[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Δεν με ενοχλεί η υψηλή του δημοτικότητα. Μην ξεχνάτε ότι κάποτε ήμουν
συμπρωταγωνιστής με τον Έρολ Φλιν» είχε πει για τον Μ. Γκορμπατσώφ ο Ρόναλντ
Ρήγκαν ­ ένας από τους πλέον δημοφιλείς προέδρους των ΗΠΑ.

Μπορεί ο πρώην πρόεδρος να μην ενοχλείτο από την υψηλή δημοτικότητα του
Γκορμπατσώφ, όμως ­ θα πρέπει να παραδεχτούμε ­ οι υψηλές δημοτικότητες
πολιτικών ανδρών ή δημόσιων προσώπων που έχουν πολιτικές φιλοδοξίες είναι
ιδιαίτερα… ενοχλητικές. Κυρίως επειδή συχνά κρύβουν πίσω τους γιγάντιες
εκστρατείες δημοσίων σχέσεων που ρίχνουν το βάρος τους περισσότερο στο
φαίνεσθαι παρά στην ουσία. Αλλά και επειδή οι υψηλές δημοτικότητες συχνά…
εκτροχιάζουν τους ανθρώπους. Τους φουσκώνουν τα μυαλά και δημιουργούν
φαινόμενα αλαζονείας και έπαρσης. Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ας πούμε,
είναι φανερό ότι και μορφωμένος είναι, και σύγχρονη οπτική έχει για μια σειρά
θέματα που αντιμετωπίζουν οι πιστοί. Αυτό δεν τον απέτρεψε, όμως, να
εκστομίσει ακατανόητα ­ για κάθε λογικό πολίτη ­ σοφίσματα ανήμερα του
Δεκαπενταύγουστου μετά τη λιτανεία στην Παναγία της Τήνου. Ότι δηλαδή λίγο-
πολύ οι Έλληνες απέκρουσαν την ιταλική εισβολή επειδή οι Ιταλοί βύθισαν
ανήμερα της Παναγίας την “Έλλη”, θίγοντας έτσι το θρησκευτικό αίσθημα του
λαού. “Πείραξες τον Έλληνα στο φιλότιμο και την πίστη του; Θα σε καταπιεί, θα
σε καταφάει, όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή η δύναμη που θα επιχειρήσει να τον
πειράξει” είπε χαρακτηριστικά ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας, αφήνοντας αιχμές
και κατά της κυβέρνησης για το θέμα των ταυτοτήτων. Μη μου πείτε πως δεν έχουν
παίξει ρόλο σ’ αυτές τις… διαπιστώσεις και οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν
υψηλά στις προτιμήσεις των πολιτών τον κ. Χριστόδουλο. Ενδεικτικό είναι ότι
και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος έφτασε να επικαλεστεί τις έρευνες που δείχνουν ότι
μεγάλο μέρος της νεολαίας σήμερα πιστεύει στο τρίπτυχο “Πατρίς – Θρησκεία –
Οικογένεια” στην προσπάθειά του να πείσει ότι τα όσα εκείνος πολιτικά
επιδιώκει έχουν μεγάλη αποδοχή από τον ελληνικό λαό. Ήμαρτον…

Κάθε πέρσι και καλύτερα

Πάρτε, όμως, και την περίπτωση του Πρωθυπουργού κ. Κ. Σημίτη. Εάν οι
δημοσκοπήσεις τού έδιναν υψηλά ποσοστά αποδοχής από τον ελληνικό λαό ­ όπως
άλλοτε ­ και δεν έκρουαν τον κώδωνα κινδύνου για ενδεχόμενο “πατατράκ” στις
επόμενες εκλογές, είναι σίγουρο ότι δεν θα έκανε μόλις δύο βδομάδες διακοπές.
Ούτε θα μελετούσε δίπλα στη θάλασσα τους φακέλους του για το Συνέδριο και για
τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Θα ήταν ακόμη με το μαγιό του και τη μάσκα του
στη Σίφνο και οι σύμβουλοί του, ως άλλοι Ηρακλείς του στέμματος, θα έδιναν
συνεντεύξεις-φιρμάνια μέσα από τις οποίες οι δημοσιογράφοι θα προσπαθούσαν να
ερμηνεύσουν τις προθέσεις, τις διαθέσεις και τους στόχους τού ενός και
μοναδικού. Κάθε πέρσι και καλύτερα, όμως. Και ο κ. Σημίτης αναγκάζεται εν μέσω
καλοκαιριού, αντί να κάνει μακροβούτια, να διαβάζει τα κείμενα του Σκανδαλίδη,
να ακούει τις προτάσεις Πάγκαλου και τα παράπονα του Άκη. Και να πρέπει να τα
λάβει όλα αυτά σοβαρά υπόψη του για να τραβήξει μία συνισταμένη των θέσεων
ένθεν και ένθεν, μπας και βγει το κόμμα ενωμένο και πάλι από το Συνέδριο του
Οκτωβρίου. Πάλι καλά θα πείτε. Για φανταστείτε να επεδίωκε, όπως κάποιοι
μουτζαχεντίν ­ εκσυγχρονιστές ήθελαν ­ την τελική εκκαθάριση στο Συνέδριο του
ΠΑΣΟΚ…

