Περικοπές

Τόμιτς – Ρίβερς. Ο πρώτος μάλλον μένει στο λιμάνι, ο δεύτερος λέει αντίο

Το «αποχαιρετισμός στα όπλα», προβάλεται αυτό το καλοκαίρι στο ελληνικό
μπάσκετ. Το ρήμα «αποχαιρετώ», κλείνεται σε όλους τους χρόνους από παράγοντες,
παίκτες και προπονητές και μάλιστα χωρίς κανένας από τους αρμόδιους να είναι
σε θέση να κατανοήσει ακριβώς τη σημασία του. Ουσιαστικά, εγκαταλείπουν την
προσπάθεια… Και οι λόγοι; Οικονομικοί.

Το γεγονός λοιπόν ότι ο Ντούσαν Ίβκοβιτς αποχαιρέτησε την ΑΕΚ, κρίθηκε ως
απόλυτα φυσιολογικό. Διά στόματος του αντιπροέδρου τής ΚΑΕ, Γιάννη Γρανίτσα
«οι λόγοι ήταν οικονομικοί», είπε δικαιολογώντας το διαζύγιο, με τον
προπονητή, ο οποίος έδωσε στην ΑΕΚ αυτό που στερήθηκε κοντά δύο δεκαετίες.
Τίτλους! Ένα ευρωπαϊκό κύπελλο και δύο κύπελλα Ελλάδας, ήταν η προσφορά τού
Ίβκοβιτς. Από τα 320 εκατ. του Ίβκοβιτς, στα 130 του Σάκοτα είναι σίγουρα…
καλή οικονομία.

Να συνεχίσουμε με την ΑΕΚ: Έφυγε, ο Ιμπραΐμ Κουτλουάι. Ένας παίκτης, ο οποίος,
όχι μόνο βοήθησε, αλλά και η παρουσία του μόνο με τη φανέλα της ΑΕΚ έδινε
γόητρο. Κι οι λόγοι; Απλοί: «Το οικονομικό», είπε πάλι ο κ. Γρανίτσας. Ο
Κουτλουάι, βέβαια, ξέρει καλά το συμφέρον του. Δεν πρόκειται να φύγει από την
Ελλάδα, αφού έχει ανοίξει για τα καλά την πόρτα του ΟΑΚΑ. Απλά θα αλλάξει
αποδυτήρια και φανέλα. Από κίτρινη, θα φοράει πράσινη. Το γεγονός ότι ο
μάνατζέρ του έκανε κι ένα ταξίδι έως την Μπολώνια, ανάγεται σε κίνηση
τακτικής. «Όλο και κάτι παραπάνω μπορεί να… τσιμπήσουμε» θα σκέφτηκε.
Εννοώντας φυσικά τον Παύλο Γιαννακόπουλο, ο οποίος πάντως έχει αλλάξει
τακτική. Δεν προτίθεται πλέον να βάζει όλο και πιο βαθειά το χέρι στην τσέπη.
Όλα κι όλα. Ο Γιαννακόπουλος αγαπάει τον Παναθηναϊκό και ουδείς μπορεί να του
αμφισβητήσει κάτι τέτοιο, αλλά όχι κι έτσι! Πάντως έδωσε 960 εκατ. στον
Κουτλουάι για 2 χρόνια. Περίπου τα ίδια που θα έδινε και η ΑΕΚ.

Θέλετε άλλο ένα παράδειγμα; Τον Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ο Σέρβος, ένα «ισχυρό όπλο»
του Παναθηναϊκού κάτω από τα καλάθια, έχει στο μυαλό του το ΝΒΑ. Χαλάλι του…
Ο Γιαννακόπουλος πάντως, τον θέλει στον Παναθηναϊκό και την επόμενη περίοδο.
Αρκεί, να γίνει μια μικρή μείωση αποδοχών. Στους «πράσινους», έχουμε και μια
παραμονή. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, έμεινε για δύο ακόμα χρόνια στο ΟΑΚΑ και το
ποσόν που λέγεται ότι θα βάλει στην τσέπη του για αυτό το διάστημα, αγγίζει τα
700 εκατ. δρχ. Ο Σέρβος, μπορεί να μην είχε και τις καλύτερες σχέσεις με τον
συμπατριώτη του και συνονόματο του Ρέμπρατσα, αλλά ξέρει ότι με αυτόν, έχει
ένα καλό όπλο κάτω από τα καλάθια. Άρα, γιατί να μην τον θέλει;

Εκκαθαρίσεις γίνονται και στον Ολυμπιακό. Αγωνιστικού αλλά (και) οικονομικού
περιεχομένου. «Κύριε Οικονόμου, πολλά δεν παίρνεις για την προσφορά σου; (300
εκατ. περίπου). Ιδού η έξοδος». Και δεύτερη ευκαιρία, ο Ζούρος δεν πρόκειται
να δώσει σε κανένα. Ο Ρίβερς αποτελεί παρελθόν, σιγά μη δώσει ο Σωκράτης
Κόκκαλης μισό δισ. δρχ. στον Αμερικανό για να «μπερδεύει» και του χρόνου την
επίθεση! Τώρα, αν θέλει να δώσει χρήματα για να πάρει τον Παπαλουκά, είναι
άλλο θέμα.

Αυτό το καλοκαίρι, όλοι «αποχαιρετούν». Ο Αλεξανδρής το Μαρούσι (μετά την
κατάκτηση του κυπέλλου Σαπόρτα), φυσικά λόγω προϋπολογισμού, όπως επίσης και ο
Αμάγια (λόγω των 200 εκατ. που θα έπαιρνε), οι αδελφοί Χατζηιωάννου τον
Πανιώνιο (επειδή χορηγός και παράγοντες δεν κάνουν… χωριό), για να μην πούμε
όσα ακούγονται στη Θεσσαλονίκη και τον Ηρακλή.

Όλοι φεύγουν: Παίκτες (π.χ. στον ΠΑΟΚ, λόγω προσφυγών), χορηγοί, προπονητές
και ουδείς προσπαθεί να πιάσει τον σφυγμό του ελληνικού μπάσκετ που ολοένα και
εξασθενεί. Αλλά, σε ένα χώρο που κυριαρχεί το προσωπικό συμφέρον, τι άλλο
μπορεί να περιμένει κανείς; Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά όλοι συμπεριφέρονται σαν
να μην τρέχει τίποτα. Οι παίκτες ζητούν τα μεγάλα ποσά, οι μάνατζερ παίζουν το
«δικό τους παιχνίδι», κι όσοι είναι απ’ έξω γελάνε και προτιμούν την πολυθρόνα
τους, αντί να πάνε στο γήπεδο. Αλλά φαίνεται ότι ­ για παράδειγμα ­ τα
εισιτήρια, είναι πηγή εσόδων για… κάτι κορόιδα, όπως οι Ισπανοί ή οι Ιταλοί.
Εμείς, οι Έλληνες, που τα ξέρουμε όλα, έχουμε το σίγουρο. Τα τηλεοπτικά
δικαιώματα! Μόνο, που μέσα στη νιρβάνα μας, δεν καταλαβαίνουμε ότι κι αυτή η
κάνουλα κλείνει… Αλλά θα κάνουμε κλειστή λίγκα, όπως στο ΝΒΑ! Τρομάρα μας…