ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι συνδικαλιστές αμφιταλαντεύονται

Στις διαδηλώσεις της Γένοβας έλαμψαν διά της απουσίας τους. Μόνο ένα μικρό
τους παρακλάδι συμμετείχε, στο πλάι της Attac.

Επιφυλακτική στάση. Οι μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της Γαλλίας έλαμψαν στη Γένοβα διά της… απουσίας τους

Τι συμβαίνει λοιπόν με τις μεγάλες συνδικαλιστικές οργανώσεις της Γαλλίας; Δεν
συμμερίζονται τις αγωνίες του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης; Για τη
Γενική Εργατική Συνομοσπονδία (CGT), το πρόβλημα όσον αφορά τις διαδηλώσεις
κατά της παγκοσμιοποίησης είναι ταυτόχρονα στρατηγικό και υπαρξιακό. Από τη
μια πλευρά, δεν θέλει να θίξει την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εργατικών Σωματείων
(ECTU), στην οποία προσχώρησε πρόσφατα και απέναντι στην οποία επιδεικνύει
διαρκώς την ανάγκη να αποδείξει τη νομιμότητά της. Σε αντίθεση με τη Διεθνή
Συνομοσπονδία Ελεύθερων Εργατικών Σωματείων (ICFTU), η ECTU κρατά σαφείς
αποστάσεις από τις διαμαρτυρίες που εκφράζονται από το Σιάτλ και μετά,
θεωρώντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ήδη από μόνη της ένα οχυρό ενάντια
στις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Στο υπαρξιακό επίπεδο, τώρα, η CGT
δυσκολεύεται να λάβει συγκεκριμένη θέση απέναντι σε ένα κίνημα που δεν
πολυκαταλαβαίνει.

Και ας περάσουμε στην άλλη μεγάλη συνδικαλιστική οργάνωση της Γαλλίας, τη
Γαλλική Δημοκρατική Συνομοσπονδία Εργατών (CFDT). Η οργάνωση αυτή
αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε μια «συνωμοτιστική» θεώρηση του κινήματος κατά της
παγκοσμιοποίησης, συνοψίζοντάς το στην εριστική διάθεση μερικών μικρών ομάδων
της άκρας Αριστεράς, και μια αρκετά πατερναλιστική εκτίμηση, που αμφισβητεί τη
σοβαρότητα αυτών των διεκδικήσεων. «Εκείνο που μας διαφοροποιεί από αυτή την
οργάνωση», έγραφε τον Φεβρουάριο του 1999 η Νικόλ Νοτά, γενική γραμματέας της
CFDT, αναφερόμενη στην Attac, «είναι ότι δεν θεωρεί την παγκοσμιοποίηση
δεδομένη. Η Attac δημιουργεί ίσως την ψευδαίσθηση ότι είναι δυνατόν να
σταματήσουμε την παγκοσμιοποίηση υπέρ ενός εναλλακτικού συστήματος». Οι
επιφυλάξεις της CFDT, όμως, η οποία υπογραμμίζει ότι προσφέρει την αμέριστη
υποστήριξή της στις εκστρατείες υπέρ της διαγραφής του χρέους του
επονομαζόμενου «Τρίτου Κόσμου», είναι κατά βάθος πολιτικής φύσεως. Η οργάνωση
καταγγέλλει τον «στείρο χαρακτήρα» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης,
που εκφράζει υπερβολικά «αντικαπιταλιστικές» απόψεις, και υπερασπίζεται μια
δυναμικότερη παρέμβαση της «αστικής κοινωνίας» ­ δυσκολεύεται να συλλάβει μια
διαμαρτυρία που δεν περνά μέσα από τα επίσημα κανάλια. Και ως εκ τούτου,
έρχεται σε σύγκρουση με ορισμένες συντεχνίες διανοουμένων.

Βαδίζοντας στα βήματα του κοινωνιολόγου Αλέν Τουρέν, ο οποίος είχε πάρει τις
αποστάσεις του από τη CFDT αναφορικά με το κίνημα των ανέργων, ο δημοσιογράφος
Ζακ Ζιλιάρ εξέφραζε στο «Nouvel Observateur» της 26ης Ιουλίου την
ικανοποίησή του για το γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις της Γένοβας κατάφεραν ένα
καίριο πλήγμα «στην αλαζονεία ενός καπιταλισμού που θριαμβεύει χωρίς αντίπαλο
μετά την κατάρρευση της κομμουνιστικής χίμαιρας». Το άρθρο αυτό δεν πέρασε
απαρατήρητο στην έδρα της CFDT ­ δεν στάθηκε, ωστόσο, και ικανό να επηρεάσει
την επίσημη γραμμή.