ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το τεστ που λείπει

Τα τρία ποτήρια μπίρας γίνονται ενάμισι, τα τέσσερα ποτήρια κρασιού γίνονται
δύο, και τα δύο ουίσκι γίνονται ένα. Αποτιμώντας ακριβότερα τις ζωές μας, ο
Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας θεσπίζει όρια αυστηρότερα στο αλκοτέστ.

Ωστόσο, δεν φαίνεται να λανσάρει κάποια καινούργια ιδέα για τον έλεγχο της
οδικής νοοτροπίας σε κατάσταση νηφαλιότητας. Δεν εμφανίστηκε κανένας εφευρέτης
να κατοχυρώσει την πατέντα του για το μηχάνημα που θα ελέγχει το βάθος της
βαρβαρότητας και θα μπορεί να τη βαθμολογεί με κάποια κλίμακα μετρήσεων.
Δύσκολο να σχεδιαστεί τόσο γλαφυρά σε υγρή μορφή, σαν το κόκκινο κρασάκι στο
ποτήρι του το κολονάτο, η απόφαση που παίρνει ένας οδηγός χωρίς σταγόνα αλκοόλ
στο αίμα, να κυκλοφορήσει στην αυγουστιάτικη Αθήνα αγνοώντας πλήρως τα
φανάρια, για να φέρουμε ένα παράδειγμα καθημερινό. Εδώ που τα λέμε δεν
πάσχουμε ιδιαιτέρως από αλκοολισμό, μάλλον ένα νηφάλιο, νοερό μεθύσι εγωισμού
μάς τυφλώνει, ακόμα και στις καλύτερες συνθήκες. Πώς να μετρηθεί η ουσία αυτή,
που οδηγεί σταθερά σε χειρότερες συμπεριφορές τους οδηγούς, πώς θεσπίζονται
όρια στη συνήθεια να περιφρονούνται οι κανόνες για να αποδεικνύεται η λεβεντιά
και η δύναμη προσωπικότητας του παραβάτη; Πώς λέγεται, πώς εξηγείται, από πού
να την πιάσεις, με τι να τη συνδυάσεις, πώς να την καταλάβεις, τη βία που
καθημερινά ζούμε στους δρόμους, τι αντίδοτο να προτείνεις στη μόδα της
περιφρόνησης κάθε δυνατότητας συμβιβασμού με τη σκληρή ανάγκη της συνύπαρξης
στους δρόμους;