτυχής εάν τελικά αυξήσει τις επιλογές
του καταναλωτή, οδηγήσει σε υπηρεσίες υψηλότερης ποιότητας και σε καλύτερες
τιμές”, λέει.

“Βεβαίως”, συνεχίζει, “πρέπει να σας πω ότι αυτά τα αποτελέσματα
εξασφαλίζονται όταν υπάρχουν δύο ξεκάθαρα κριτήρια.

Το ένα κριτήριο είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να αντικαθιστούμε ένα κρατικό
μονοπώλιο με ένα ιδιωτικό μονοπώλιο. Εμείς κάνουμε απελευθέρωση αγορών μόνο
όταν υπάρχουν οι προοπτικές αύξησης του ανταγωνισμού.

Δεύτερο και βασικό κριτήριο: Κάνουμε απελευθέρωση με κανόνες και εποπτικούς
μηχανισμούς έτσι ώστε να αποφύγουμε τις ξέφρενες και παράλογες συμπεριφορές
στις οποίες μπορεί να οδηγήσει η ανεξέλεγκτη απελευθέρωση, όπως είδαμε να
γίνεται στην ηλεκτρική αγορά της Καλιφόρνιας τον περασμένο χρόνο”.

Μεγάλο κύμα συγχωνεύσεων

Οι διαρθρωτικές, όμως, αλλαγές, που ο κ. Χριστοδουλάκης πιστεύει ότι πρέπει να
συνεχισθούν και μάλιστα με ταχύτερους ρυθμούς, δεν εξαντλούνται στις
ιδιωτικοποιήσεις.

Όπως λέει, είναι πλέον καιρός “να αρχίσουμε να βλέπουμε πιο στρατηγικά άλλες
κατηγορίες διαρθρωτικών αλλαγών, όπως για παράδειγμα είναι η ενδυνάμωση της
τεχνολογικής ικανότητας του παραγωγικού συστήματος, τόσο στον δημόσιο όσο και
στον ιδιωτικό τομέα.

Αυτός είναι στρατηγικός πλέον στόχος και απαίτηση της ελληνικής οικονομίας,
εάν θέλουμε να δώσουμε μία άλλη όψη στην ανταγωνιστικότητά της.

Η δεύτερη διαρθρωτική αλλαγή, η οποία πρέπει να γίνει στην παραγωγική βάση,
αφορά τις γνώσεις και την καλλιέργεια δυνατοτήτων έτσι ώστε ο εργαζόμενος, ο
επιχειρηματίας, το κάθε στέλεχος που συμμετέχει στην οικονομική και κοινωνική
δραστηριότητα, να μπορεί να προσλαμβάνει τις νέες τεχνολογικές γνώσεις και
απαιτήσεις και να τις μετατρέπει σε ένα παραγωγικό πλεονέκτημα.

Τρίτον, είναι το θέμα των συγχωνεύσεων. Νομίζω αυτό που χρειάζεται το ελληνικό
παραγωγικό σύστημα είναι ένα μεγάλο κίνημα συγχωνεύσεων έτσι ώστε να μπορέσουν
οι ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις να βρουν εκείνο το κατάλληλο μέγεθος το
οποίο θα τους επιτρέψει να αναδείξουν τα πλεονεκτήματά τους, όχι μόνο στη χώρα
μας αλλά και στην ευρωπαϊκή αγορά.

Και τέταρτον, μία τέταρτη διαρθρωτική πολιτική η οποία χρειάζεται είναι η
εξωστρέφεια των επιχειρήσεων, και των μεγάλων και των μικρών. Εκεί πιστεύω ότι
θα είναι το τελικό στάδιο που θα κριθεί όλη αυτή η προσπάθεια μετασχηματισμού
και αναπροσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, πόσο θα γίνει εξωστρεφής, με
αυτοπεποίθηση, να είναι παρούσα και να ανταγωνίζεται στις διεθνείς αγορές”.