ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Σε μια κεντρική πλατεία

Σήμερα το πρόγραμμα δεν έχει βία. Μόνο κεριά μπορεί να ανάψουν στη Γένοβα.
Η πορεία θα γίνει για τα δικαιώματα των μεταναστών. Με επικεφαλής τους
λαθραίους. Τους καταραμένους της νεωτερικότητας.

Ένα χαμόγελο. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι θα διαδηλώσουν αυτές τις μέρες στη Γένοβα γι’ αυτό το χαμόγελο

Στην πλατεία έκανε ζέστη, κι ας ήταν δέκα η ώρα το βράδυ. Τα παιδιά έπαιζαν
και φώναζαν, οι μαμάδες τους κάθονταν στα παγκάκια και συνομιλούσαν σε
διάφορες εξωτικές γλώσσες, πού και πού έβλεπες και κανέναν μπαμπά. Παρά την
παρακμή των τελευταίων ετών, η πλατεία ένιωθες πως ακτινοβολούσε. Η σκηνή που
εκτυλισσόταν σε μια πλευρά της έμοιαζε έτσι τελείως τεχνητή και παράταιρη ­
σαν να γυριζόταν ταινία. Αστυνομικοί που έπαιζαν αυτάρεσκα με τα όπλα τους και
τα ρόπαλά τους είχαν χωρίσει τους «υπόπτους» σε τρεις ομάδες των τριών
τεσσάρων ατόμων. Τους είχαν αναγκάσει να βάλουν τα χέρια πίσω από τον λαιμό
τους, φώτιζαν το πρόσωπό τους με τον φακό, και τους περιτριγύριζαν, τους
επιθεωρούσαν, τους έψαχναν, τους άφηναν λίγο να περιμένουν, κι ύστερα πάλι απ’
την αρχή, χαρτιά, ακίνητος, γύρνα κι από την άλλη, κάτσε να σε φέξω πάλι,
περίμενε τώρα, τα χέρια πίσω, μπορεί και να τραβήξεις κανένα αόρατο όπλο. Τα
παιδιά περνούσαν από μπροστά, έπρεπε να πιάσουν την μπάλα, κάποιοι
παρακολουθούσαν, οι περισσότεροι όμως συνέχιζαν την κουβέντα, ίσως να
φοβόνταν, ίσως να αδιαφορούσαν, μπορεί και να έχουν συνηθίσει. Μήπως πράγματι
γυριζόταν ταινία;

«Μιλάς ελληνικά;». «Μιλάω». «Τι γίνεται εδώ πέρα;». «Τίποτα». «Πώς τίποτα;
Γιατί τους έχουν εκεί και τους ψάχνουν;». «Κάθε μέρα γίνονται αυτά, φίλε. Κάθε
βράδυ. Τους μαζεύουν, τους πηγαίνουν μέσα, τους κρατούν μέχρι τις πέντε το
πρωί, τους ρίχνουν και μερικές. Κάθε βράδυ». «Από πού είσαι;». «Μολδαβία».

Οι ανακρίσεις κράτησαν τουλάχιστον ένα τέταρτο. Ήταν ήσυχα, δεν φώναζε κανείς,
σχεδόν δεν μιλούσε κανείς, όλοι έπαιζαν τον ρόλο τους, οι καλοί, οι κακοί, και
οι θεατές. Μήπως γυριζόταν πράγματι ταινία; Στο τέλος τούς έβαλαν όλους σ’ένα
ημιφορτηγό. Αργά, χωρίς βιασύνη. Μόνο όταν πλησίασε ο δημοσιογράφος κι άρχισε
τις ερωτήσεις επιτάχυναν κάπως τη διαδικασία. Ένας από τους υπόπτους έβαλε τα
κλάματα. «Σταμάτα», του είπε ένας αστυνομικός. «Σταμάτα, σου λέω». Ήσυχα,
χωρίς αυταρχισμό. Σχεδόν πατρικά. Ξυπόλητος είναι, ούτε ένα χαστούκι δεν
αξίζει.

«Συγγνώμη, δημοσιογράφος είμαι, με όλο το θάρρος, τι έγινε;». «Έλεγχος».
«Δηλαδή όλοι αυτοί δεν είχαν χαρτιά;». «Κοίταξε, δεν είναι μόνο έλεγχος, είναι
και κάτι άλλο, δεν μπορώ να σου πω. Κατανοητό;».

Κατανοητό. Θέμα ρουτίνας. Ή κάτι άλλο. Ο Τρίτος Κόσμος μέσα στον Πρώτο Κόσμο.
Πού να εκτυλίσσονται άραγε αυτές οι σκηνές; Στην Place de la Republique του
Παρισιού; Στην Αλεξάντερπλατς του Βερολίνου; Ή μήπως στην Πλατεία Βικτωρίας
της Αθήνας, δυο βήματα από την εκσυγχρονιζόμενη Ομόνοια; Καμιά σημασία δεν
έχει. Θα μπορούσε να συμβαίνει οπουδήποτε, σε οποιαδήποτε πλατεία του πλούσιου
κόσμου. Το κίνημα κατά της (νεοφιλελεύθερης) παγκοσμιοποίησης φούντωσε ΚΑΙ γι’ αυτό.