Έτσι έριξα τον πρόεδρο

Κάθριν Γκράχαμ. Η ψυχή της «Ουάσινγκτον Ποστ»

«Το Σάββατο, στις 17 Ιουνίου του 1972, μου τηλεφώνησε ένας φίλος και μου είπε:
Δεν θα πιστέψεις αυτό που έγινε χτες το βράδυ. Είχε δίκιο. Μόλις που τον
πίστευα όταν τον άκουγα διασκεδάζοντας να μου λέει για ένα αυτοκίνητο που
έπεσε σε ένα σπίτι την ώρα που ένα ζευγάρι έκανε έρωτα στον καναπέ, και
ξαφνικά βρέθηκε έξω… Για το τέλος κρατούσε τη φανταστική ιστορία ότι πέντε
άνδρες με χειρουργικά γάντια είχαν πιαστεί στο αρχηγείο της προεκλογικής
εκστρατείας των Δημοκρατικών στο Γουότεργκεϊτ, στην Ουάσιγκτον. Ο υπεύθυνος
Τύπου του προέδρου Νίξον υποβάθμισε το περιστατικό «ως προσπάθεια διάρρηξης
τρίτου βαθμού».

Είχαμε το γεγονός στην πρώτη σελίδα της «Ουάσιγκτον Ποστ»: «Συνελήφθησαν πέντε
για εγκατάσταση κοριών στο γραφείο των Δημοκρατικών». Για το ρεπορτάζ είχαν
συνεργαστεί ­πρώτη φορά­ ο Μπομπ Γούντγουορντ και ο Καρλ Μπέρνσταϊν. Ήταν ένας
παράξενος συνδυασμός. Ο Γούντγουορντ ευσυνείδητος και τρελός, ο Μπέρνσταϊν
χαοτικός και εφευρετικός. Θα έγραφαν όμως ιστορία.

Στις 22 Αυγούστου, ο πρόεδρος Νίξον επανεξελέγη υποψήφιος για την προεδρία στο
Εθνικό Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών στο Μαϊάμι. Προφανώς θέλοντας να βάλει
τέλος στο θέμα του Γουότεργκεϊτ, ανακοίνωσε ότι ο Τζον Ντιν, σύμβουλός του,
είχε ερευνήσει εξονυχιστικά το θέμα της διάρρηξης και όπως είπε: «Από την
έρευνά του προκύπτει ότι κανείς από το προσωπικό του Λευκού Οίκου δεν ενεπλάκη
σε αυτό το παράξενο γεγονός. Αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι να προσπαθείς
να το αποκρύψεις». Αργότερα μάθαμε ότι ο Ντιν δεν είχε ιδέα για την έρευνά
«του» μέχρι τη στιγμή που ο πρόεδρος προέβη στη σχετική ανακοίνωση. Στη
συνέχεια ανακαλύψαμε ότι ο Νίξον είχε πει το εξής στον προσωπάρχη του Λευκού
Οίκου, Μπομπ Χάλντμαν: «Η “Ποστ” θα έχει τρομερά προβλήματα από αυτό. Το
παιχνίδι πρέπει να παιχτεί με σκληρούς όρους». Δύο εβδομάδες μετά, ένα νέο
άρθρο των Μπέρνσταϊν και Γούντγουορντ εμφανίστηκε στην «Ουάσιγκτον Ποστ».
Είχαν συνδέσει τους διαρρήκτες με την Επιτροπή Επανεκλογής του προέδρου και,
όπως αποκάλυπταν, υπήρχε ένα μυστικό ταμείο, το οποίο ήλεγχαν πέντε άτομα,
μεταξύ αυτών και ο γενικός εισαγγελέας Τζον Μίτσελ. Σε μια προσπάθεια να το
ελέγξει, ο Μπέρνσταϊν τηλεφώνησε στον Μίτσελ αμέσως. Ο Μίτσελ εξερράγη με
επιφωνήματα του τύπου «Χριστέ μου!!!» και μάλιστα φώναζε τόσο πολύ που ο Καρλ
νόμιζε ότι ο Μίτσελ θα πεθάνει. «Θα δημοσιεύσετε όλες αυτές τις βρωμιές; Τα
διαψεύδω όλα. Η Κάθι Γκράχαμ θα βάλει τα βυζιά της σε ένα μεγάλο, χοντρό
στραγγιστήρι αν δημοσιευτούν». Ο Μπέρνσταϊν έμεινε άναυδος και τηλεφώνησε στον
Μπεν Μπράντλι για να του διαβάσει όσα είχε πει ο Μίτσελ. Ο Μπεν είπε στον Καρλ
να τα χρησιμοποιήσει όλα εκτός από την αναφορά του Μίτσελ στους μαστούς μου ­η
φράση άλλαξε σε «θα πιαστεί σε ένα μεγάλο χοντρό στραγγιστήρι». Ο Μπεν
αποφάσισε ότι δεν όφειλε να με προειδοποιήσει. Έτσι, συγκλονίστηκα όταν το
διάβασα στην εφημερίδα. Την επόμενη μέρα η «Ποστ» έγραψε ότι ο πέμπτος
άνθρωπος που είχε εξουσιοδοτηθεί να εγκρίνει τις αμοιβές από το μυστικό ταμείο
δεν ήταν άλλος από τον προσωπάρχη του προέδρου, τον πιο ισχυρό άνδρα στην
Ουάσιγκτον μετά τον Νίξον. Το άρθρο έφερε την υπόθεση Γουότεργκεϊτ στην πύλη
του Λευκού Οίκου. Όσο εξελισσόταν άρχισα να νιώθω παγιδευμένη στις συνεχείς
επιθέσεις της Επιτροπής Επανεκλογής και του Λευκού Οίκου.

