Για θυμήσου…

![]() |
|
Ο Μίμης Κοκκινάκης της Νίκης Βόλου (και πρώην παίκτης του Ολυμπιακού), ο |
Βαρύ ήταν το πένθος για την οικογένεια του Ολυμπιακού και για τον ποδοσφαιρικό
κόσμο της χώρας μας, από τον θάνατο ενός μεγάλου διεθνούς παίκτη, του Θέμη
Μουστακλή, κυνηγού των ερυθρολεύκων. Ο Μουστακλής είχε προσβληθεί από
λευχαιμία, που τον ταλαιπώρησε 1½ χρόνο. Ο παίκτης υπέκυψε το πρωί της
Παρασκευής 8 Αυγούστου 1958 στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών (ήταν
στρατευμένος όταν τον βρήκε η αρρώστια). Ο Μουστακλής, όταν έφυγε από τη ζωή,
σε ηλικία 24 ετών, ήταν τελειόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου
Αθηνών. Στον Ολυμπιακό είχε μεταγραφεί από τον Παγασητικό Βόλου το 1953 και
αγωνίστηκε στην ομάδα – θρύλο εκείνης της γόνιμης και δημιουργικής περιόδου
για τους ερυθρολεύκους. Έπαιζε στις θέσεις έξω δεξιά και μέσα δεξιά, ήταν πολύ
ταχύς και δυνατός και είχε αναδειχθεί σ’ έναν από τους καλύτερους Έλληνες
κυνηγούς, γι’ αυτό και αγωνίσθηκε στις εθνικές ομάδες (νέων, ενόπλων και
ανδρών). Κατά την τριετία 1955-58, ο Θέμης ήταν ο ηγέτης της επίθεσης του
Ολυμπιακού, που αναστάτωνε τις άμυνες των αντιπάλων του: Μουστακλής,
Πολυχρονίου, Υφαντής, Μεσολογγίτης (Ιωάννου) Δαρίβας.
Ο Μουστακλής εκτός από τον δυναμισμό του διέθετε και καλή ψυχολογία και τη
μετέδιδε στους συμπαίκτες του.
Ο θάνατός του λύπησε όχι μόνο τους Ολυμπιακούς, αλλά και τους παίκτες των
αντίπαλων ομάδων, που έπαιζαν σε επίσημες και φιλικές διοργανώσεις εκείνα τα
χρόνια.
Ήταν φίλος με όλους και ποτέ δεν έλειπε το χαμόγελο από τα χείλη του.
![]() |
|
Ο Θέμης Μουστακλής |
Είχε προαισθανθεί τον θάνατό του και έγραψε συγκινητικές επιστολές σε
συγγενείς και φίλους του. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Με είπαν δειλό εκείνοι
που δεν ένιωσαν τη γλύκα της ζωής και την πίκρα του αργού θανάτου». Ζητούσε
επίσης να γίνει ποδοσφαιρικός αγώνας στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Βόλο
μεταξύ του Ολυμπιακού και της παλιάς του ομάδας, του Παγασητικού. Η κηδεία του
έγινε στον Βόλο, παρουσία συγγενών, συμπαικτών του και χιλιάδων φιλάθλων.















