ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Το νοσοκομείο των φτωχών

Ο τελευταίος ασθενής λεγόταν Ρόναλντ Όσπι. Είναι 65 ετών, πάσχει από
διαβήτη και έχει ένα ακρωτηριασμένο πόδι. Τον πέταξαν στον δρόμο την περασμένη
Τρίτη το πρωί. Πίσω του έκλεισαν οι πόρτες.

«Σώστε το νοσοκομείο!»: από πρόσφατη διαδήλωση στην Ουάσιγκτον, που δεν είχε αποτέλεσμα

Τον τελευταίο καιρό, το Γενικό Νοσοκομείο της Ουάσιγκτον φιλοξενούσε μόλις 120
ασθενείς, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν εγκαταλελειμμένοι στην τύχη
τους. Από τότε που η κοινότητα έπαψε να πληρώνει τους λογαριασμούς, σπανίως
έβρισκε κανείς στη μονάδα εντατικής θεραπείας έστω κι έναν φοιτητή της
Ιατρικής. Έστω κι έτσι, όμως, εκατομμύρια άνθρωποι το είχαν ανάγκη το
νοσοκομείο των φτωχών. «Ακόμη κι αν δεν χρησιμοποιούσαμε τις υπηρεσίες του,
κοιμόμασταν ήσυχοι ότι υπήρχε, ότι μπορούσε να μας βοηθήσει σε περίπτωση
ανάγκης», λέει η Σέλυ Πάουερς, που στα δωμάτια του Γενικού Νοσοκομείου γέννησε
τα έξι της παιδιά.

Άλλωστε, η κατάσταση δεν ήταν ποτέ τέλεια. «Πάντα έλειπε κάτι, μια σύριγγα,
ένα αναισθητικό, μια γάζα», θυμάται ο Ρόναλντ Ντέηβιντ, ένας καθηγητής στο
Χάρβαρντ που αποφάσισε να τελειώσει την καριέρα του στο νοσοκομείο. «Δεν
έλειπε όμως ποτέ το ψυχικό σθένος. Εδώ φτιάχνονταν γιατροί και χειρουργοί, όχι
έμποροι της ιατρικής». Και είναι αλήθεια ότι στα 200 χρόνια που λειτούργησε
αυτό το ίδρυμα διέσχισαν τις πύλες του γενιές και γενιές επιστημόνων, που
ήθελαν να μαθητεύσουν στην Πολεμική Ζώνη, όπως την έλεγαν, προτού ριχτούν στην
αγορά εργασίας. Το κυριότερο όμως είναι ότι πέρασαν από εδώ τα εκατομμύρια των
«αθλίων» της πρωτεύουσας, άνθρωποι χωρίς ιδιωτική ασφάλιση ούτε πιστωτικές
κάρτες, που έχουν όμως την περίεργη απαίτηση να συνεχίσουν να ζουν.

Έχουν όμως ένα βασικό ελάττωμα: δεν ψηφίζουν. Κι έτσι δεν υπάρχει κανένας
λόγος να τους συντηρεί το κράτος. Όπως είπε ο δήμαρχος, το νοσοκομείο κόστιζε
πλέον 27 δισεκατομμύρια δρχ. το χρόνο, πάνω από 200 εκατομμύρια ανά ασθενή, η
συνέχιση της λειτουργίας του ήταν λοιπόν αδύνατη, έπρεπε να κλείσει, και τα
χρήματα να δοθούν σε μια κοινοπραξία ιδιωτικών ασφαλιστικών οργανισμών που
έχουν δεσμευθεί ότι θα «βοηθούν» όλους τους ανασφάλιστους Αμερικανούς. Οι
τελευταίοι όμως, που φτάνουν σήμερα τα 44 εκατομμύρια ψυχές και αυξάνονται
κατά ένα εκατομμύριο τον χρόνο, δεν πιστεύουν ότι τέτοιοι οργανισμοί θα τους
παρέχουν τίποτα περισσότερο από μια ένεση μορφίνης. Ούτε μπορούν να καταλάβουν
γιατί μια χώρα που σχεδιάζει ένα αντιπυραυλικό σύστημα αξίας πολλών
τρισεκατομμυρίων και παράγει ταινίες που το κόστος τους είναι πολλές φορές
διπλάσιο του προϋπολογισμού του Γενικού Νοσοκομείου, δεν μπορεί να φροντίζει
τους φτωχούς της όταν αρρωσταίνουν.

Ο Ρόναλντ Όσπι θα καταλήξει σε κανέναν ξενώνα για αστέγους. Οι 20 ασθενείς με
AIDS που έμειναν κι αυτοί στο δρόμο, θα πεθάνουν. Ο Ρόναλντ Ντέηβιντ θα γίνει
παπάς. Και ο πρόεδρος Μπους ετοιμάζεται να θέσει βέτο σ’ ένα σχέδιο νόμου που
θεωρεί ενσάρκωση του μπολσεβικισμού. Λέγεται Χάρτης των Δικαιωμάτων των Ασθενών.