Η Γκράχαμ με τους Γούντγουορντ και Μπέρνσταϊν και οι πρωταγωνιστές της ταινίας «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου», Ρέντφορντ και Χόφμαν

Το καλύτερο που μπορούσαμε να κάνουμε υπό πολιορκία ήταν να ερευνούμε και να
αναφέρουμε ορθώς ό,τι βρίσκαμε. Κανένας δεν εξεπλάγη όταν ο Νίξον επανεξελέγη
θριαμβευτικά. Και επέστρεψε αμέσως για εκδίκηση. Η περίοδος που κατέληξε στη
δίκη για το Γουότεργκεϊτ, στις 7 Ιανουαρίου του 1973, ήταν γεμάτη ένταση. Ένας
φίλος με συμβούλευε να «μη μένω μόνη». Οι διαρρήκτες καταδικάστηκαν τέλος
Ιανουαρίου. Πέντε από εμάς από την «Ποστ» κληθήκαμε να αποκαλύψουμε τις πηγές
μας. Ο Μπράντλι διαβεβαίωσε τους Μπέρνσταϊν και Γούντγουορντ ότι «αν ο
δικαστής θέλει να στείλει κάποιον φυλακή, θα στείλει την κ. Γκράχαμ». Ως τον
Απρίλιο η συνωμοσία γύρω από το κουβάρι του Γουότεργκεϊτ ξετυλιγόταν. Ο Νίξον
εμφανίστηκε στην τηλεόραση αποδεχόμενος την ευθύνη, αλλά όχι και ενοχή για το
σκάνδαλο. Λίγο μετά η «Ουάσιγκτον Ποστ» κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για την
κάλυψη του Γουότεργκεϊτ.

Η τελευταία σημαντική εξέλιξη ήρθε με την αποκάλυψη ότι ο Νίξον είχε κρατήσει
κασέτες που περιείχαν συζητήσεις του στο Λευκό Οίκο. Από αυτές φαινόταν ότι ο
πρόεδρος είχε προσωπικά διατάξει την απόκρυψη της υπόθεσης. Στις 8 Αυγούστου
του 1974, ο Νίξον ανακοίνωσε την πρόθεσή του να παραιτηθεί την επόμενη μέρα.
Έφυγα από το Μάρθας Βίνγιαρντ, όπου έκανα τις διακοπές μου, και πήγα στην
Ουάσιγκτον. Άκουγα τον Νίξον στην τηλεόραση πριν φύγει από τον Λευκό Οίκο να
μιλά ασυνάρτητα για τη μητέρα του… Ο μακρύς εθνικός εφιάλτης μας είχε τελειώσει».