Ολοένα και μακρύτερο γίνεται το χέρι του νόμου

Από τον Αουγκούστο Πινοσέτ έως τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, το χέρι του νόμου
γίνεται ολοένα και μακρύτερο και ο κόσμος γίνεται ολοένα και μικρότερος για
τους εθνικούς ηγέτες και τους άλλους που κατηγορούνται για αποτρόπαιες
πράξεις.

Η εποχή που ανατέλλει ­ όπως λένε οι υπέρμαχοι και οι δικηγόροι των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων ­ είναι μία εποχή δικαιοσύνης χωρίς σύνορα και όλοι είναι ευτυχείς
με αυτό.

Η τάση αυτή, ενώ γίνεται δεκτή μετά φανών και λαμπάδων από τους υπέρμαχους των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αντιμετωπίζεται από κάποιους δικηγόρους και κάποιες
κυβερνήσεις ως ανησυχητική πρόκληση για την εθνική κυριαρχία των κρατών-εθνών
και ως δυνητικά απρόβλεπτο πολιτικό εργαλείο.

Η περίπτωση του Σ. Μιλόσεβιτς, του πρώην ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας, ο οποίος
δόθηκε την περασμένη εβδομάδα, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης για
την εκδίκαση εγκλημάτων πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, περισσότερο από κάθε
άλλη «αποδεικνύει ότι ακόμα και οι ανώτατοι κρατικοί και κυβερνητικοί
αξιωματούχοι μπορεί να διωχθούν από διεθνές δικαστήριο, εάν έχουν διαπράξει
αποτρόπαια εγκλήματα, έχοντας καταπατήσει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα»,
όπως λέει ο Κένεθ Ροθ υποδιευθυντής της οργάνωσης υπεράσπισης των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, Human Rights Watch.

Ωστόσο, ορισμένοι νομικοί ανησυχούν για την πίεση που ασκήθηκε στην
Γιουγκοσλαβία από τα ισχυρά και πλούσια έθνη του κόσμου ­ πρωταρχικά από τις
Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ­ μέσω απειλών ότι τα χρήματα που απαιτούνται
ώστε να μπορέσει να ανοικοδομηθεί η χώρα αυτή δεν θα δίδονταν, έως ότου η
γιουγκοσλαβική κυβέρνηση παραδώσει τον Σ. Μιλόσεβιτς στη Χάγη.

Και ο Χένρι Κίσινγκερ, ο οποίος γράφει στο πιο πρόσφατο τεύχος του έγκριτου
αμερικανικού περιοδικού διεθνών σχέσεων, «Foreign Affairs», προειδοποιεί ότι η
νέα αυτή τάση είναι ένα πολύ επικίνδυνο μείγμα νομικής και πολιτικής.

Ο Χ. Κίσινγκερ γράφει χαρακτηριστικά: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε ορισμένους
να χρησιμοποιήσουν τις αρχές του Δικαίου ως όπλα για το κλείσιμο πολιτικών λογαριασμών».