ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Θάλασσα, γλυκοθάλασσα

Όταν ερημώνει η πόλη, ζωντανεύουν τα περίχωρα. Περιδέραια συγκροτημάτων που
ζώνουν τις παραλίες, σκοτεινά όλο τον χρόνο, επιτέλους φωτί-ζονται,
αερίζονται, σαλεύουν. Παράξενα χωριά, με σπιτάκια ολόιδια και απαραιτήτως
συνδεδεμένα, μικρούτσικα αλλά πλήρως εξοπλισμένα. Οι εξοχικές κατοικίες
προεκτεινόμενες στο άπειρο, κλώνοι διαμερισμάτων, όλα τα εντοιχισμένα
ντουλάπια που μπορεί κανείς να φανταστεί, χωμένα σε ανύπαρκτες κόχες, και η
θάλασσα σε απόσταση αναπνοής. Οι αρχιτέκτονες θα μένουν αιωνίως άνεργοι, αν
δεν αλλάξει η μόδα της ομοιομορφίας. Πού και πού βίλες να σπάνε την παράταξη,
σχεδόν παράταιρες. Ίσως κάποτε απαγορευτούν, για να μην αλλοιώνουν το
περιβάλλον. Και ξανά κολλημένα σπιτουλάκια, πότε σε στυλ νησιώτικο, πότε
μεξικάνικο, πότε τυνησιακό, ό,τι φανταστεί ο καθένας. Η κλωνοποίηση βοηθά τους
τολμηρούς. Το αποτέλεσμα επιβάλλεται διά της επαναλήψεως. Και οι ιδιοκτήτες,
ευχαριστημένοι με τη δυνατότητα εναλλαγής από το σπίτι τους στην πόλη, που
έχει γίνει απαραίτητη πια για να αντέχουν, στολίζουν το διαμέρισμα με κοχύλια
και ανάλαφρες θαλασσινές δημιουργίες, μαθαίνουν να ακούν τους διπλανούς σε
όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας και μόνο όταν νυχτώσει στέκονται λίγο
αμήχανοι. Για δευτερόλεπτα. Ώσπου ν’ ανοίξει η τηλεόραση, να εμφανιστεί το
περιοδικό, κανένα βιβλιαράκι σωτήριο. Η θάλασσα έχει κουράσει γλυκά τα μέλη,
αυτή η καινούργια, αμφίβια ζωή δεν έχει απαιτήσεις. Δεν χρειάζονται πλατείες,
καφενεία, μαγαζιά και τέτοια δαπανηρά πράγματα. Φτάνει καμιά φορά το αεράκι
στο μπαλκόνι, ακούγονται δέντρα να θροΐζουν, σήματα αναμνήσεων, πινελιές
κάποιας άλλης ζωής, φόντο για συνταγές που οι μερακλήδες ήδη ετοιμάζουν στην
κουζίνα. Εκεί συμπυκνώνονται οι πολιτισμοί όλου του κόσμου χωρίς φραγμούς,
αδελφώνονται οι λαοί στη γεύση, λίγο πριν έρθει, αργά, ο ύπνος.