ΔΡΟΜΟΙ

Αν ο Φιλέας Φογκ…

… ήταν τόσο μανιακός με την ακρίβεια που έδιωξε τον υπηρέτη του επειδή
διέπραξε το έγκλημα να του φέρει το νερό για το ξύρισμα σε θερμοκρασία είκοσι
οκτώ αντί τριάντα βαθμών, αν ήταν πάντα τόσο φειδωλός στις κινήσεις του και
στα βήματά του που ποτέ δεν έκανε ούτε ένα παραπάνω, αν το βλέμμα του δεν
ξέφευγε ποτέ στο ταβάνι και δεν επέτρεπε στον εαυτό του καμιά περιττή
χειρονομία, αν ποτέ κανείς δεν τον είχε δει συγκινημένο ή ταραγμένο, τότε τι
ήταν εκείνο που τον έσπρωξε να κάνει τον γύρο του κόσμου; Μα, αυτή ακριβώς η
μαθηματική του ακρίβεια: το στοίχημα πως θα έκανε τον γύρο του κόσμου σε 80
ημέρες.

Η πλήξη…

… μάλλον παρά η ακρίβεια είναι εκείνο που σπρώχνει πολλούς σήμερα να
μιμηθούν το παράδειγμα του Φιλέα Φογκ, μολονότι σε τίποτα δεν του μοιάζουν,
παρεκτός πως έχουν και αυτοί οικονομική άνεση και αερόστατο ­ όπως ο Φόσετ ή ο
Μπράνσον. Τι τους σπρώχνει άραγε σε τόσο παράξενα κατορθώματα, σε τόσο εξωτικά
μέρη; Γιατί ξετρελαίνονται να πηδούν στο κενό δεμένοι ανάποδα με ένα
λαστιχένιο σκοινί, να σκαρφαλώνουν στο Έβερεστ, να ξεπαγιάζουν στον Βόρειο
Πόλο, να κατεβαίνουν ορμητικά ποτάμια μέσα σε σχεδίες;

Η τυραννία…

… της άνετης ζωής, να τι φταίει, λέει ο συγγραφέας Αλ Αλβάρεζ, στο «Νιου
Γιορκ Ριβιού»: η τηλεόραση, το βίντεο, το playstation, η κεντρική θέρμανση, το
τρεχούμενο νερό ­ βαρεθήκαμε πια στα πούπουλα και φοβόμαστε πως αν δεν
σπάσουμε τη ρουτίνα με πράγματα παράτολμα, επικίνδυνα, ακόμη και επώδυνα,
μπορεί άξαφνα μια μέρα να ανακαλύψουμε πως είμαστε κιόλας νεκροί. Έτσι
βλέπουμε τον κίνδυνο και το ξεβόλεμα σαν ένα αναγκαίο «επανορθωτικό» μέτρο
στην τρυφηλότητα της ζωής μας. «Πρέπει να κατακτήσουμε! Πρέπει να
κατακτήσουμε!» ακούμε μέσα μας εκείνη την εσωτερική φωνή να μας καλεί σε νέους
άθλους. Και όταν η σύζυγος ή το παιδί μάς ανακαλούν στην τάξη με εκείνη τη
δική τους γνώριμη και απαιτητική φωνή, τότε μας παίρνει το παράπονο, σαν τον
Δον Κιχώτη που του παίρνουν τον ανεμόμυλο.

Τόποι μαγικοί…

… ωστόσο μας περιμένουν και αυτό είναι που δυναμώνει την τυραννία των
ανέσεών μας ­ που γίνεται ακόμη πιο βασανιστική, όταν αναγκαζόμαστε να
συμβιβαστούμε με ένα διαφημιστικό φυλλάδιο που υπόσχεται τροπικές εμπειρίες σε
εξωτικά νησιά, πρωτόγονη ζωή με τράβελερς τσεκς και με μερικές έστω και μικρές
στερήσεις (χωρίς λινά σεντόνια και πισίνα). Όμως, ακόμη και αυτή η προσφορά
από μόνη της σημαίνει πως υπάρχει ζήτηση για τέτοιες εμπειρίες. Από ποιους; Μα
από κακομαθημένους σαν και εμάς, που δεν γνωρίσαμε ποτέ ούτε δυσκολίες ούτε
κινδύνους στη ζωή μας και που έτσι και αλλιώς δεν θα ξέραμε τι να κάνουμε, αν
άξαφνα πέφταμε πάνω τους. Καμωνόμαστε όμως πως μας γαργαλάει ο κίνδυνος. Άραγε
γιατί; Από πλήξη ή από αίσθημα ενοχής; Γιατί γνωρίζουμε, ναι, αυτό το
γνωρίζουμε καλά, πως άλλοι συνάνθρωποί μας τέτοιες και χειρότερες δυσκολίες
και κινδύνους τούς ζουν καθημερινά.