Τους χώρισε το Βιετνάμ, τους ενώνουν οι αγώνες

Τους χωρίζει η «μητέρα των συγκρούσεων» που κράτησε για δέκα και πλέον
χρόνια με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, δεκαπλάσιο αριθμό τραυματιών και
ανυπολόγιστες συνέπειες.

Ένας πόλεμος ανάμεσα σε μία ιμπεριαλιστική δύναμη και σε μία φτωχή αγροτική
χώρα, η οποία έγινε το σύμβολο της αντίστασης για τη Δύση τη δεκαετία του ’60
και του ’70.

Τους ενώνει η κοινή τους «αντιπολεμική δράση από εκείνη τη μακρινή εποχή», οι
μακρόχρονοι ­ όπως λένε ­ αγώνες τους ενάντια στην «καταπάτηση των ατομικών
και κοινωνικών δικαιωμάτων» και η ταυτόσημη αντίληψη για τη σύγχρονη
«αντίσταση του εργατικού και λαϊκού κινήματος ενάντια στις προσταγές της
παγκοσμιοποίησης».

Ο Βιετναμέζος Φαμ Βαν Γιούνγκ και η Αμερικανίδα Ρομπέρτα Γουντ είχαν την
ευκαιρία να τα πουν για δύο ημέρες εδώ στην Αθήνα. Και οι δύο πήραν μέρος στην
4η Διεθνή Συνδιάσκεψη κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων, που οργανώθηκε
από το ΚΚΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

«Της μίλησα για την εμπειρία μου την περίοδο του πολέμου στο Βιετνάμ και τις
επαφές που είχα τότε με Αμερικανούς φοιτητές και διανοούμενους, οι οποίοι
έδιναν αγώνα για να σταματήσει αυτή η άδικη επέμβαση των ΗΠΑ στη χώρα μου»,
εξηγεί ο κ. Γιούνγκ.

Νέοι αγώνες

Τους συναντήσαμε στο περιθώριο της Συνδιάσκεψης και δέχθηκαν με χαρά να μας
μιλήσουν. «Άλλωστε, όπως τόνισαν, από τις διήμερες επαφές τους με τις άλλες
αντιπροσωπείες έλαβαν το μήνυμα ότι το παγκόσμιο λαϊκό κίνημα βρίσκεται
μπροστά σε νέα φάση διεκδικητικών αγώνων και αυτό τους έκανε να αισθάνονται
ιδιαίτερα ικανοποιημένοι».

Από την πρώτη ημέρα των εργασιών η, επί 31 χρόνια μέλος του Κομμουνιστικού
Κόμματος των ΗΠΑ και μηχανικός σε εργοστάσιο του Ιλινόις, Ρομπέρτα Γουντ
κέρδισε τους συνέδρους αλλά και στελέχη του ΚΚΕ: «Γεια σας σύντροφοι, νιώθω
μεγάλη χαρά που βρίσκομαι ανάμεσά σας…», τους είπε με το που ανέβηκε στο
βήμα, αποσπώντας θύελλα χειροκροτημάτων.

Η ίδια κατέφυγε στο Κομμουνιστικό Κόμμα «μεσούντος του πολέμου στο Βιετνάμ και
σε μία εποχή που κυριαρχούσαν ιδιαίτερα ο ρατσισμός και οι κοινωνικές
διακρίσεις». Ο λόγος; «Επειδή κατάλαβα ότι μόνον το Κομμουνιστικό Κόμμα
αγωνιζόταν για τα εργατικά δικαιώματα, την ενότητα και την ισότητα της
εργατικής τάξης».

Η αρχή όμως δεν ήταν και τόσο εύκολη γι’ αυτήν την τυπική Αμερικανίδα και
«χρειάστηκε αγώνας ώστε να πείσω το περιβάλλον μου για τις πολιτικές μου
επιλογές». Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι «για πολλά χρόνια το Κ.Κ. των ΗΠΑ
ήταν ημινόμιμο και οι παρακολουθήσεις από τις αρχές γίνονταν σε καθημερινή
βάση».

Ίδια προβλήματα

Σήμερα, όπως λέει, η κατάσταση έχει αλλάξει και τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους
απλούς εργάτες στην Αμερική «η άποψή τους για το κομμουνιστικό κίνημα δεν
είναι ίδια με πριν». Αυτό άλλωστε φαίνεται και από το γεγονός ότι «όλοι έχουν
πάνω-κάτω τα ίδια προβλήματα». Και εξηγεί: «Ανοίγεις μία εφημερίδα και βλέπεις
ότι έκλεισε το τάδε ή το δείνα εργοστάσιο. Δεν μπορώ να κατανοήσω όσους
υποστηρίζουν ότι μειώθηκε η ανεργία στην Αμερική. Και στα χρόνια της σκλαβιάς
δεν υπήρχε ανεργία. Μόνον από τον περασμένο Ιανουάριο περίπου 500.000
εργαζόμενοι απολύθηκαν στις ΗΠΑ».

