Αφύπνιση ελέω… Κωνσταντίνου

Λάζαρος Παπαδόπουλος

Πόσο μπορεί να ωφέλησε τον μπασκετικό Παναθηναϊκό η μεταγραφή του Μιχάλη
Κωνσταντίνου στο ποδόσφαιρο; Και όμως εάν ο Κύπριος δεν μετακόμιζε από το
Καυτατζόγλειο στη Λεωφόρο δύσκολα θα υπήρχε τέτοια κινητικότητα εφέτος στον
μπασκετικό Παναθηναϊκό.

Ανέκαθεν ο Παύλος Γιαννακόπουλος «ζούσε» για το καλοκαίρι και ιδιαίτερα για τη
μεταγραφική περίοδο στο μπάσκετ. Ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού φρόντιζε να
ανεβάζει την ήδη υψηλή (λόγω της εποχής) θερμοκρασία φέρνοντας στην ομάδα ό,τι
καλύτερο κυκλοφορούσε στην εγχώρια αλλά και στην ξένη αγορά.

Ποιος θα ξεχάσει τον Στόγιαν Βράνκοβιτς, τον Ντομινίκ Ουίλκινς, τον Μπάιρον
Σκοτ ή τον Ντίνο Ράτζα; Αν πάμε και στην ελληνική αγορά, Νίκος Γκάλης,
Παναγιώτης Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου έκλεισαν την καριέρα τους στους
«πράσινους» και μόνο ο Παναγιώτης Φασούλας ξέφυγε από τους αδελφούς
Γιαννακόπουλους.

Η αγάπη τους για την ομάδα είναι δεδομένη και αυτό έχει αποδειχθεί και στα
«πέτρινα» χρόνια του μπάσκετ, απλά τα τελευταία χρόνια είχαν αρχίσει να
αλλάζουν φιλοσοφία. Βλέποντας στο παρελθόν πως οι συνεχόμενες μεταγραφές δεν
φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα (τα πρώτα πέντε χρόνια του επαγγελματικού
πρωταθλήματος οι «πράσινοι» έβλεπαν τους «ερυθρόλευκους» να σηκώνουν ισάριθμα
πρωταθλήματα και απλά τους κράτησε «ζωντανούς» ο θρίαμβος στο ευρωπαϊκό
πρωτάθλημα το 1996 και τα δύο Κύπελλα Ελλάδος εκείνη τη στείρα πενταετία)
ιδιαίτερα ο Παύλος Γιαννακόπουλος αποφάσισε να προχωρεί σε πιο προσεγμένες
κινήσεις και κυρίως σταμάτησε να ακούει τη γνώμη κάθε περαστικού από τον χώρο.

Σιγά σιγά ήρθε το πρώτο Πρωτάθλημα, ακολούθησε το δεύτερο και αισίως οι
πρωταθλητές έφθασαν εφέτος τα τέσσερα συνεχόμενα. Ιδιαίτερα το περασμένο
καλοκαίρι όσοι ήξεραν τον Παύλο Γιαννακόπουλο δεν πίστευαν στα μάτια τους.

«Η ομάδα θα παραμείνει ίδια, αφού οι τίτλοι μιλάνε γι’ αυτήν», είχε πει μετά
τη θριαμβευτική πορεία με τα δύο μεγάλα τρόπαια (Πρωταθλητριών και Πρωτάθλημα)
και ο λόγος του αποδείχθηκε συμβόλαιο, αφού η εφετινή ομάδα ήταν καρμπόν με
την περυσινή και στη σύνθεση αλλά και στην εμφάνιση, φθάνοντας και πάλι σε
τρεις τελικούς, χάνοντας απλά αυτήν τη φορά εκτός από το Κύπελλο και το
Πρωτάθλημα.

