ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κι όμως, δεν τα ελέγχουν όλα

«Yeees! Yabadabadoo!», πανηγύριζε από το τηλέφωνο, από την Ουάσιγκτον, ένας
Αμερικανός φίλος μου. Αιτία των επιφωνημάτων χαράς ήταν ­ τι άλλο; ­ η
ανάκαμψη του δείκτη μετοχών υψηλής τεχνολογίας Nasdaq, εξαιτίας της πρόσφατης
απόφασης για τη μη διάσπαση της Microsoft.

Μάλιστα. Κέρδισε τελικά ο Μπιλ Γκέιτς.

Πολύ χάρηκα. Όχι γιατί ο Γκέιτς θα έχει την ευκαιρία να γίνει ακόμα πιο μυθικά
πλούσιος.

Αλλά γιατί δεν τους βγήκε. Εκείνων. Των διαφόρων πολιτικών και άλλων
παραγόντων που νομίζουν ότι ελέγχουν απόλυτα το σύστημα. Που μιλάνε για ηθικές
αξίες, ή για κοινωνική πολιτική, ενώ ενδιαφέρονται μόνον για την «καρέκλα». Ε,
λοιπόν, δεν είναι πανίσχυροι αυτοί οι γκρίζοι καλοβολεμένοι. Ούτε είναι όλος ο
κόσμος κερδοφόρο παιχνίδι τους. Δεν μπορούν τη μια ημέρα να στηρίζουν τον έναν
και να τον κάνουν δισεκατομμυριούχο, και την άλλη ­ επειδή ακριβώς έχει γίνει
υπερβολικά ισχυρός, ή δεν τους κάνει πλέον όλα τα χατίρια, να τον γκρεμίζουν.
Δεν γίνεται. Κάθε δράση έχει την αντίδρασή της. Δεν είμαστε όλοι μαριονέτες.

Που λέτε, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους αυτοδημιούργητους πλουσίους της
«νέας εποχής», που ο καθένας τους έχει περιουσία που ξεπερνάει το εθνικό
εισόδημα πολλών χωρών. Ούτε έχω κανένα πρόβλημα με τους γενναίους αγωνιστές ­
που αποκαλούν αναρχικούς ­ του Σιάτλ, του Νταβός, της Γκέτεμποργκ, της
Γένοβας.

Πρόβλημα όμως έχω με τους κάθε λογής επιτήδειους, ηλιθίους, κόλακες, και
κομπλεξικούς γραφειοκράτες, που νομίζουν ότι γίνονται «κάτι» μόλις πάρουν λίγη
εξουσία στα χέρια τους. Με εκείνους τους εκλεγμένους και τους μη εκλεγμένους ­
κυρίως με αυτούς ­ πολιτικούς που ενώ «γλείφουν» και στην ουσία στηρίζουν τους
«έχοντες και κατέχοντες», την ίδια ώρα, πουλάνε λαϊκισμό και κοινωνική
ευαισθησία. Με αυτούς έχω το πρόβλημα. Με τα λαμόγια της εξουσίας.