[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ετοιμάζοντας τις βαλίτσες των διακοπών, οι σκέψεις γίνονται βάρκες. Και
ταξιδεύουν. Η προσμονή των διακοπών είναι γλυκιά. Είναι η ηδονή της αναμονής,
η γοητεία της φυγής. Φωνάζεις μέσα σου δυνατά: φεύγω. Βγάζει το ωμέγα και λίγη
σκόνη και συμπληρώνεται το σκηνικό. Λες φεύγω κι ο αντίλαλος κυριεύει το εγώ
σου.

Από τώρα στου μυαλού την οθόνη τρέχουν οι εικόνες. Βρεγμένες από το απέραντο
γαλάζιο. Η θάλασσα, το πράσινο, η αυγουστιάτικη πανσέληνος, η συνωμοσία των
κυμάτων, το ιδρωμένο απομεσήμερο. Το αλήτικο λίκνισμα από τα μονόξυλα στο
κανάλι της Λευκάδας. Εικόνες μαγικές, που σου δίνουν δύναμη, κουράγιο. Σε
εκτοπίζουν από τη σκληρή πραγματικότητα.

Η λέξη φεύγω γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρη. Πιο φιλική. Γιατί όλοι θέλουμε
να αποδράσουμε. Να την «κάνουμε». Βλέπετε έχουν επιδεινωθεί τόσο δραματικά οι
συνθήκες επιβίωσης που οι διακοπές του καλοκαιριού φαντάζουν σαν… να
κέρδισες το Τζόκερ.

Όλοι μας ζούμε για τη φυγή. Έχουμε αγανακτήσει με τα όσα συμβαίνουν γύρω μας
αλλά και με όσα φοβόμαστε ότι θα συμβούν. Με το άγχος, τις αρρώστιες, το
διαλυμένο κράτος, τα τροχαία δυστυχήματα. Ακόμη και στις διακοπές θα μας
κυνηγάει η ανασφάλεια που μας έχει εμφυσήσει η καθημερινότητα. Αναρωτιέσαι αν
θα φθάσεις σώος στον προορισμό σου και σταυροκοπιέσαι πριν πιάσεις το τιμόνι.
Ή εύχεσαι να μην έχει ουρές στο Ρίο και την Κακιά Σκάλα. Άσε που είναι πιθανό
να πέσεις στις τουριστικές αρπαχτές και τη θερινή αισχροκέρδεια.

Αυτά σκέφτομαι. Αυτά με προβληματίζουν και επιμένω για τη φυγή. Άσχετα αν στο
τέλος επιστρέφω στα ίδια. Το θέμα είναι να έχεις μέσα σου τη φυγή. Να σου
μιλάει. Να σε παιδεύει. Να σου έχει γίνει βίωμα. Να την πιστέψεις. Φεύγω,
φεύγω. Θέλω να τ’ ακούω…