ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το «φέσι» σού πάει πολύ

Μ’ αρέσει να ξοδεύω χρήματα (ο αναμάρτητος τον λίθον πρώτος βαλέτω…), να
αγοράζω ρούχα, παπούτσια, καλλυντικά, κοσμήματα, εκατοντάδες χρήσιμα και ­
πολύ συχνά ­ άχρηστα πράγματα.

Μ’ αρέσει επίσης να ονειρεύομαι πως μπορώ να αγοράζω. Όχι υπερβολές, απλά
πράγματα: θέλω ένα σπίτι όπως θα το σχεδιάσω και θα το επιπλώσω εγώ, ένα
καλύτερο αυτοκίνητο απαραιτήτως, μια μεγαλύτερη μοτοσυκλέτα για να μην
παραπονιέται ο αγαπημένος μου, εξορμήσεις το γουικέντ σε χλιδάτα μέρη, και
οπωσδήποτε διακοπές το καλοκαίρι σε μέρη ονειρεμένα, όπου δεν θα σκέφτομαι
πόσο έχει το μπουκαλάκι το εμφιαλωμένο νερό. Εξοχικό δεν χρειάζομαι. Έχτισαν,
ευτυχώς, οι γονείς μου…

Είμαι, δηλαδή, ένα απόλυτα φυσιολογικό άτομο προσαρμοσμένο στα καταναλωτικά
ήθη των καιρών.

Κι ένα παράξενο πράγμα: Υπάρχουν γύρω μου τόσα πολλά «αφεντικά» που
ενδιαφέρονται ειλικρινά για τις ανάγκες μου. Να μη μου λείψει τίποτα. Κάτι σαν
το δέντρο – παραμύθι της γιαγιάς μου, που από τα κλαδιά του θα κόβαμε
χαρτονομίσματα.

Βομβαρδίζουν ανελέητα: «Περάστε κόσμε, για όλους έχει ο μπαξές». Δάνεια,
πιστωτικές κάρτες (όχι μία, αλλά δύο και τρεις…), άτοκες δόσεις. Όλα φθηνά
και προσαρμοσμένα σε κάθε βαλάντιο.

Άνθρωπος είσαι, υποκύπτεις!

Ποτέ πριν δεν είχες νιώσει τόσο πλούσιος…

Όσο για το φέσι, στην αρχή δεν αντιλαμβάνεσαι πως το φοράς. Βουτηγμένος στην
ευδαιμονία, απολαμβάνεις τις στιγμές κι έχει ο Θεός.

Το παλιό καλό ανέκδοτο, όμως, προειδοποιεί: ο Θεός μπορεί να έχει… αλλά
εμείς θα χρειαστεί να ξεπληρώσουμε. Και όταν έρθει η ώρα είναι τόσα πολλά
μαζεμένα που ο μισθός δεν φτάνει.

Αντιλαμβάνεσαι πως τσίμπησες το δόλωμα, μα το αγκίστρι είναι βαθιά.

Ανησυχείς; Πάντα υπάρχει αυτός που θα σε ξελασπώσει; Το μαγικό δέντρο
εξακολουθεί να καρπίζει δεκαχίλιαρα. Ακόμα ένα δανειάκι και καθάρισες. Άλλωστε
το φέσι σού πάει πολύ…