ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Διαφημίσεις στη στάση

Πήρε τη σανίδα παραμάσχαλα, στην πιο γαλάζια παραλία που υπήρξε ποτέ, γύρισε
την πλάτη και μέσα σε σύννεφο από σταγονίτσες προχωράει αποφασιστικά να πάει
να βουτήξει. Είναι μαυρισμένη τέλεια, φοράει τάνγκα, και όλ’ αυτά σαν να μην
τρέχει τίποτα, σαν να μην υπάρχει επί της γης θνητός που κάνει άλλη δουλειά
εκτός από βουτιές σε γαλάζιες ιπτάμενες θάλασσες, κάτω από ήλιους που
μαυρίζουν χωρίς υπεριώδεις ακτίνες.

Τι διαφημίζει κανένας δεν προσέχει κι ούτε και την ίδια κάνει πως την κοιτάει
κανείς, αλλά είναι εκεί, στη μεγάλη φωτογραφία της στάσης λεωφορείου,
φωτισμένη τη νύχτα, και την ημέρα ούτως ή άλλως η ωραιότερη απ’ όλες.
Στέκονται μπροστά της οι άλλες, συχνά σκυφτές, επειδή ξεχνούν ότι το σκύψιμο
δεν κολακεύει, συχνά με σουφρωμένα φρύδια, άλλη αμέλεια αυτή, με τσάντες
παραμάσχαλα, που δεν μπορούν να συναγωνιστούν την πλαστική σανίδα του σερφ,
κάθε χρόνο και μικρότερη και πιο εξελιγμένη, η σανίδα του σερφ.

Της γυρίζουν την πλάτη, αλλά δεν κρατά κακία, παραμένει ανέμελη, υποδέχεται
την επόμενη φουρνιά, μόλις το μαζικό μέσο περάσει και μαζέψει όσους
περιμένουν. Καμία σχέση φυσικά με μαζικό μέσο, κρατά το ατομικό της μέσο
αγκαλιά, δεν μας έχει ανάγκη.

Αλλά αν δεν μας είχε ανάγκη, γιατί θα είχε βγει στους δρόμους με μαγιό,
ημίγυμνη μέσα στους ντυμένους; Το κάνει για μας.

Από τον οβολόν μας κρέμεται η ύπαρξή της. Τόση πρόκληση για τους κουρασμένους
επιβάτες των λεωφορείων. Ας σηκώσουμε το κεφάλι, ας ρουφήξουμε την κοιλιά,
πίσω την πλάτη και το βλέμμα μακριά, ας χαμογελάσουμε περήφανα, δεν είναι και
μικρή τόση προσπάθεια, για τα μάτια μας μόνο.