ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το Τείχος της υποκρισίας

Το σκάνδαλο της φτώχειας: και μόνο επειδή ανέδειξε αυτό το ζήτημα στην
πρώτη γραμμή, το Κίνημα κατά της (νεοφιλελεύθερης) παγκοσμιοποίησης έχει ήδη
νικήσει.

«Τα φάρμακά σας είναι πολύ ακριβά για μας». «Δεν θα μπορούσατε να κάνετε αποταμίευση πριν αρρωστήσετε;» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Μόνο τον εαυτό του μπορεί να φοβάται αυτό το πολύχρωμο Κίνημα. Την ετερογένειά
του, που είναι το δυνατό και ταυτόχρονα το αδύνατο σημείο του. Το φλερτάρισμα
των «σκληρών» με τη βία, ως μοναδική υποτίθεται απάντηση στη βία της εξουσίας.
Και τον αυθορμητισμό μερικών από τους εκπροσώπους του, που πλησιάζει συχνά την
επικίνδυνη αφέλεια. Πολύ εύκολα μίλησε έτσι ο Βιτόριο Ανιολέτο, εκπρόσωπος του
Κοινωνικού Φόρουμ, για επιστροφή της «στρατηγικής της έντασης» μετά την έκρηξη
των πρώτων παγιδευμένων δεμάτων στα χέρια αστυνομικών. Όπως σχολιάζει η
Κοριέρε ντέλα Σέρα, οι βόμβες δεν αλλάζουν την ιστορία, φαίνεται όμως
πως λύνουν γλώσσες.

Κατά τα άλλα, ο λαός ή μάλλον οι «λαοί του Σηάτλ» έχουν να παρουσιάσουν ήδη
σημαντικά επιτεύγματα. Ο Αντριάνο Σόφρι, ένα από τα λαμπρότερα μυαλά της
Ιταλίας (προφανώς γι’ αυτό τον έχουν στη φυλακή), κάνει στη Ρεπούμπλικα
μια ανακεφαλαίωση.

1) Για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια, η προσπάθεια να περιγραφεί ο
σύγχρονος κόσμος ενδιαφέρει ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, το οποίο
δείχνει προσοχή, περιέργεια και ευαισθησία.

2) Όλες αυτές οι συζητήσεις, οι συνεντεύξεις και οι αντι-σύνοδοι που
οργανώνει το Κίνημα έδειξαν την τεράστια απόσταση και την άγνοια των
επαγγελματιών πολιτικών για τα προβλήματα του πλανήτη.

3) Παρά την παρουσία πολλών βετεράνων στους κόλπους του Κινήματος,
παρατηρείται μια καινούργια σύγκρουση των γενεών. Ανάμεσα στους εικοσάρηδες
και τους σαραντάρηδες δεν υπάρχει απλώς ένα τεχνολογικό, γλωσσικό και
πολιτιστικό χάσμα. Οι νέοι των πλούσιων χωρών συγκινούνται για πράγματα που οι
γονείς τους γνωρίζουν, αλλά τα έχουν ξεχάσει: την πείνα, τη φτώχεια, τις
ανισότητες, την παράνοια αυτού του κόσμου.

4) Οι θέσεις της καθολικής εκκλησίας, που έχει εισέλθει ήδη στη
μετα-Βοϋτιλική εποχή, παρουσιάζουν μια ανέλπιστη ριζοσπαστικοποίηση: είναι
χαρακτηριστικό ότι οι μισές από τις οργανώσεις που θα διαδηλώσουν στη Γένοβα
αυτοχαρακτηρίζονται καθολικές.

5) Ο οικολογικός χαρακτήρας του κινήματος ανατρέπει την παραδοσιακή
διάκριση Δεξιάς-Αριστεράς. Αλήθεια, αν η Ιταλία είχε σήμερα μια κεντροαριστερή
κυβέρνηση, πώς θα χειριζόταν τη σύνοδο της G8; Περισσότερος ή λιγότερος
διάλογος, περισσότερη ή λιγότερη αστυνομία;

6) Η «παγκοσμιοποίηση των δικαιωμάτων» ανανεώνει τον διεθνισμό, που
δυσφημήστηκε τόσο από τον κομμουνισμό όσο και από τις «ανθρωπιστικές
επεμβάσεις».

7) Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται το ζήτημα των τειχών. Η Ευρώπη
του Σένγκεν έριξε τα τείχη για τους πολίτες της και έκτισε άλλα, πιο σκληρά,
πιο αυστηρά, για τους φτωχούς ξένους, που τους ονόμασε «εξωκοινοτικούς».
Ταυτόχρονα, τα εμπορεύματα και το χρήμα κυκλοφορούν ελεύθερα. Όπως και η
μόλυνση. Το Κίνημα το γνωρίζει. Και αυτό που ζητά είναι να πέσει το Τείχος της
υποκρισίας.