ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένας μεσολαβητής soft

Τον παρεξήγησαν τον Μπερλουσκόνι. Ο άνθρωπος κάνει ό,τι μπορεί για να
ξεπεράσει τις αντιφάσεις του.

«Ύστερα από τόσες υποσχέσεις, επιτέλους συγκεκριμένα γεγονότα» (του Αλτάν, από το «Εσπρέσσο»)

Ύστερα από πολλές εβδομάδες συζητήσεων για τη σύγκρουση συμφερόντων ανάμεσα
στον ιδιωτικό και στο δημόσιο ρόλο του, ο Ιταλός πρωθυπουργός αποφάσισε να
πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Πήγε και βρήκε λοιπόν τρεις «ανεξάρτητους»
συμβούλους, στους οποίους θα αναθέσει τη διαχείριση του διαμαντιού της
αυτοκρατορίας του, δηλαδή της εταιρείας Fininvest. Οι τρεις «σοφοί», από τη
Βρετανία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα έχουν επίσης το δικαίωμα
να εμφανίζονται στο κοινοβούλιο και να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε
περίπτωση που διαπιστώνουν σύγκρουση ανάμεσα στον επαγγελματικό και στον
πολιτικό ρόλο του πρωθυπουργού.

Όλα θα τελειώσουν πριν από τη διακοπή των εργασιών του κοινοβουλίου για τις
θερινές διακοπές. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: ο Μπερλουσκόνι δεν αποκάλυψε την
ταυτότητα των τριών ανθρώπων που θα «ελέγχουν» την αυτοκρατορία του. Κανείς
δεν ξέρει τι δουλειά κάνουν, πόσο σοβαροί είναι, τι επιρροή μπορούν να
ασκήσουν. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, ο Φραντσέσκο Ρουτέλλι, υπαινίχθηκε
μάλιστα ότι οι τρεις «σοφοί» δεν υπάρχουν καν, είναι ένα κατασκεύασμα του
Μπερλουσκόνι προκειμένου να καθησυχάσει για λίγον καιρό την κοινή γνώμη.

Το ζήτημα δεν είναι αυτό, λέει στη Ρεπούμπλικα ο Τζοβάνι Σαρτόρι, ο πιο
γνωστός πολιτειολόγος της Ιταλίας. Οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν, αλλά είναι
σύμβουλοι του Μπερλουσκόνι, εκείνος τους πληρώνει, κατά συνέπεια είναι
υποχρεωμένοι να υπηρετούν τα συμφέροντά του. Με αυτή την έννοια, υπεισέρχονται
κι εκείνοι στο πρόβλημα της σύγκρουσης συμφερόντων. Ούτε οι άλλοι θεσμοί που
προτείνει ο Μπερλουσκόνι μπορούν να ελέγξουν τις επιχειρήσεις του. Ο Πρόεδρος
της Δημοκρατίας; Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να στείλει ένα μήνυμα στην
Εθνοσυνέλευση. Η Βουλή; Την ελέγχει ο κυβερνητικός συνασπισμός. Οι δικαστές;
Τους είδαμε πόσο ανεξάρτητοι είναι. Ο Τύπος; Μα το 80% των εφημερίδων δεν έχει
καμιά όρεξη να ενοχλήσει τον πρωθυπουργό. Μόνο δύο καθημερινά φύλλα κι ένα
εβδομαδιαίο έχουν διατηρήσει την αξιοπιστία τους.

Κατά τον 78χρονο καθηγητή, ο Μπερλουσκόνι δεν είναι ούτε Ντε Γκωλ ούτε
Τσώρτσιλ. Δεν μπορεί να αναλάβει καν το ρόλο που έπαιξε στην εποχή της η
Θάτσερ. Είναι περισσότερο μεσολαβητής, παρά πολιτικός. Και μάλιστα, ένας
μεσολαβητής soft. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η συναίνεση, η επιτυχία, τα
χειροκροτήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συγκρότηση της κυβέρνησής
του. Είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια του, μπορούσε να διορίσει τους καλύτερους.
Και τι έκανε; Αγωνίστηκε να κρατήσει ισορροπίες. Και ανέθεσε το Υπουργείο
Μεταρρυθμίσεων στον Μπόσι, ένα πολιτικό ζώο με κακούς τρόπους, έναν εξτρεμιστή
αυτονομιστή. Απέδειξε έτσι ότι δεν έχει συναίσθηση ευθύνης. Μια μεταρρύθμιση
που εγκρίνεται είναι προορισμένη να διαρκέσει. Κι όταν είναι κακοσχεδιασμένη,
μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή.