Το… ξενύχτι με τους υποστηρικτές καθυστέρησε τον Τσοχατζόπουλο

“Πού είναι ο Άκης, ρε παιδιά;” ­ το ερώτημα απασχόλησε αρκετά τη Σύνοδο της
Κεντρικής Επιτροπής, στην αίθουσα εννοείται. Ο Ά. Τσοχατζόπουλος δεν βρισκόταν
εκεί, ο Κ. Σημίτης μιλούσε ήδη στο βήμα, και θα πρέπει να μιλούσε περισσότερο
από 20 λεπτά όταν εμφανίσθηκε αγουροξυπνημένος ο υπουργός Εθν. Άμυνας. Όχι ότι
δεν αντέχει τα ξενύχτια, αλλά η σύσκεψη με τους υποστηρικτές του, σε καφέ της
οδού Αιόλου, προχθές το βράδυ, ολοκληρώθηκε στις 2.30 τα ξημερώματα. Επιπλέον,
η χθεσινή συνεδρίαση της Κ.Ε. άρχισε νωρίς, γύρω στις 10 το πρωί ­ ρεκόρ
επίσης για Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ.

Ο κ. Τσοχατζόπουλος ήταν εκεί όταν άρχισε να μιλάει ο δικός του Αντώνης
Κοτσακάς. Και η αίθουσα δέχθηκε με προφανή ανακούφιση τα όσα είπε. Δεν έβαλε
κανένα θέμα, παρά μόνο προσδιόρισε το πού θα εστιάσει η εσωκομματική
αντιπολίτευση την κριτική της: στη σαφή παραβίαση του Καταστατικού για τη
διοργάνωση του Συνεδρίου, και στην απαίτηση να προσδιορίσει το Συνέδριο την
αλλαγή πολιτική. “Εάν η σύνθεση που ζητεί ο Πρωθυπουργός σημαίνει επιμονή στην
ίδια πολιτική, αυτό συνεπάγεται υποταγή, ουσιαστικά δηλαδή σημαίνει δύο μέρη
με διαφορετικές εκτιμήσεις και σχεδόν όχι ταυτόσημες κοινωνικές αναφορές”.

Ο δεύτερος που μίλησε ήταν ο “σημιτικός” Χρήστος Πάχτας, που επίσης προκάλεσε
ανακούφιση στην αίθουσα: Ζήτησε να “δούμε το πρόβλημα της συμμαχίας μας με τα
λαϊκά στρώματα για ένα κοινωνικό συμβόλαιο”, όπως είπε. Από εκεί και πέρα,
φάνηκε ότι το πράγμα θα πήγαινε σε χαμηλούς τόνους ­ και θα πήγαινε, αν δεν
μεσολαβούσε το “επεισόδιο” Κακλαμάνη – Παναγιωτακόπουλου.

Ακόμη και οι “συνήθεις ύποπτοι”, όπως ο Γιώργος Δασκαλάκης και ο Γιώργος
Πασχαλίδης, περιορίσθηκαν σε επισημάνσεις. Ο πρώτος ζήτησε να εξασφαλισθεί η
νομιμότητα του συνεδρίου και έβαλε θέμα για τις χιλιάδες εγγραφές “μελών” μετά
την προκήρυξη του Συνεδρίου. Πολύ χαλαρά ζήτησε την “αλλαγή πορείας”, διότι
“αν κάποιοι εμμείνουν στις ίδιες πολιτικές, δεν θα υπάρξει σύνθεση, αλλά
αποσύνθεση”. Όσο για τον Γ. Πασχαλίδη, έπαιξε με τις λέξεις ­ όπως πάντα:
“Θέλουμε ξεκάθαρες λύσεις, όχι ξεκαθάρισμα λογαριασμών”.

Ο Γ. Αρσένης ζήτησε ανασχη-ματισμό. “Η λύση ­ είπε ­ δεν είναι το Συνέδριο,
αλλά ο ανασχηματι-σμός και η αλλαγή πολιτικής”. Ειπώ-θηκαν βέβαια και αλήθειες
πολλές. Όπως του Χρ. Πολυζωγόπουλου, που είπε ότι “η μεγάλη πλειοψηφία της
κοινωνίας διαπιστώνει αναντιστοιχία των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ με τις ανάγκες
της”. Ή του Γιώργου Λιάνη που είπε ότι “το ΠΑΣΟΚ δεν είναι πια κίνημα, αλλά
έχει καταντήσει οργάνωση επαγγελματικών στελεχών”…