Στην κόψη του ξυραφιού

Δεν είναι, όμως, μόνο το Συνέδριο και οι όποιες εξαγγελίες θα πρέπει να κάνει
ο κ. Σημίτης στη ΔΕΘ ­ για να ικανοποιήσει την εσωκομματική αντιπολίτευση ­
στην ατζέντα του Πρωθυπουργού τις βδομάδες που έρχονται. Είναι και τα
εξωτερικά θέματα. Ο Σεπτέμβριος αυτός θα έχει τη διπλωματία στην ημερήσια
διάταξη. Έως τη Δευτέρα θα έχουν μεταφερθεί στην Πρώην Γιουγκοσλαβική
Δημοκρατία της Μακεδονίας οι πρώτοι 400 από τους 3.500 στρατιώτες (ανάμεσά
τους και 400 Έλληνες) που στέλνει το ΝΑΤΟ στη χώρα για τον αφοπλισμό των
Αλβανών. Όποιος πιστεύει ωστόσο ότι η επιχείρηση αυτή θα είναι “περίπατος στο
πάρκο” κι ότι οι Αλβανοί θα παραδώσουν τον οπλισμό τους γυρίζοντας επιδεικτικά
την πλάτη στη μοναδική ευκαιρία που τους δίνεται για απόσχιση του αλβανόφωνου
τμήματος της ΠΓΔΜ, μάλλον έχει μαύρα μεσάνυχτα. Ακόμη κι αν κάποιοι
μετριοπαθείς οπλαρχηγοί των ακραίων αυτών αλβανικών στοιχείων θελήσουν να
τηρήσουν τη συμφωνία που υπέγραψαν τα αλβανικά και τα σλαβομακεδονικά κόμματα,
υπάρχουν και εκείνοι που σε απόλυτη συνεργασία με τους Ου-Τσε-Κάδες του
Κοσσυφοπεδίου θα θελήσουν να κάνουν του κεφαλιού τους. Έτσι κι αλλιώς η στάση
ανοχής (και για πολλούς ενθάρρυνσης) της αλβανικής αδιαλλαξίας που τηρεί έως
σήμερα η Δύση έχει δημιουργήσει την πεποίθηση στο αλβανικό στοιχείο της
περιοχής πως ό,τι και να κάνει θα πέσει στα… μαλακά. Εξάλλου, οι
Ου-Τσε-Κάδες του Κοσσυφοπεδίου δεν συνεχίζουν ­ εν πολλοίς ­ να έχουν τον
οπλισμό τους παρά τη δέσμευση του ΝΑΤΟ για τον αφοπλισμό τους; Και να ‘ταν
μόνο τα Σκόπια… Είναι και η Μέση Ανατολή που συνεχίζει να βαδίζει στην κόψη
του ξυραφιού. Είναι και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις που θα αρχίσουν και πάλι
από Σεπτέμβριο ­ με την έναρξη του νέου γύρου διαπραγματεύσεων στον ΟΗΕ μεταξύ
Κληρίδη και Ντενκτάς ­ να μπαίνουν σε μία περίοδο με… χαμηλότερες
θερμοκρασίες. Είπαμε, ό,τι και να γίνει, η εξωτερική πολιτική θα έρθει και
πάλι στο προσκήνιο τις επόμενες εβδομάδες…

Ευφορία σε δόσεις

Η μόνη ­ ίσως ­ αισιόδοξη νότα στη χειμερινή σεζόν προέρχεται από το μέτωπο
της οικονομίας. Η συνεχής πτώση του δολαρίου λόγω των ενδείξεων επιβράδυνσης
της αμερικανικής οικονομίας και το καθημερινό “τσίμπημα” του ευρώ διαμορφώνουν
ένα θετικό σκηνικό και για την ελληνική οικονομία. Όχι μόνο επειδή ένα
λιγότερο ισχυρό δολάριο σημαίνει φθηνότερα καύσιμα, πτώση του πληθωρισμού και
χαμηλότερες “δόσεις” για το εθνικό μας χρέος. Αλλά και επειδή για πρώτη φορά
δημιουργείται ένα κλίμα ευφορίας στην Ευρώπη που, ίσως, με την επιτάχυνση των
ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα και τη συνέχιση μιας μετρημένης πολιτικής να
φέρουν και πάλι τα χαμόγελα πίσω στην οδό Σοφοκλέους. Κάτι που με τη σειρά του
θα αναβαθμίσει το κλίμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς την ελληνική οικονομία
και την κυβέρνηση, αλλά και το ενδιαφέρον ξένων επενδυτών για την Ελλάδα. Δεν
χρειάζονται και πολλά ακόμη συστατικά για να υπάρξει μία υγιής ανάπτυξη.
Αρκεί, βέβαια, η επιβράδυνση της αμερικανικής οικονομίας να μην οδηγήσει σε
βαθιά ύφεση στις ΗΠΑ. Κάτι που αναπόδραστα θα έχει σοβαρές επιπτώσεις σε όλο
τον κόσμο ­ και στην Ευρώπη.