Τι προτείνει; Απαντά με ένα ένα παλιό σλόγκαν: «Εργάτες όλων των χωρών
ενωθείτε». Άλλωστε, σ’ αυτό τον κόσμο όλοι εργαζόμαστε σε ίδιες επιχειρήσεις
των πολυεθνικών. Κι αυτό προσπαθώ να μεταφέρω στην οικογένειά μου, στις τρεις
κόρες μου, στο περιβάλλον μου, στους χώρους που κινούμαι και ζω…».

Από διαφορετικές αφετηρίες όμως ξεκίνησε την ένταξή του στο κομμουνιστικό
κίνημα ο κ. Φαμ Βαν Γιούνγκ, ο οποίος σήμερα είναι αντιπρόεδρος της Επιτροπής
Διεθνών Σχέσεων του Κ.Κ. του Βιετνάμ. Το 1963 και σε ηλικία 25 χρόνων
οργανώθηκε στο κόμμα και γρήγορα τον βρήκε ο πόλεμος.

Είχε προλάβει να θητεύσει σε διάφορα έντυπα των Βιετκόγκ και των οργανώσεων
νεολαίας του Κ.Κ. του Βορείου Βιετνάμ ως «αρθρογράφος και ακτιβιστής» και
αργότερα, μετά την αμερικανική επέμβαση στάλθηκε στο εξωτερικό ως στέλεχος του
Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Πήρε μέρος σε πλήθος συνεδρίων και εκδηλώσεων
κατά του πολέμου μέχρι να επιστρέψει στη χώρα του το 1975.

Δικαιωθήκαμε

Σήμερα πλημμυρίζει από χαρά ευρισκόμενος ανάμεσα σε ξένους συντρόφους του,
καθώς, όπως λέει, «ο αγώνας στην πατρίδα μου δικαιώθηκε». Αλλά αυτή η
προσπάθεια κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν και ιδαίτερα όταν «μετά την κατάρρεσυη
της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και το συνεχιζόμενο τότε εμπάργκο των ΗΠΑ όλοι
περίμεναν ότι θα γονατίσουμε».

Αντίθετα, με έμφαση θυμίζει ότι εκείνα τα χρόνια το, ενιαίο πλέον, Βιετνάμ
είχε ανάγκη από την εισαγωγή περίπου 1.000.000 τόνων ρυζιού ετησίως, ενώ
σήμερα ­ «και μετά την πολιτική που ακολουθήσαμε»­ η χώρα του κατέχει την
τρίτη θέση παγκοσμίως στην εξαγωγή ρυζιού μετά την Ταϊλάνδη και τις ΗΠΑ.

«Από το 1990 μέχρι το 2000 διπλασιάσαμε το ΑΕΠ και πετύχαμε ρυθμό ανάπτυξης
περίπου 7,2%, ενώ οι στόχοι μας είναι για τη νέα δεκαετία να διπλασιάσουμε
ξανά το ΑΕΠ», λέει. Και υποστηρίζει ότι «αυτό το μικρό θαύμα οφείλεται στη
σκληρή δουλειά και τη σύναψη εμπορικών και διπλωματικών σχέσεων με όλες τις
χώρες, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να βγει το Βιετνάμ από την απομόνωση».

Θα πετύχουμε

Με την Αμερική, κατά τη γνώμη του, δεν υπάρχει σήμερα το παραμικρό πρόβλημα,
άλλωστε ο αμερικανικός λαός δεν ήθελε τον πόλεμο που έκαναν οι κυβερνήσεις
του.

Ο ίδιος μάλιστα εκφράζει την άποψη ότι πολύ σύντομα θα τεθεί σε ισχύ η
εμπορική συμφωνία που συνήψαν πριν από ένα χρόνο οι δύο χώρες. Και προσθέτει:
«Καταλαβαίνουμε πως για να επωφεληθούμε πρέπει να αυξήσουμε την παραγωή. Να
χαμηλώσουμε το κόστος και να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Θα το πετύχουμε».

Η αισιοδοξία του πηγάζει από την πολύχρονη εμπειρία του και τις επαφές του με
στελέχη άλλων Κομμουνιστικών Κομμάτων από διάφορες χώρες του πλανήτη. Θεωρεί
ότι η Κίνα είναι ένας «πολύτιμος και σημαντικός εταίρος», στέκεται με έμφαση
στη βελτίωση των σχέσεων του Βιετνάμ με τον «κίτρινο γίγαντα» ιδιαίτερα τα
τελευταία χρόνια και είναι υπέρμαχος της «σύναψης σχέσεων με όλες τις χώρες».
Ο Φαμ Βαν Γιούνγκ και η Ρομπέρτα Γουντ χαιρετήθηκαν εγκάρδια λίγο πριν πέσει η
αυλαία της 4ης Διεθνούς Συνδιάσκεψης. Ανάλογο ήταν το κλίμα που επικράτησε
ανάμεσα στις άλλες αντιπροσωπείες. Και όλοι υποσχέθηκαν ότι θα ξαναβρεθούν
ύστερα από δύο χρόνια στο «επόμενο ραντεβού» των Κομμουνιστικών και Εργατικών
Κομμάτων.