[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Σε ένα πράγμα συμφωνούν όλοι στο ΠΑΣΟΚ: Αξιοποιούν κάθε ­ μα κάθε ­
προσυνεδριακή περίοδο, προκειμένου να παρουσιάσουν όλο και πιο «ριζοσπαστικές»
και «καινοτόμους» προτάσεις για αλλαγές στο Καταστατικό τους. «Αγνοώντας» την
απίστευτη κατάσταση με τις «εγγραφές – μαϊμούδες» και τη διάλυση των
Οργανώσεών τους, επαναφέρουν τη συνταγή των Λουδοβίκων για την καθαριότητα ­
λίγο περισσότερο άρωμα, Αντουανέτα…

Τώρα, έχουν φτάσει να προτείνουν την εκλογή προέδρου και λοιπών «Οργάνων», με
κάλπες στις πλατείες των χωριών και των πόλεων, έχουν φτάσει να συζητούν στα
σοβαρά για Κεντρικές Επιτροπές των 500 – 600 ανθρώπων, για δημοψηφίσματα μέσω
Ίντερνετ σε μία χώρα όπου μόνον το 6% – 7% των πολιτών έχουν πρόσβαση στο
Διαδίκτυο!

Αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά ότι η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για
να την αφήνουν οι πολίτες στους πολιτικούς. Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ επιχειρούν ­
λένε ­ να βρουν λύση σε ένα υπαρκτό πρόβλημα. Γιατί πράγματι, είναι υπαρκτό
πρόβλημα η όλο και εντονότερη απροθυμία συμμετοχής των νέων γενιών στα
λεγόμενα «κοινά». Αλλά είναι άραγε λύση για ένα κόμμα η συνεχής αναζήτηση μίας
δημοκρατικοφανούς βιτρίνας στις λειτουργίες του; Είναι λογικό ­ και ειδικά για
ένα κόμμα που κυβερνά ­ να καταφεύγει σε εσωκομματικές λειτουργίες που
θυμίζουν περισσότερο δημοσκόπηση, για να επανεκλέξει, παρακαλώ, τον πρόεδρο
που έχει ήδη εκλέξει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού;

Κι αν τα «επώνυμα» στελέχη, προκειμένου να επανεκλεγούν στα κομματικά Όργανα,
υποχρεωθούν να κάνουν προεκλογική εκστρατεία ανά την Ελλάδα, τη στιγμή που
κανονικά θα έπρεπε να ασχολούνται, για παράδειγμα, με τα υπουργικά τους
καθήκοντα; Μικρό το κακό ­ η εσωκομματική δημοκρατία να ‘ναι καλά.

Κι αν οι καταγγελίες για διαπλοκές με τα Μέσα Ενημέρωσης πάψουν να αφορούν τις
βουλευτικές εκλογές και αρχίσει η διαπλοκολογία και για τα κομματικά συνέδρια;
Σιγά το πράγμα ­ αρκεί να «ανοίξει» το κόμμα στον λαό…

Η μεγαλύτερη αλλαγή που θα μπορούσε να κάνει το ΠΑΣΟΚ στο Καταστατικό του θα
ήταν να μη συζητήσει καταστατικές αλλαγές για κάποια συνέδρια. Όπως και η
ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, το κόμμα που μας κυβερνά δεν πάσχει από
έλλειψη λειτουργικού πλαισίου, αλλά από την έλλειψη της εφαρμογής του.