Ήδη από τα μέσα της χρονιάς, πάντως, ο Παύλος Γιαννακόπουλος (που ως καλός
επιχειρηματίας είχε και ο ίδιος διαπιστώσει την κατακόρυφη πτώση του αθλήματος
τα 2-3 τελευταία χρόνια) είχε προαναγγείλει, και μάλιστα όχι μία φορά, την
πρόθεσή του να μειώσει το μπάτζετ για την επόμενη περίοδο, τουλάχιστον κατά
30%, ενώ και με τη λήξη του πρωταθλήματος, εκτός της ανανέωσης του συμβολαίου
του Ζέλικο Ομπράντοβιτς, όλα ήταν στον αέρα. Ακόμα και η συμφωνία με τον
Ντέγιαν Μποντίρογκα αμφισβητήθηκε έντονα.

Και ξαφνικά, με μπροστάρη τον αδελφό του Παύλου, Θανάση, ο Παναθηναϊκός άρχισε
ξαφνικά να «χτυπά» ό,τι κινείται στην αγορά. Ακόμα και παίκτες που σχεδόν
είχαν κλείσει δέχονταν πιέσεις μέχρι και τη στιγμή της υπογραφής τους στην
άλλη ομάδα (το παράδειγμα του Χρήστου Ταπούτου της ΑΕΚ είναι χαρακτηριστικό).

Αφρόκρεμα

Γιάννης Γιαννούλης

Απέκτησε με συνοπτικές διαδικασίες τον Ιμπραήμ Κουτλουάι, τον Γιάννη Γιαννούλη
και τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, ανανέωσε το συμβόλαιο του Τζόνι Ρότζερς, ενώ μόλις
πήγε να δημιουργηθεί θέμα Μποντίρογκα, ο πρόεδρος συμφώνησε μαζί του αμέσως
και ουσιαστικά χωρίς να μειώσει το κασέ του καλύτερου παίκτη της Ευρώπης.

Αυτή η αλλαγή στη φιλοσοφία των αδελφών Γιαννακόπουλων (που θυμίζει εποχές από
το παρελθόν) έχει τη βάση της στο ποδόσφαιρο.

Το σύνθημα «Παύλο θεέ, πάρε την ΠΑΕ» άρεσε ανέκαθεν στον πρόεδρο του
Παναθηναϊκού που συνήθως κέρδιζε εύκολα τις εντυπώσεις από την ποδοσφαιρική
ομάδα με τις μεταγραφές που έκανε. Όμως εφέτος η μεταγραφή του Μιχάλη
Κωνσταντίνου «τάραξε» τα νερά και του μπασκετικού Παναθηναϊκού.

Καμπανάκι

Όταν είδε ο πρόεδρος της πράσινης ΚΑΕ το ντελίριο που επικράτησε στους φίλους
του Παναθηναϊκού, οι οποίοι κατέκλυσαν μάλιστα τη Λεωφόρο (έχοντας να
πανηγυρίσουν Πρωτάθλημα πέντε χρόνια!), χτύπησε μέσα του το «καμπανάκι» και
ουσιαστικά επέστρεψε στα παλιά χρόνια. Έτσι έχει «μπει» σχεδόν σε όλες τις
περιπτώσεις μεταγραφών, ακόμα και σε αυτές που φαίνονται εξαιρετικά δύσκολες
(Παπαλουκάς, Ταπούτος), ενώ στο εξωτερικό μέχρι και στον Άρβιντας Σαμπόνις
έφθασε, χωρίς να ξέρουμε ακόμα εάν θα πάρει και μεγάλο παίκτη στη θέση του
πλέι μέικερ.

Η δυναμική του ποδοσφαίρου συγκινούσε πάντα την οικογένεια Γιαννακόπουλου και
η απόκτηση της ΠΑΕ ήταν ένα από τα όνειρά της. Τουλάχιστον είχε πάντα τον
πρώτο λόγο στον μεταγραφικό ντόρο του καλοκαιριού, κάτι όμως που για πρώτη
φορά άλλαξε εφέτος και αυτό ήταν που άλλαξε και τη συμπεριφορά του προέδρου.