ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ιόλη, ετών είκοσι τριών

Ήταν ένα απλό αγγελτήριο θανάτου, μήνες πριν, κάτω από τη λέξη “πένθη”. Το
μάτι μου έπεσε τυχαία σ΄ αυτή την παλιά σελίδα εφημερίδας καθώς ετοιμαζόμουν
να την πετάξω. Ίσως με τράβηξε το όνομα, ίσως η ηλικία.

Η Ιόλη με το ποιητικό όνομα ήταν μόλις 23 ετών. Φαίνεται ότι ζούσε στο
Δουβλίνο, γιατί εκεί την αποχαιρέτησαν οι δικοί της. Ποιος ξέρει τι έκανε
εκεί. Ίσως σπούδαζε ­ ήταν πτυχιούχος της Νεώτερης Ιστορίας και της Γαλλικής
Λογοτεχνίας. Ίσως είχε τελειώσει τις σπουδές της και παρέμενε αιχμάλωτη της
γοητείας αυτής της ιρλανδέζικης πόλης, της ποτισμένης με το πνεύμα του Τζέημς
Τζόυς. Τη φαντάζομαι να κάθεται στου “Μπιούλις” και να πίνει καφέ στον πρώτο
όροφο, παρακολουθώντας την κίνηση στον δρόμο, κρατώντας αφηρημένα ένα βιβλίο.

Δεν τη γνώριζα. Δεν ξέρω πώς πέθανε, ούτε από ποια αιτία. Δεν ξέρω αν ήταν
μόνη τις τελευταίες της στιγμές ή περιτριγυρισμένη από δικούς της ανθρώπους.
Δεν ξέρω αν ο θάνατος στάθηκε μπροστά της απρόσμενα σε μια στροφή του δρόμου ή
αν την περίμενε απαιτητικά πλάι στο κρεβάτι. Διαβάζω όμως ότι… “έφυγε
ξαφνικά” αυτή που ήταν για κάποιους “η αγάπη και η καρδιά” τους. Κι ότι…
“δεήθηκαν και πρόσφεραν ευχαριστίες για τις χαρές που τους έδωσε όσο ζούσε”…
Η μάνα, ο πατέρας, ο αδελφός, οι φίλοι της. Κι ύστερα τρεις άλλες αναφορές: Ο
νονός και η νονά της. Ο αγαπημένος της. Οι δάσκαλοί της.

Αχ,74 Ιόλη που δεν σε γνώριζα. Έφυγες πολύ νωρίς από αυτό τον κόσμο. Αλλά
σίγουρα πρόλαβες να ζήσεις μια πλήρη ζωή ανάμεσα σ΄ ανθρώπους που ξέρουν να
εκτιμούν την αγάπη. Κι αυτό μετράει περισσότερο από τον χρόνο.