Να κερδίσουμε το στοίχημα

Ο Θόδωρος Παπαλουκάς δίνει ιδιαίτερα ταχύ ρυθμό στην Εθνική ομάδα, η οποία θα πρέπει πάντως να… τρέξει για να προλάβει να διορθώσει τις ατέλειες έως την Παρασκευή που αρχίζει το Ευρωμπάσκετ

Την πρώτη φορά που η εθνική μας ομάδα βγήκε δεύτερη στο τουρνουά «Ακρόπολις»,
το 1987, στη συνέχεια κατέπληξε την Ευρώπη. Ενώ τις δύο τελευταίες φορές που
ήταν δεύτερη στο ίδιο τουρνουά (1995 και 1997) μπήκε στην τετράδα των
αντίστοιχων Ευρωμπάσκετ. Συνεπώς οι οιωνοί (μετά τη δεύτερη θέση στο φετινό
τουρνουά «Ακρόπολις») είναι καλοί, αλλά ο Κώστας Πετρόπουλος και οι παίκτες
του δεν τους δίνουν καμία σημασία.

Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να κερδίσουν το μεγάλο στοίχημα που έχουν βάλει
και που δεν είναι άλλο από την είσοδο στην πρώτη πεντάδα του Πανευρωπαϊκού της
Τουρκίας (ξεκινάει την Παρασκευή σε Αττάλεια και Άγκυρα). Όλες οι ομάδες (όπως
φάνηκε και στο «Ακρόπολις») σχεδόν «βράζουν» στο ίδιο καζάνι και είναι ίσως η
πρώτη φορά που οι ισορροπίες μεταξύ τους είναι τόσο λεπτές. Συνεπώς, η
απόσταση μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας είναι απειροελάχιστη.

Από το «Ακρόπολις» βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα και ας δούμε κάποια από αυτά
που αφορούν το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Η διάρκεια στην απόδοσή μας αποτελεί βαρόμετρο και αυτό φάνηκε στην καλύτερή
μας εμφάνιση κόντρα στη Γιουγκοσλαβία, όπου είχαμε σταθερά καλή απόδοση
τουλάχιστον για 30-35 λεπτά. Αντίθετα με τους Ιταλούς ύστερα από ένα καλό
15λεπτο μπλοκάραμε και τα λάθη ήταν πολλά, ενώ με τους Λιθουανούς το καλό μας
πρόσωπο βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο και κυρίως στο τελευταίο δεκάλεπτο, όπου
και γυρίσαμε το παιχνίδι. Η άμυνα δίνει τις νίκες και τουλάχιστον στο
«Ακρόπολις» παρουσιάσαμε σημαντική βελτίωση. Σε όλα τα ματς δεχθήκαμε κάτω από
80 πόντους (ήταν η… ταρίφα μας στα προηγούμενα φιλικά) με αποκορύφωμα του 58
από τη Γιουγκοσλαβία, ενώ με εξαίρεση το παιχνίδι με την Ιταλία περιορίσαμε
αισθητά τους αντιπάλους μας από την περιφέρεια.

Τα ριμπάουντ αποτελούν ίσως την αχίλλειο πτέρνα μας, αλλά και εκεί δείξαμε
δείγματα προόδου, ενώ φάνηκε καθαρά πως οι Παπανικολάου και Φώτσης μπορούν να
βοηθήσουν στον συγκεκριμένο τομέα περισσότερο τους ψηλούς αγωνιζόμενοι ως
«τεσσάρια», μία θέση στην οποία αποδίδουν καλύτερα τουλάχιστον στο τωρινό
σχήμα της Εθνικής. Η ταχύτητα είναι από τα όπλα μας και φάνηκε πως όταν
«τρέχουμε» μπορούμε να «ανοίξουμε» την αντίπαλη άμυνα. Όμως, για να γίνει αυτό
απαραίτητο συστατικό είναι η καλή άμυνα που θα αποφέρει το κλέψιμο ή το
αμυντικό ριμπάουντ.

Μπορεί να μην έχουμε, πλέον, τον παίκτη που θα βάλει εύκολα 30 πόντους
(«χρυσοδάχτυλος» Γκάλης) και συνεπώς το σκοράρισμα μοιράζεται. Ο Σιγάλας ως
αρχηγός πολλές φορές δίνει το έναυσμα και στην επίθεση, αλλά η ειδικότητά του
είναι η άμυνα.

Ο Αλβέρτης αποτελεί το «φονικό» μας όπλο και θα πρέπει να βγουν στην Τουρκία
περισσότερα συστήματα γι’ αυτόν, ενώ ικανότατοι σκόρερ είναι τόσο ο Κακιούζης
(η Εθνική κέρδισε έναν εξαιρετικό παίκτη) όσο και ο Παπαλουκάς, ο οποίος,
όμως, είναι επιφορτισμένος με την οργάνωση και το μοίρασμα. Επίσης, κάτω από
τα καλάθια πρέπει να αξιοποιούνται οι Ρεντζιάς και Γιαννούλης. Τα λάθη μας στο
«Ακρόπολις» ήταν πολλά, αλλά οι αντίπαλοί μας έκαναν περισσότερα. Όπως είπαμε
όλες οι ομάδες δεν είναι ακόμα έτοιμες, αλλά όποιος βελτιωθεί πιο
αποτελεσματικά σε αυτόν τον τομέα θα έχει να κερδίσει πολλά.

Τέλος, οι συνθήκες στην Τουρκία θα είναι πιο δύσκολες από το «ζεστό» ΟΑΚΑ και
συνεπώς θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα, κάτι που απαιτεί μεγάλη
αυτοσυγκέντρωση και εγρήγορση και στα 40 λεπτά του κάθε παιχνιδιού.