ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ιδέες σε ώρα αιχμής

Τρία, τέσσερα πράγματα μπορώ να πω με σιγουριά σχετικά με τις ιδέες. Ότι δεν
είναι συνεπείς στα ραντεβού τους, ότι κάνουν την εμφάνισή τους όταν δεν έχεις
μολύβι και χαρτί πρόχειρα, και ότι είναι αδιάβροχες.

Οι ιδέες ­ γνωστό αυτό, το έχουν πει πολλοί ­ δεν κατοικούν σε ένα ωραίο
ντουλάπι με καλλιγραφική επιγραφή «ιδέες», και υποκατηγορίες «ιδέες για “πρώτο
ενικό”», «για δώρα σε φίλους που γιορτάζουν», «για το τι θα φάμε σήμερα».
Καμία ταξινόμηση, κανένα ντουλάπι. Οι ιδέες είναι στο βάζο με το γλυκό, πάνω
στο ψυγείο, που δεν φτάναμε μικροί, οπότε, προφανώς είναι γλυκές. Και
«κατεβαίνουν», πολύ συχνά, στο ντουζ ­ μέσα στα νερά.

Κάτι άλλο που δεν νομίζω πως είναι τυχαίο ­ οι ιδέες φοβούνται τη μοναξιά. Δεν
κυκλοφορούν μόνες, παρά σπάνια. Συνήθως, μόλις έρθει μια ιδέα, έρχεται αμέσως
κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη, πολλές μαζί ­ που δεν προλαβαίνεις να τις
συγκρατήσεις, με αποτέλεσμα να χάνεις την πρώτη, την καλή. Όταν αποφασίζουν να
μην έρθουν, δεν έρχονται.

Επίσης, είναι δυνατόν να είναι αόρατες. Η αόρατη ιδέα βρίσκεται ακριβώς
μπροστά σου, ξαπλωμένη φαρδιά-πλατιά και διασκεδάζει, υποθέτω, πάρα πολύ που
εσύ δεν την βλέπεις. Ψάχνεις απελπισμένα μια ιδέα και αυτή είναι μπροστά στα
μάτια σου. Όταν την δεις, αισθάνεσαι πολύ άσχημα που ήταν εκεί όλη την ώρα,
όσο εσύ έψαχνες σε απίθανα σημεία να την εντοπίσεις.

Ιδέες στον δρόμο. Πολυπληθής κατηγορία. Τις περίμενες και δεν ήρθαν, είπες να
πάρεις το αυτοκίνητο και να φύγεις. Και σε ακολουθούν. Οι πιο ευγενικές
καταφθάνουν σε ώρα αιχμής, όταν θέλεις με κάτι να απασχολήσεις το μυαλό σου,
οι άλλες τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις αν προλαβαίνεις το πορτοκαλί, ή
που συνειδητοποιείς ότι μόλις πέρασεις το σημείο που έπρεπε να στρίψεις. Είναι
και μερικές, πάντως, που χάνουν εντελώς τον δρόμο τους και βρίσκονται, τελικά,
σε ξένα χέρια.