ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ΑΕΙ ημετέρων υπ-αλλήλων

Τα πράγματα που αρνούνται / να γίνουν όπως θέλουμε, / μήτε της πένας /
λογαριάζουν την αιχμή

Θ. Βαής, Τα πράγματα που αρνούνται

Σε λίγες μέρες μπορεί να ανοίξουν τα πανεπιστήμια και τα μη πανεπιστημιακά
ΤΕΙ, εάν βεβαίως συμφωνήσουν περί τούτου οι πρυτάνεις, οι φοιτητές και οι
μεταξύ αυτών κινούμενοι «διαμεσολαβητές». Η ακαδημαϊκή χρονιά όμως που αρχίζει
την 1η Σεπτεμβρίου έχει επιφορτισθεί ­ εκτός των άλλων ­ και με ένα πρόσθετο πρόβλημα.

Να ξαναβρούν τα ΑΕΙ τη χαμένη τους τιμή. Και ως «τιμή» δεν εννοώ ούτε το
κόστος λειτουργίας ούτε την απορροφητικότητα ευρωπαϊκών προγραμμάτων, αλλά την
αξιοπιστία τους ως προς την ελευθερία, την ανεξαρτησία και το ήθος των
λειτουργών τους.

Δεν μου πέφτει λόγος να αναμειχθώ και να σχολιάσω τα διάφορα σκάνδαλα
εκατοντάδων εκατομμυρίων που ξεπετάγονται κάθε τόσο και αμαυρώνουν την εικόνα
των πανεπιστημίων. Σχεδόν κάθε ίδρυμα κουβαλάει την ανοιχτή ή κρυφή του πληγή
στον τομέα της κακοδιαχείρισης, της διασπάθισης ή του εκμαυλισμού. Θεωρώ ότι
όλα αυτά τα φαινόμενα συνιστούν φυσική συνέπεια της μετατροπής των ΑΕΙ σε
«οίκους εμπορίου» που εγκαινίασε ο νόμος Σουφλιά (Ν. 2083/92) και άφησε σχεδόν
ανέπαφους η μεταγενέστερη νομοθεσία του ΠΑΣΟΚ.

Αναρωτιέμαι όμως πώς θα ήταν δυνατό να κυριαρχήσουν αυτές οι αντιλήψεις και
αυτοί οι «τύποι» καθηγητών εάν δεν υπήρχε άνωθεν κάλυψη. Και εξηγούμαι:

­ Δεν γνωρίζει ο καθηγητής Πρωθυπουργός της χώρας ότι ένιοι… Μαξιμιανοί
(κατά το πραιτωριανοί;) καθηγητές (καθώς και οι πάσης φύσεως συγγενείς τους)
κατέχουν παρανόμως από 5 έως 10 θέσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ή ότι
πολλές φωτογραφικές τροπολογίες γίνονται «κατά παραγγελίαν» τους;

­ Δεν γνωρίζει ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας (και διαθέτων σχετική
δημοσιογραφική όσφρηση αν όχι πληροφορίες) ότι πολλοί πρυτάνεις,
αντιπρυτάνεις, πρόεδροι Διοικουσών Επιτροπών ασκούν ανερυθρίαστα το επάγγελμά
τους (έχοντας μάλιστα αυξήσει την «ταρίφα» λόγω του αξιώματος) ή ότι μερικοί
έχουν διορισθεί παρανόμως και σε δημόσια θέση; Μήπως ο νόμος Αρσένη (Ν.
2530/97) καταργήθηκε σιωπηρά και στο σημείο αυτό; Ή μήπως ισχύει μόνο για τους
αφελείς;

­ Δεν γνωρίζει ο καθηγητής υπουργός Δικαιοσύνης ότι ο υπουργός Παιδείας που
δεν απολύει ­ ως ο νόμος ρητά ορίζει ­ τους επίορκους, ότι το Ανώτατο Ειδικό
Πειθαρχικό των μελών ΔΕΠ που επί 7 χρόνια εκδικάζει χωρίς να δικάζει
υποθέσεις, ότι τα διάφορα «απαλλακτικά για καθηγητές βουλεύματα» που εκδίδουν
τριμελή δικαστικά συμβούλια βγάζουν μάτι πρωτοετούς φοιτητή της Νομικής, ότι
όλα αυτά συνιστούν αν όχι παράβαση καθήκοντος, τουλάχιστον πεδίο ελέγχου και
διερεύνησης;

­ Δεν γνωρίζουν οι πρυτάνεις ότι πολλοί καθηγητές (κυρίως περιφερειακών ΑΕΙ)
διανυκτερεύουν στην έδρα του Τμήματός τους 3-4 φορές τον χρόνο (καλυπτόμενοι
από τους φίλους τους υπουργούς) ή ότι πάμπολλοι καθηγητές σπανιότατα διδάσκουν
στις αίθουσες;

Κατά τη γνώμη μου όλοι οι παραπάνω τα γνωρίζουν όλα. Και σιωπούν, καθιστάμενοι
συνένοχοι ή συμμέτοχοι (όσοι βέβαια δεν είναι «συνέταιροι» με τους παραβάτες).

Οι άλλοι, οι έντιμοι και συνεπείς πρυτάνεις και καθηγητές τι να κάνουν όταν
διαπιστώνουν ότι το πανεπιστημιακό χρίσμα (και τη γενική ασυλία) κατ-έχουν οι
πολιτικοοικονομικά διαπλεκόμενοι «συνάδελφοί» τους;

Απλώς φυλάγονται από το «κακό» και προσπαθούν να βρουν «θεσμικό αυτί» για να
του ψιθυρίσουν την αλήθεια. Ας ελπίσουμε ότι ο Σεπτέμβριος αυτός θα φυσήξει
ούρια για τους γνήσιους ερευνητές και δασκάλους των ΑΕΙ και «σαρωτικά» για
τους «ημέτερους» υπαλλήλους της κάθε εξουσίας.

ΥΓ.: Αλήθεια, οι πρυτάνεις που έπαιξαν τα λεφτά των πανεπιστημίων στο
Χρηματιστήριο και τα έχασαν πώς τιμωρήθηκαν; Με αύξηση του προϋπολογισμού του
Ιδρύματος ή με νέα διοικητική θέση;

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.