Ο Ρεξ και η ασυνειδησία…

Για τον Ρεξ, τον αγαπημένο φίλο των παιδιών στο Περιστέρι, γράφει η κ.
Παρασκευή Γεωργακά (Κρίνων 2, Περιστέρι) και κάνει μελαγχολικές σκέψεις για
τους ασυνείδητους που τον εγκατέλειψαν:

«Ο Ρεξ είναι αδέσποτος σκύλος. Καφέ μπόξερ που εμφανίστηκε στην περιοχή μας
μαζί με άλλα αδέσποτα πριν από κανένα μήνα. Μόλις άρχισαν οι μεγάλες ζέστες.
Από τα άλλα σκυλιά μού φαίνεται διαφορετικός. Δυνατός, όμορφος, φιλικός,
ήρεμος και έξυπνος. Αν και δεν είμαι φιλόζωη κι έχω να αγαπήσω ζώο από την
εποχή του γάτου του Λέοντα, ο Ρεξ ξέρει να σε κάνει να τον προσέχεις.

Αναρωτιέσαι αγανακτισμένη: ποιος άκαρδος άφησε αυτό το συμπαθητικό τετράποδο
να περιπλανιέται άσκοπα στους δρόμους ζητιανεύοντας λίγο νερό, λίγη τροφή,
λίγη δροσιά, καμιά φιλική ματιά (γιατί για χάιδεμα δεν γίνεται λόγος φυσικά!);

Ποιος ξέρει; Το πιθανότερο είναι ότι ο Ρεξ κάποτε είχε σπιτικό, τόπο
καταγωγής, πατρίδα. Τώρα που τα έχασε αυτά τού έχει απομείνει η υψηλή
νοημοσύνη και η αξιοπρέπεια. Και να γιατί. Ο Ρεξ έπιασε αμέσως φιλίες με τα
παιδιά. Τα παιδιά, ως γνωστόν, είναι γενναιόδωρα και ανιδιοτελή. Αυτά τον
ταΐζουν, αυτά τον συντροφεύουν στους μακρινούς περιπάτους του.

Ο Ρεξ ξέρει ακόμη να διαλέγει όλα τα δροσερά και καθαρά μέρη της γειτονιάς.
Ξαπλώνει εκεί τις ατέλειωτες ώρες του καύσωνα. Δεν γαβγίζει σε κανέναν ούτε
στους αντιπαθητικούς που τον βρίζουν “κοπρόσκυλο” και του επισείουν στη μούρη
τη βαρετή και βολεμένη ύπαρξή τους…

Όταν σε βλέπει να πλησιάζεις στην πόρτα του σπιτιού σου, εκεί που βρήκε ησυχία
και σκιά, σηκώνεται και απομακρύνεται αθόρυβα για την παραδίπλα αυλόπορτα,
θαρρείς κι έχει μάθει καλά το μάθημά του. Η επιβίωση είναι κυρίως υπόθεση
προσωπική.

Λοιπόν, αν και δεν είμαι φιλόζωη, του βγάζω το καπέλο του Ρεξ… Εγώ που
δυστυχώς στη ζωή μου “είχα πάντα άλλες δουλειές”, παραδέχομαι δημόσια ότι ο
Ρεξ είναι πιο αξιοπρεπής και πιο αξιόλογος από πολλούς και πολλές.

Έχει το αυτονόητο δικαίωμα να ζήσει και να ζήσει ανθρώπινα. Δεν ξέρω μονάχα
πώς να του το εξηγήσω. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω τη δυνατότητα να αναλάβω την
ικανοποίηση του οποιουδήποτε τέτοιου δικαιώματός του. Είμαι ανίσχυρη,
συνηθισμένη και απαισιόδοξη.

Ωστόσο θα ήθελα ειλικρινά να μπορούσα να ‘παιρνα μαζί μου τον Ρεξ και να
τραβούσαμε κι εμείς για το καραβάνι της Γένοβας. Κι ας μη ξέρει ο Ρεξ τι
σημαίνει “ομάδα των 8”, παγκοσμιοποίηση της φτώχειας, τρύπα του όζοντος,
φαινόμενο του θερμοκηπίου, μείωση των υδάτινων πόρων, πολιτική παρακμή και
πολιτιστική υποκουλτούρα…

Να τρυπήσουμε ανάμεσα στους διαδηλωτές και να φωνάξουμε, να γαβγίσουμε δυνατά
μέχρι που να μην αντέχουν άλλο τα πνευμόνια μας.

Κι αν κι εκεί δεν βρω παρηγοριά εγώ, μιας και με τα χρόνια έχω γίνει
καχύποπτη, είμαι σίγουρη πως ο Ρεξ θα βρει το πραγματικό νόημα της Γένοβας.
Γιατί είναι έξυπνος και αξιοπρεπής. Η δε αντίσταση ήταν και είναι μια πράξη
βαθύτατης αξιοπρέπειας».