ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Γένοβα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό, γράφει:

«Ένας νεκρός, 600 τραυματίες, 180 συλληφθέντες, εκατοντάδες απελάσεις,
βασανισμοί στα αστυνομικά τμήματα, μετατροπή της Γένοβας σε ζώνη πολέμου,
βομβαρδισμός με χημικά, προπηλακισμοί δημοσιογράφων, βάρβαρες επιθέσεις σε
κέντρα διανυκτέρευσης διαδηλωτών και ολοσχερής καταστροφή του Γραφείου Τύπου
του Κοινωνικού Φόρουμ της Γένοβας. Ιδού τα έργα των G8, με εκτελεστικό τους
όργανο τη δεξιά κυβέρνηση Μπερλουσκόνι. Όσο για την κυβέρνηση Σημίτη,
εμφανίζεται σαν Πόντιος Πιλάτος. Όμως όσο κι αν προσπαθεί να πείσει για το
αντίθετο, η συνενοχή της στη βίαιη απέλαση των 150 Ελλήνων διαδηλωτών έχει
πλέον καταγραφεί στη συνείδηση του λαού. Όπως αποκάλυψαν “ΤΑ ΝΕΑ”, η ανάμειξη
της ΕΥΠ στον πανευρωπαϊκό χαφιεδισμό των μηχανισμών καταστολής υπήρξε
σκανδαλώδης. Εξάλλου, με συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης ανεστάλη προσωρινά
η Συνθήκη της Σένγκεν στο ιταλικό έδαφος, προκειμένου να παρεμποδιστεί το
δικαίωμα των Ευρωπαίων πολιτών να εισέλθουν στη Γένοβα. Η δε αντίδραση της
Ελλάδας για τα βίαια επεισόδια που προκάλεσαν οι καραμπινιέροι ήταν χλιαρή και
προφορική, ενώ έπρεπε να γίνει τουλάχιστον επίσημο γραπτό διάβημα
διαμαρτυρίας.

Όλα αυτά δεν εκπλήσσουν. Το τελευταίο διάστημα διοχετεύθηκε από τα ΜΜΕ και τις
διάφορες κυβερνήσεις μία απίστευτη προπαγάνδα ενάντια στο κίνημα που
αντιστέκεται στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Συκοφαντικοί χαρακτηρισμοί,
όπως χούλιγκανς, αλήτες κ.λπ. εκτοξεύονται εναντίον όποιου τολμά να αμφισβητεί
τη δικτατορία των πολυεθνικών και του κεφαλαίου. Η ενορχηστρωμένη αυτή
προσπάθεια να συνδέσουν το αντικαπιταλιστικό κίνημα με την τυφλή βία και τους
βανδαλισμούς αποτελεί το υπόβαθρο για να ποινικοποιηθεί στο μέλλον συνολικά
κάθε λαϊκή αντίσταση. Όμως οι 7 ηγέτες είναι υποκριτές, διότι την ίδια ώρα που
υπερασπίζονται με πάθος το “δικαίωμα” του κεφαλαίου να μετακινείται ελεύθερα
σε όλο τον πλανήτη, υψώνουν τα τείχη της καταστολής και της αστυνόμευσης.

Η Σύνοδος των G8 ήταν ακόμη μία απόδειξη του χάσματος που χωρίζει τις
κυβερνήσεις από τους εργαζομένους και από τα καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα.
Η βαρβαρότητα απέναντι στους διαδηλωτές είναι η μία μόνο όψη του νομίσματος. Η
άλλη όψη είναι η κυνική και πλήρης αδιαφορία τους για τα καταστροφικά
αποτελέσματα της πολιτικής τους στην οικονομία, την παιδεία, την υγεία και το
περιβάλλον. Οι ηγέτες αυτοί είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν στους απλούς
εργαζομένους να σταθούν εμπόδιο στις “μπίζνες” τους. Η βιαιότητα της ιταλικής
Αστυνομίας είναι απλώς μια προειδοποίηση».