ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μόνος με την αλήθεια…

Ετοιμαζόταν ημέρες πριν, βδομάδες… Μοναχική έξοδος. Προορισμός: Αιγαίο.
Έφυγε τρέχοντας. Όχι για να κρυφτεί. Για να ταξιδέψει. Ν’ αφήσει τον αέρα να
τον ζαλίσει, να ιδρώσει κάτω από τον ήλιο και να σταθεί απέναντι στη θάλασσα,
να αναμετρηθεί μαζί της και να γνωρίσει την αλήθεια. Τη δική του αλήθεια.
Έφυγε μόνος του. Κυνηγώντας ένα όνειρο, κάτι από τις μυρωδιές που τον μεθούσαν
πάντα, μία από τις αποχρώσεις της «Μεγάλης Πράσινης» («της πρόκλησης που δεν
αποδεχθήκαμε ποτέ»)…

Έπιασε μιαν άκρη απ’ την πρόκληση. Απ’ αυτήν κρατήθηκε και ξεκίνησε. Δεν ήταν
μακρύ το ταξίδι του. Ακόμη και αν έμοιαζε δεν ήταν… Ήταν το πρώτο του.
Μόνος. Με μια σκηνή και μερικά βιβλία. Τα διαλέξαμε μαζί, από τη βιβλιοθήκη
μου. Δεν είπα κουβέντα. Μόνο έπαιρνα από το ράφι πακέτα από λέξεις, τυλιγμένα
σε όμορφα εξώφυλλα, με τίτλους άλλοτε ελκυστικούς και άλλοτε ουδέτερους.
Χιλιάδες λέξεις, αμέτρητες. Κάπου εκεί, ανάμεσά τους, ήταν κομμάτια της δικής
μου ζωής, περιγραφές στιγμών και ονείρων που δεν τόλμησα ποτέ να μοιραστώ μαζί
του. Μόνο τα πρόσφερα έτσι, κρυμμένα ανάμεσα σε κεφάλαια και σελίδες,
ρισκάροντας το αν θα μπορέσει να τα δει, αλλά σίγουρη, κατά βάθος, πως, κάπου
εκεί στην ανοιχτή θάλασσα, το φως θα είναι αρκετό για να περιγράψει τις κρυφές
ελπίδες…

Δεν μίλησα, αλλά στην πραγματικότητα τον ζήλεψα πολύ τον φίλο μου που έφυγε,
φορτώνοντας δύο ρόδες σ’ ένα πλοίο, μόνος του… Ζήλεψα που βρήκε εκείνη την
άκρη από την πρόκληση και την άρπαξε. Που με μία, δύο, πέντε σωστές ή λάθος
κινήσεις βρήκε τον τρόπο ν’ αφήσει πίσω του ανθρώπους και υποχρεώσεις, ν’
ανοίξει έναν κενό χώρο στο Αιγαίο, κατάδικό του και να δοκιμάσει να χωρέσει
μέσα εκεί, όλα εκείνα που δεν χωράνε πουθενά αλλού. Ζήλεψα. Και του έστειλα
και μερικές από τις λέξεις μου για να τις απλώσει και αυτές εκεί όπου δεν
βρίσκονται όρια. Ζήλεψα και του χαμογέλασα. «Να περάσεις όμορφα… Να βρεις
την ομορφιά και την αλήθεια… Σου αξίζει…».