ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Πότε η βία είναι θεμιτή

Τα ριζοσπαστικά γκρουπούσκουλα πρέπει να καταλάβουν ότι η στρατηγική τής
βίαιης σύγκρουσης εξυπηρετεί μόνο την αστυνομία, είπε ο Ζοζέ Μποβέ. Κι έφαγε
μια τούρτα στο πρόσωπο από τους αναρχικούς.

«Θέλω να αμφισβητήσω». «Έχετε κλείσει;» (του Αλτάν, από το Εσπρέσσο)

Ησημερινή μεγάλη διαδήλωση στη Γένοβα και οι προσπάθειες να παραβιαστεί η
«κόκκινη ζώνη» θέτουν επί τάπητος το πρόβλημα της βίας. Βία νόμιμη και
παράνομη, βία θεμιτή και αθέμιτη, βία χρήσιμη και αντιπαραγωγική. Είναι άλλο
πράγμα η βία και άλλο οι πράξεις που θεωρούνται παράνομες, λέει στην Ελ
Παΐς ο ηγέτης της Αγροτικής Συνομοσπονδίας της Γαλλίας. Κάθε κατάσταση
καθορίζει τα όπλα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Τόσο η επίθεση εναντίον των
ΜακΝτόναλντ’ς όσο και η καταστροφή διαγονιδιακών καλλιεργειών είχαν
προαναγγελθεί και έγιναν με το φως της ημέρας από ακτιβιστές που δεν έκρυβαν
το πρόσωπό τους. Το ίδιο έγινε με την κατάληψη γης από αγρότες της Βραζιλίας.
Όταν μια ενέργεια δεν είναι νόμιμη, λέει ο Μποβέ, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν
είναι και θεμιτή.

Το να καις αυτοκίνητα και να σπας βιτρίνες, αντίθετα, είναι βλακώδες. Πολύ
προτιμότερη είναι η μη βίαιη δράση ­ που δεν είναι κατ’ ανάγκη παθητική. Στο
Σηάτλ, για παράδειγμα, η άφιξη των συνέδρων στα ξενοδοχεία τους εμποδίστηκε
από ανθρώπινες αλυσίδες. Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να τηρούνται οι αναλογίες:
την πραγματική βία δεν την ασκούν εκείνοι που σπάνε τέσσερις βιτρίνες, αλλά το
σημερινό οικονομικό και πολιτικό σύστημα που σκοτώνει κάθε χρόνο 800
εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Ποιοι είναι καλύτεροι, οι Αμερικανοί ή οι Ευρωπαίοι; Όλοι λειτουργούν με την
ίδια λογική, απαντά ο 50χρονος βετεράνος του Μάη του ’68. Οι πρώτοι φορολογούν
κατά 100% τα ευρωπαϊκά γεωργικά προϊόντα ­ με την άδεια του Παγκόσμιου
Οργανισμού Εμπορίου ­ σε αντίποινα για την άρνηση της Ευρώπης να εισαγάγει
αμερικανικό κρέας με ορμόνες. Οι δεύτεροι υποστηρίζουν την επέκταση της
φιλελευθεροποίησης σε τομείς όπως οι υπηρεσίες. Αυτό θα ευνοήσει πολυεθνικές
σαν τη Vivendi, που προσπαθεί να ελέγξει σε παγκόσμια κλίμακα βασικούς
φυσικούς πόρους, όπως το νερό. Κι έπειτα θα ακολουθήσουν τα νοσοκομεία, η
εκπαίδευση, το περιβάλλον. Καταστροφή.

Κατά τον κομαντάντε Μάρκος, η μάχη δίνεται σήμερα στο πεδίο της κοινής γνώμης.
Ο Ζοζέ Μποβέ συμφωνεί, και δέχεται έτσι να παίξει το παιχνίδι των μέσων
ενημέρωσης (πληρώνοντας καμιά φορά αυτή την επιλογή με μια τούρτα στο
πρόσωπο). Αρχηγός, όμως, δεν είναι. Δεν τον ενδιαφέρουν ούτε η καριέρα ούτε τα
πολιτικά αξιώματα. Η πρωτοτυπία του κινήματος που διαδηλώνει αυτές τις ημέρες
στη Γένοβα, άλλωστε, είναι ότι δεν δημιουργήθηκε από πολιτικά κόμματα, αλλά
από συνδικαλιστικά κινήματα και απλούς πολίτες. Η συγκρότησή του είναι
οριζόντια. Ιεραρχίες δεν υπάρχουν. Η λογική του είναι τελείως διαφορετική από
τη λογική του κράτους και των κομμάτων. Γι’ αυτό και προκαλούν θλίψη τα
κόμματα που προσπαθούν να καρπωθούν λίγη από τη λάμψη του.