ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευτυχώς που υπάρχει ανθρωπιά

«Μην του δίνεις, θα μαζευτούν και τ’ άλλα και θα γίνει χαμός». Το σκέπτομαι
ένα δευτερόλεπτο και ταυτόχρονα κοιτάζω το καφέ-άσπρο τετράποδο, που εδώ και
πέντε λεπτά παρακολουθεί με κάτι πεινασμένες ματάρες διακριτικά την κίνηση της
μπριζόλας στα πιάτα. Δεν γαβγίζει, ούτε απειλεί. Μεταφέρει το μήνυμά του
σιωπηλά και ευγενικά.

«Όχι, μην ανησυχείς», καθησυχάζει το Τηλέμαχος που ξέρει την Αγία Παρασκευή,
τη γειτονιά του δηλαδή, απ’ έξω κι ανακατωτά. «Τα σκυλάκια αυτά ζουν εδώ δίπλα
στο δάσος, είναι όλα εμβολιασμένα και φορούν ειδικά κολάρα με μεταλλική
ταυτότητα που πιστοποιεί την κατάσταση της υγείας τους. Είναι ακίνδυνα». Και
εξαιτίας μιας εξαιρετικής πρωτοβουλίας που τους εξασφαλίζει τροφή και νερό
έχουν μετατραπεί από επικίνδυνες αγέλες, που τρομοκρατούν μόνο και μόνο με την
παρουσία τους στα πάρκα, σε ήρεμα ζώα.

Καθώς τον ακούω να διηγείται την ιστορία της παρέας δέκα γυναικών που σε έναν
καθορισμένο χώρο έχουν τοποθετήσει κλουβιά μ’ ανοιχτές πόρτες και περιθάλπουν
πληγωμένα, ανάπηρα αδέσποτα, το αεράκι που έρχεται από το δάσος, αυτή την
αποπνικτική νύχτα του, γίνεται πιο ελαφρύ και δροσερό. Και όσο οι λέξεις
φωτίζουν την άγνωστη ιστορία, η ατμόσφαιρα γλυκαίνει.

…«και ξέρεις και το άλλο; Αλλά πού να το ξέρεις… Μερικά από τα σκυλάκια
ήταν πολύ σοβαρά τραυματισμένα, δύο, αν θυμάμαι καλά, είναι ανάπηρα, τα
αυτοκίνητα τους έκοψαν τα πόδια, ένα είναι μισό. Αλλά ζουν! Οι γυναίκες τα
μάζεψαν και τα πήγαν σε κτηνίατρους και τα περιέθαλψαν με φροντίδα»…

Οι λέξεις… σαν καθαρό νεράκι. Σβήνει λιγάκι τη δίψα μιας πόλης στεγνής, που
όσο χάνει την ανθρωπιά της τόσο μεγαλώνουν οι αγέλες των αδέσποτων στα πάρκα,
των φοβισμένων μεταναστών στα ερείπια της Λένορμαν, των χρηστών στη Βαρβάκειο,
των αστέγων στην Πανεπιστημίου.