ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κουσάντασι

Το βλέμμα μου παίρνει τα πράγματα με τη σειρά, ξεκινά από το τσιγάρο στα
δάκτυλά μου και προχωρά στη θάλασσα, μετά στον όγκο της Σάμου που στέκει
απέναντι, έχουν αρχίσει να φαίνονται κάποια φώτα, έπειτα το αχνό πορτοκαλί του
ήλιου που έχει χαθεί κάνα μισάωρο τώρα. Κουσάντασι και σιωπή, δυσκολεύομαι να
ξεχωρίσω αν είναι η δική μου, εσωτερική και μόνιμη, ή οφείλεται στο
περιβάλλον, τη ματιά μου άλλωστε δεν σκιάζει καμιά ζώσα ύπαρξη, ένα κύμα
ευγνωμοσύνης για αυτήν την απουσία με κατακλύζει, εννιά το βράδυ σε μια άχαρη
τούρκικη παραλία.

Σιγά – σιγά αδειάζω, από συναισθήματα και φορτίσεις, από σκέψεις και πόνους,
κι αφήνομαι στην κούραση, είχε ξεκινήσει από τους ώμους κι απλώθηκε στον
εγκέφαλό μου, παραμέρισε τα πάντα κι άφησε μονάχα το κενό, κατήργησε ακόμη και
τη μνήμη, ανθρώπων και πραγμάτων, απογύμνωσε τα χρόνια που κουβαλώ, πόσα
μπορεί να ‘ναι, πενήντα ή εκατό, δεν έχει σημασία.

Κι έτσι γαντζώνομαι, όπως τα πιτσιρίκια από τα σωσίβια, από αυτά που για
άλλους είναι απευκταία, σαν βαρίδια που σε βυθίζουν, κρατιέμαι από τη σιωπή
μου, από το απόλυτο της απουσίας, από την ερημιά και την εκ γενετής
μοναχικότητα ­ και βλέπω ότι δεν πάω στον πάτο, για τον απλούστατο λόγο ότι
εκεί βρίσκομαι εδώ και καιρό, ότι δεν κινδυνεύω από τίποτε κι από κανέναν,
γιατί δεν έχω τίποτα που μπορεί να χάσω, τούτος είναι ένας άλλος τρόπος να
ορίζεται η δύναμη: η αποδοχή της πλήρους αδυναμίας.

Έχει νυχτώσει πλέον, ώρα για τη λήθη, είμαι βέβαιη πως ούτε τα όνειρα θα
μπορέσουν να μεταβάλουν τούτο το επίπεδο, γεμάτο απουσία, κενό που μεταφέρεται
μαζί μου, μέσα μου, όπου πάω κι όπου είμαι. Αύριο θα είναι πάλι μια άλλη μέρα
­ κι η χωρίς ψυχή παράσταση θα ολοκληρωθεί, από κεκτημένη ταχύτητα μάλλον.

Όπως πάντα.