ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στο Ποσείδι

Το Πανόραμα Θεσσαλονίκης το ονόμασαν ελληνικό Μπέβερλι Χιλς. Και τη Χαλκιδική
ελληνική Ριβιέρα. Δεν ξέρω αν έχει η Ριβιέρα τόσο όμορφη θάλασσα, τέτοια
απόχρωση του γαλάζιου προς το τυρκουάζ στις αμμουδιές της, όπως η Χαλκιδική.
Και στην Κασσάνδρα, στο σημείο που δείχνει ο χάρτης μια μυτούλα ξηράς, βλέπεις
την αμμουδιά, λευκή (μόνο η λευκή άμμος δίνει τέτοιο χρώμα στο νερό) να
προχωρά μέσα στα κύματα και να φτιάχνει δυο παραλίες. Το μέρος λέγεται Ποσείδι
κι υπάρχει κι ένας φάρος εκεί, να το σημαδεύει. Οι λουόμενοι μπορούν κάθε φορά
να διαλέγουν σε ποια μεριά θα κολυμπήσουν. Όταν έχει κύμα στη μία πλευρά, η
άλλη είναι γαλήνια. Εξαιρετικό προνόμιο και ποιοι το χαίρονται κυρίως; Οι
φοιτητές του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που έχουν δίπλα κατασκήνωση. Μέσα στα
δέντρα μπορούν να στήνουν τη σκηνή τους ή να νοικιάζουν ξύλινα σπιτάκια σε
τιμή συμβολική. Τι Ριβιέρα και τι Μπέβερλι Χιλς. Αυτός είναι ο παράδεισος επί
της γης. Η φοιτητική ιδιότητα παρέχει αυτή τη δυνατότητα, μαζί με διάφορες
άλλες. Και σ’ αυτόν τον παράδεισο, απροσπέλαστο για όσους δεν πέρασαν στο
πανεπιστήμιο, οι ένοικοι έχουν σπείρει τα σκουπίδια τους όπου υπάρχει
ελεύθερος χώρος. Ούτε σακούλες ούτε σωροί, ελεύθερα παντού, πάσης φύσεως
απορρίμματα και οι προνομιούχοι παραθεριστές να κυκλοφορούν ανάμεσά τους,
ανενόχλητοι. Αφού πέρασαν στα ΑΕΙ θεωρούν ότι δεν έχουν άλλη υποχρέωση.
Μαζεύουν ήλιο, μαζεύουν ξεκούραση, μαζεύουν βαθμούς, σκουπίδια προφανώς δεν
μπορούν να μαζέψουν. Και λέμε, καλά που δεν είναι γνωστό όσο η Ριβιέρα το
όμορφο Ποσείδι και μόνο οι ντόπιοι περνάμε και βλέπουμε το χάλι αυτό και
αναρωτιόμαστε τι σόι αγωγή δίνουμε στα παιδιά μας.