Κανείς δεν είναι στην περιφέρεια γιατί η περιφέρεια δεν υπάρχει

Τα τελευταία 200 χρόνια ανάπτυξης υπήρξαν συνώνυμο της αστικοποίησης. Πολλοί
άνθρωποι μετακόμισαν από αγροτικές και απομακρυσμένες περιοχές μιας χώρας,
όπου διατηρούσαν ένα αρκετά καλό βιοτικό επίπεδο, για να ζήσουν στην πλήρη
αθλιότητα της πόλης. Έκαναν αυτή την αλλαγή, ελπίζοντας σε περισσότερες
ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης, καλύτερη εκπαίδευση και βελτιωμένες
υπηρεσίες υγείας. Το να είναι κανείς αγρότης σήμαινε να είναι φτωχός.

Οι σημερινές τηλεπικοινωνίες μπορούν να αντιστρέψουν αυτήν την κατάσταση.
Πράγματι, το ρεύμα (της αστικοποίησης) μπορεί να αντιστραφεί και οι άνθρωποι
μπορεί με αυξανόμενο ρυθμό να εγκαταλείπουν τις πόλεις για να βρουν καθαρότερο
αέρα, ασφάλεια στην κατοικία και έναν πιο ήρεμο τρόπο ζωής. Η μόρφωση και στα
πιο απομακρυσμένα και αγροτικά μέρη μιας χώρας μπορεί να είναι η καλύτερη. Τα
παιδιά μπορούν να έχουν το ίδιο καλή πρόσβαση στην πληροφόρηση, όπως και οι
«ευγενείς» όλου του πλανήτη. Η Παιδική Εφημερίδα, που εκδίδεται στην Ελλάδα,
αποτελεί ένα υπέροχο παράδειγμα. Μπορείτε να τη δείτε στη διεύθυνση www.journal.jrsummit.org και
εκδίδεται από τον Σπύρο Τζελέπη.

Τείνω να σκέφτομαι τα πράγματα διαχωρίζοντάς τα σε «μπιτς» και «άτομα». Στη
βιομηχανική εποχή στέλναμε στις πιο φτωχές χώρες τεχνολογικά προϊόντα δεύτερης
ποιότητας. Στέλναμε τα αεροπλάνα DC3 στη Βολιβία όταν ήταν σχεδόν ξεπερασμένα.
Στο Μεξικό υπάρχουν φορτηγά και λεωφορεία που έχουμε να δούμε από τα παιδικά
μας χρόνια. Χώρες όπως το Νεπάλ, η Νιγηρία και η Νικαράγουα παραλαμβάνουν
εξοπλισμό από δεύτερο χέρι και παλιάς τεχνολογίας. Παίρνουν τα δικά μας παλιά
και χρησιμοποιημένα προϊόντα.

Ο κόσμος των «μπιτς» είναι διαφορετικός. Τα Windows 2000 (καλώς ή κακώς)
έφτασαν στη Ναμίμπια και στη Νέα Ζηλανδία την ίδια στιγμή που παρουσιάστηκαν
και στη Νέα Υόρκη. Οι καινούργιοι προσωπικοί υπολογιστές κοστίζουν λιγότερο
από τους χρησιμοποιημένους. Η μη καλωδιακή επικοινωνία είναι ολοένα και
περισσότερο προσιτή οικονομικά και εύκολα αναπτυσσόμενη. Το 1997 η Έρικσον
εγκατέστησε ένα πανεθνικό σύστημα κινητής τηλεφωνίας στη Χιλή μέσα σε τρεις
μήνες, και τον περασμένο μήνα ολοκλήρωσε κάτι αντίστοιχο για όλη τη Βολιβία σε
λιγότερο από ένα μήνα. Κι ενώ μέχρι στιγμής τα συστήματα αυτά είναι μόνο
φωνητικά, πολύ σύντομα θα παρέχουν και ευρεία πρόσβαση στο Ίντερνετ.

Θα δούμε έναν κόσμο όπου κανείς δεν θα είναι στην περιφέρεια. Δεν υπάρχει
περιφέρεια στον κυβερνοχώρο. Χώρες όπως η Φιλανδία, η Σουηδία και η Νορβηγία,
για να μην αναφερθούμε στην Ισλανδία, είναι χώρες μικρές που βρίσκονται πολύ
περισσότερο στην άκρη της Ευρώπης και οι οποίες δεν αποτελούν το κέντρο για
τίποτα. Εντούτοις και οι τέσσερις, σύμφωνα με όλα σχεδόν τα κριτήρια (αριθμός
κατοικιών που έχουν υπολογιστή, ποσοστό του πληθυσμού με πρόσβαση στο
Ίντερνετ, κατά κεφαλήν domain names), προπορεύονται των Ηνωμένων Πολιτειών. Η
γεωγραφία δεν μπορεί πλέον να περιθωριοποιήσει τους ψηφιακούς ανθρώπους.

Ο Nicholas Negreponte είναι καθηγητής στο ΜΙΤ.